Uzasadnienie
Postanowieniami z dnia 6 grudnia 2017 r., referendarz sądowy uwzględnił wniosek skarżących o przyznanie prawa pomocy ustanawiając dla nich pełnomocnika z urzędu, na którego Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła radcę prawnego A.H..
Następnie, postanowieniem z dnia 19 lutego 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę w niniejszej sprawie.
Pismem z dnia 26 lutego 2018 r. pełnomocnik skarżących wniósł o przywrócenie terminu do wykonania zarządzenia z dnia 27.10.2017 r. Nadto złożył zażalenie na postanowienie tut. Sądu z dnia 19 lutego 2018 r. odrzucające skargę, w którym zawarł również wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego wraz z oświadczeniem, iż nie zostały one opłacone w całości jak i w części.
Postanowieniem z dnia 2 marca 2018 r. tut. Sąd odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżących złożył zażalenie wraz z wnioskiem o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego i oświadczeniem o niezapłaceniu ww. kosztów w całości jak i części.
Postanowieniem z dnia 25 maja 2018 r. sygn. akt II FZ 265/18 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżących na postanowienie tut. Sądu z dnia 2 marca 2018 r. w przedmiocie przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, oraz postanowieniem z dnia 25 maja 2018 r. sygn. akt II FZ 264/18 oddalił zażalenie skarżących na postanowienie tut. Sądu z dnia 19 lutego 2018 r. w przedmiocie odrzucenia skargi.
Rozpoznając wnioski zważono, co następuje.
Artykuł 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik procesowy wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W rozpoznanym przypadku mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu. Stosownie zatem do treści § 2 tego aktu, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego ustanowionego z urzędu. W treści § 4 ust. 1 sformułowano zasadę, zgodnie z którą opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4 tego aktu.
Z kolei ustęp 2 przywołanego przepisu umożliwia ustalenie opłaty w wysokości wyższej, a nieprzekraczającej 150 % opłaty ustalonej w ust. 1 uzależniając to od uwzględnienia nakładu pracy radcy prawnego, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; wartości przedmiotu sprawy; wkładu radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie oraz od stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.
Mając na uwadze treść przywołanych wyżej unormowań, w tym oceniwszy działanie pełnomocnika strony przez pryzmat kryteriów wskazanych w cytowanym § 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r., przyznano mu zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, w wysokości 295,20 zł, na co składa się:
- - opłata za udział w postępowaniu zażaleniowym w związku ze złożonym zażaleniem na postanowienie tut. Sądu z dnia 2 marca 2018 r., w kwocie 120 zł, wynikającej z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. d przywołanego rozporządzenia.
- - opłata za udział w postępowaniu zażaleniowym w związku ze złożonym zażaleniem na postanowienie tut. Sądu z dnia 19 lutego 2018 r., w kwocie 120 zł, wynikającej z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. d przywołanego rozporządzenia.
Sumę powyższych opłat, wynoszącą 240 zł podwyższono – stosownie do § 4 ust. 3 rzeczonego rozporządzenia - o podatek od towarów i usług obliczony według stawki 23 %, wynoszący 55,20 zł.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. d) oraz § 4 ust. 1, 2, i 3 powoływanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r., orzeczono jak w postanowieniu.