Uzasadnienie
W dniu 5 maja 2004r. Rada Miejska w B. podjęła uchwałę Nr "[...]" w sprawie nieudzielania absolutorium Burmistrzowi Miasta i Gminy B. z tytułu wykonania budżetu gminy za 2003r.
Skład Orzekający Regionalnej Izby Obrachunkowej w dniu 4 czerwca 2004r. w uchwale Nr "[...]" wydał negatywną opinię o powyższej uchwale Rady Miejskiej w B., stwierdzając przekroczenie terminu z art. 136 ust. 2 ustawy z dnia 26 listopada 1998r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2003r. Nr 15, poz. 148 z późn. zm., dalej jako u.f.p.). W uzasadnieniu wskazano również, że z protokołu sesji Rady Miejskiej wynika, iż sprawozdanie z wykonania budżetu nie zostało odczytane na sesji, organ uchwałodawczy dążył do wykonywania funkcji zarządzających, radni zbierali się wielokrotnie z powodu braku kworum, między organem uchwałodawczym a wykonawczym prowadzona była walka.
Następnie, Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej uchwałą Nr "[...]" z dnia 17 czerwca 2004r. unieważniło uchwałę Nr "[...]" Rady Miejskiej w B. W uzasadnieniu podniesiono, że przedmiotowa uchwała Rady Miejskiej w B. została podjęta w dniu 5 maja 2004r. czyli z naruszeniem terminu wskazanego w przepisie art. 136 ust. 2 u.p.f. Zgodnie z tym przepisem organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego powinien rozpatrzyć sprawozdanie z wykonania budżetu jednostki samorządu terytorialnego w terminie do dnia 30 kwietnia roku następnego po roku sprawozdawczym i podjąć uchwałę w sprawie udzielenia absolutorium organowi wykonawczemu.
Nadto zdaniem Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej, o treści uchwały absolutoryjnej zdecydowały względy pozabudżetowe, co stanowi naruszenie art. 18 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. Z 2001r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.). Uchwałę Rada Miejska podjęła bowiem bez stosownego rozważenia wykonania budżetu za 2003r. i osiągniętych wyników, a kierowała się brakiem akceptacji dla jednoosobowego organu wykonawczego i negatywnej oceny stylu zarządzania i współpracy Burmistrza z Radą.
Uchwała Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej z dnia 17 czerwca 2004r. Nr "[...]" nie została zaskarżona i w związku z czym stała się prawomocna.
Sprawa udzielenia absolutorium za 2003r. Burmistrzowi Miasta i Gminy B. była ponownie rozpoznawana na sesji Rady Miejskiej w B. w dniu 30 grudnia 2004r. W tym też dniu Rada Miejska w B. podjęła uchwałę Nr "[...]" o nieudzielaniu absolutorium Burmistrzowi Miasta i Gminy B. za 2003r.
Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej uchwałą Nr "[...]". z dnia 10 lutego 2005r. stwierdziło, że uchwała Rady Miejskiej w B., Nr "[...]".z dnia 30 grudnia 2004r. jest sprzeczna z art. 98 ust. 1 i ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym, gdyż rozstrzygnięcie Regionalnej Izby Obrachunkowej z 17 czerwca 2004r. było prawomocne, a wznowienie procedury absolutoryjnej miało na celu przywrócenie terminu do skierowania skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Dlatego też Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej wspomnianą uchwałę Rady Miejskiej w B. unieważniło w całości.
W dniu 3 marca 2005r. Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej stwierdziło, że badając na posiedzeniu w dniu 10 lutego 2005r. uchwałę Rady Miejskiej w B. Nr "[...]" przekroczyło trzydziestodniowy termin określony w art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, w którym Kolegium Izby miało możliwość orzec o nieważności uchwały. Wobec tego, uchwałą Nr "[...]" z dnia 3 marca 2005r. Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej uchyliło swoją wcześniejszą uchwałę Nr "[...]" z dnia 10 lutego 2005r. i postanowiło wnieść skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w celu unieważnienia uchwały Rady Miejskiej w B. Nr "[...]" z dnia 30 grudnia 2004r. w sprawie nieudzielania absolutorium Burmistrzowi Miasta i Gminy B. za 2003r.
