Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 grudnia 2009 r. o sygn. akt I SA/Ol 787/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę M.N. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarga podlegała odrzuceniu z uwagi na jej złożenie po upływie terminu do jej wniesienia. Postanowienie to zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 28 grudnia 2009 r..
W dniu 30 grudnia 200r. strona złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata, uzasadniając go tym, iż zamierza wnieść skargę kasacyjną od powyższego postanowienia. Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2010 r. Sąd przyznał stronie prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata oraz odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Następnie pismem z dnia 9 lutego 2010 r. Okręgowa Rada Adwokacka poinformowała, że pełnomocnikiem strony został adw. M.G., który w dniu 19 marca 2010 r. złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu z dnia 23 grudnia 2009 r.. Wobec powyższego, postanowieniem z dnia 7 maja 2010 r. stwierdzono, że postanowienie z dnia 23 grudnia 2009 r. jest prawomocne od dnia 28 stycznia 2010 r..
Pismem z dnia 7 lipca 2010 r. strona wniosła o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek. Jednocześnie strona złożyła na urzędowym formularzu PPF wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, w którym wskazała, że otrzymana pomoc prawna adw. M.G. sprowadziła się jedynie do przesłania opinii o braku podstaw do złożenia skargi kasacyjnej. Jak oświadczyła strona, niezbędna jest jej pomoc w zakresie przywrócenia terminu do wniesienia skargi oraz doprecyzowania skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Badając podstawy do przyznania wnioskowanego prawa pomocy, Sąd na podstawie analizy akt stwierdził, iż w niniejszej sprawie w pkt 1 sentencji postanowienia z dnia 20 stycznia 2010 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w postaci ustanowienia adwokata. Jak wynikało z uzasadnienia tego postanowienia, odmowa zwolnienia od kosztów sądowych wiązała się zaś z tym, że na podstawie art. 239 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., skarżący z mocy prawa był zwolniony z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. W rezultacie skarżący uzyskał pomoc prawną w pełnym zakresie.
Podkreślić należy, że przyznane przez Sąd prawo pomocy obejmuje całe postępowanie sądowoadministracyjne, aż do jego prawomocnego zakończenia. Pełnomocnik przyznany z urzędu jest umocowany do wykonywania wszelkich czynności procesowych łączących się ze sprawą we wszystkich instancjach, łącznie ze skargą o wznowienie postępowania (p. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 sierpnia 2008r. o sygn. akt II FZ 293/08).
W niniejszej sprawie, w pkt 1 sentencji postanowienia z dnia 20 stycznia 2010 r., przyznano skarżącemu prawo pomocy w postaci ustanowienia adwokata. Prawo to nie zostało cofnięte. Zgłoszenie przez stronę ponownego wniosku w tym zakresie skutkuje zatem wydaniem postanowienia o umorzeniu postępowania, ponieważ sprawa przyznania prawa pomocy została już rozstrzygnięta. Kolejny wniosek w tym zakresie jest bezprzedmiotowy (p. J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006).
Reasumując, po przyznaniu prawa pomocy w pełnym zakresie nie jest możliwe ponowne przyznanie tego prawa.
W odniesieniu do argumentacji M.N., że nie uzyskał On żadnej pomocy prawnej od wyznaczonego pełnomocnika, wskazać należy, że Adwokat M.G. w dniu 19 marca 2010 r. złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu z dnia 23 grudnia 2009 r.. Rolą Sądu jest orzekanie w zakresie wniosku o przyznanie prawo pomocy. Po wydaniu postanowienia o przyznaniu prawa pomocy działanie Sądu ogranicza się wyłącznie do wystąpienia do właściwej okręgowej rady adwokackiej o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu. Sąd nie ma natomiast wpływu na decyzję organu samorządu adwokackiego w zakresie wyznaczenia danej osoby pełnomocnikiem skarżącego (p. postanowienie NSA z dnia 4 września 2009 r., sygn. akt I OZ 654/08, postanowienie NSA z dnia 19 maja 2010 r., sygn. akt II OZ 453/10, postanowienie NSA z dnia 27 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 235/10, postanowienie NSA z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. akt II GZ 122/10).
Mając powyższe na uwadze wniosek M.N. z dnia 7 lipca 2010 r. należało za bezprzedmiotowy, a postępowanie wywołane jego wniesieniem na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało umorzyć.