Uzasadnienie
W dniu 11 września 2014 r. Spółka A w G., reprezentowana przez radcę prawnego A.S. – P., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2002 – 2005.
Wnosząc o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji w piśmie procesowym z dnia 2 października 2014 r., pełnomocnik skarżącej podniosła, że Spółka jest stroną jeszcze 3 innych podobnych postępowań podatkowych w sprawie podatku od nieruchomości. Jedna z tych spraw jest przedmiotem skargi konstytucyjnej wniesionej w sprawie o sygn. akt "[...]", dotyczącej zbadania zgodności przepisów art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 1 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) z art. 2, art. 84 i art. 217 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji będzie obligowało stronę do wpłacenia spornej należności, zaś w przypadku korzystnego dla niej rozstrzygnięcia, Spółka będzie zmuszona wnosić o stwierdzenie nadpłaty podatku, co będzie wiązać się z długotrwałym procesem zwrotu środków. Przymusowa realizacja zobowiązań podatkowych jest zaś ze swej istoty dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd może orzec o wstrzymaniu wykonania aktu administracyjnego lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W piśmiennictwie (p. Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, s. 190, W-wa 2006) podnosi się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką przeszkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do poprzedniego stanu.
Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 lipca 2006 r. o sygn. akt I FZ 281/06 (opubl. OSP 2007/6/76), przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (p. J. P. Tarno, op. cit. s. 122; postanowienie NSA z 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (p. praca zbiorowa pod red. T. Wosia, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 296; postanowienie NSA z 14 września 2005 r., sygn. akt II FZ 580/05, niepubl.).
Podzielając powyższe poglądy, podnieść należy, że w niniejszej sprawie rozpoznanie wniosku skarżącej Spółki o wstrzymanie wykonania decyzji wymaga w pierwszej kolejności dokonania analizy, czy zaskarżone rozstrzygnięcie posiada przymiot wykonalności.
Powołaną w sentencji decyzją odmówiono Spółce stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości. Jest to rodzaj aktu prawnego nienoszącego znamion wykonalności. Orzeczenie to nie nadaje bowiem stronie uprawnień oraz nie ustala obowiązków o charakterze materialnoprawnym, takich jak np. nałożenie zobowiązań pieniężnych. Stosownym wnioskiem mogłaby być natomiast objęta decyzja kreująca zobowiązanie pieniężne (w tym przypadku decyzja w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego), podlegające przymusowemu ściągnięciu (wykonaniu) w trybie egzekucji administracyjnej. Tymczasem decyzja, na mocy której "odmawia" się wnioskodawcy określonego działania nie prowadzi do podjęcia przez organy administracji jakichkolwiek działań, których wstrzymania można byłoby się domagać.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.