Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 3 listopada 2017 r. skarżący R.G. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Ze złożonego przez skarżącego formularza wniosku o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynikało, iż prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną M.G. Rodzina wnioskodawcy utrzymuje się z emerytury skarżącego w wysokości "[...]" renty żony skarżącego w kwocie "[...]" oraz pomocy z MOPS w kwocie "[...]" tytułem dodatku "na życie" – w miesiącach październik i listopad oraz "[...]" tytułem dodatku na gaz – dopłata roczna. Łączny dochód rodziny wynosi "[...]".
Skarżący wraz z żoną jest właścicielem połowy budynku z 1900r. wymagającego remontu o powierzchni "[...]" położonego na działce wspólnej "[...]" o szacunkowej wartości "[...]", w którym znajduje się mieszkanie skarżącego i jego żony o powierzchni "[...]" o wskazanej wyżej wartości. Ponadto są współwłaścicielami nieruchomości rolnej we współwłasności z innymi osobami, jak wskazał skarżący bez możliwości sprzedaży. Innego majątku nie posiadają.
Argumentując trudną sytuację materialną wnioskodawca wskazał na problemy ze zdrowiem. Wyjaśnił, iż jest inwalidą "znacznego stopnia", ma "[...]", od kilku miesięcy nie wychodzi z domu. Żona wnioskodawcy od "[...]" jest na rencie inwalidzkiej, jest po kilku operacjach "[...]" ponadto choruje na "[...]". Podkreślił, iż wraz z mężem ponoszą następujące koszty utrzymania: leki "[...]", prąd "[...]" woda "[...]", gaz po przedpłacie "[...]" (+pomoc społeczna "[...]"), TV- "[...]", telefon –"[...]", szambo "[...]", śmieci "[...]", środki czystości i środki papiernicze – "[...]", "egzekucje komornicze" i nienależne podatki" – "[...]". Ogółem wydatki "[...]"..
Odnosząc się do posiadanego majątku wyjaśnił, że lokalizacja nieruchomości "[...]" oraz dewastacja i zanieczyszczenie jeziora, wspólnego lasu i gruntów przez "[...]", śmieci i inne nieczystości pozbawiła właścicieli możliwości sprzedaży przedmiotowych nieruchomości.
Na formularzu wniosku skarżący nadto zamieścił adnotacje, w której wniósł o ustanowienie radcy prawnego w osobie K.P.Ś.
Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje:
Zdaniem referendarza sądowego, skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), a więc jego wniosek o przyznanie prawa pomocy jest uzasadniony.
Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że sytuacja majątkowa i dochodowa skarżącego jest skomplikowana. Ponadto wnioskodawca oraz jego żona borykają się z problemami zdrowotnymi, co z natury rzeczy generuje większe, a czasami nieprzewidziane wydatki. Środki finansowe, którymi dysponują (ok. "[...]" na dwie osoby – w tym pomoc MOPS) wystarczają jedynie do zaspokojenia najbardziej podstawowych ich potrzeb życiowych. Posiadany zaś majątek nie przynosi dochodu. Sytuacja strony nie pozwala zatem na poniesienie kosztów związanych z postępowaniem przed sądem administracyjnym jak i związanych z wynagrodzeniem pełnomocnika z wyboru.
W tej sytuacji należało przyjąć, że zaistniały okoliczności warunkujące przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, o co wnosił skarżący.
Jednocześnie należy wyjaśnić, że wyznaczenie konkretnej osoby jako pełnomocnika z urzędu nie należy do właściwości wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 253 p.p.s.a. o wyznaczenie radcy prawnego sąd zwraca się do właściwej rady okręgowej izby radców prawnych. Ustanawiając na rzecz strony radcę prawnego sąd nie wskazuje zatem w wydanym postanowieniu konkretnego pełnomocnika. Sąd zwracając się do właściwej rady okręgowej izby radców prawnych o wyznaczenie pełnomocnika może jedynie poinformować ten organ, iż strona wnosiła o ustanowienie konkretnego pełnomocnika. Zgodnie bowiem z art. 244 § 3 p.p.s.a. jeżeli strona we wniosku wskazała radcę prawnego właściwa rada okręgowa izby radców prawnych, w miarę możliwości i w porozumieniu ze wskazanym radcą prawnym, wyznaczy radcę prawnego wskazanego przez skarżącego.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 246 §1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.