Wspomnianą skargę na uchwałę Nr "[...]" Rady Miejskiej w B. z dnia 30 grudnia 2004r., Regionalna Izba Obrachunkowa wniosła w dniu 11 marca 2005r. Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej uchwały w całości, jako sprzecznej z prawem oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że na skutek niezaskarżenia przez Radę Miejską w B. uchwały Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej Nr "[...]" z dnia 17 czerwca 2004r. unieważniającej uchwałę Rady Miejskiej w B. Nr "[...]" z dnia 5 maja 2004r. o nieudzielaniu absolutorium Burmistrzowi Miasta i Gminy B. za 2003r., rozstrzygnięcie Regionalnej Izby Obrachunkowej stało się prawomocne. W związku z tym, proces oceny budżetu i procedowania nad absolutorium z tytułu wykonania budżetu 2003r. w Gminie B. został już prawomocnie zakończony. Zdaniem strony skarżącej, podjęcie w takim przypadku przez Radę Miejską w dniu 30 grudnia 2004r. uchwały Nr "[...]" o nieudzielaniu absolutorium Burmistrzowi Miasta i Gminy B. za 2003r. stanowi rażące naruszenie art. 98 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym i miało na celu przywrócenie terminu do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Regionalna Izba Obrachunkowa wnosząc skargę uznała, że uchwała Rady Miejskiej w B. Nr "[...]" z dnia 30 grudnia 2004r. jako sprzeczna z prawem i podjęta celem obejścia prawa powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego.
W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady Miejskiej w B. wniósł w jej imieniu o oddalenie skargi w całości oraz o orzeczenie o kosztach postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu wskazał, że skarżąca nie wykazała jakichkolwiek merytorycznych zarzutów mogących mieć wpływ na uznanie, iż zaskarżona uchwała jest sprzeczna z prawem. Podkreślił również, że zaskarżona uchwała podjęta została zgodnie z art. 136 ust. 2 u.p.f., a powołanie przez skarżącą w uzasadnieniu skargi art. 98 ust. 1 i ust. 5 o samorządzie gminnym jest bezprzedmiotowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zasady sprawowania nadzoru nad działalnością gminną określone zostały w art. 171 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997r. (D.U. nr 78, poz.483), który w ust.
1. stwierdza, że "Działalność samorządu terytorialnego podlega nadzorowi z punktu widzenia legalności." a w ust. 2 stanowi m.in. " iż organem nadzoru w zakresie spraw finansowych są regionalne izby obrachunkowe. Szczegółowe reguły sprawowania tego nadzoru zawarte natomiast zostały w rozdziale 10. ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (D.U. nr 142 z 2001r. poz. 1591 z póżn. zm. dalej cyt. jako; u.s.g.).
W art. 85 u.s.g. powtórzona została konstytucyjna zasada, że kryterium nadzoru nad działalnością gminną jest zgodność z prawem. Instrumentem realizowania takiego nadzoru jest orzekanie o nieważności uchwały(zarządzenia) organu gminy w przypadku gdy tego typu akty są sprzeczne z prawem. Art. 91 ust. 1 u.s.g. stwierdza bowiem, że "uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne" a o nieważności "orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia". Jednakże w sytuacji, gdy wymieniony termin upłynął, organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy a ustawa przyznaje wówczas temu organowi prawo do zaskarżenia aktu organu gminy do sądu (art. 93 ust.1 u.s.g.). W takim przypadku sąd, na skutek skargi organu nadzoru, przejmuje obowiązek zbadania, czy uchwała lub zarządzenie organu gminy są zgodne z prawem i tylko powodu upływu terminu o ich nieważności nie może orzec organ nadzoru. Przedmiotem kontroli sądowej jest więc zaskarżony przez organ nadzoru akt organu gminy.
Jak już wyżej stwierdzono, kontrola zaskarżonego aktu organu gminy odbywa się z punktu widzenia zgodności z prawem. Przepisy cytowanych ustaw nie określają jednak jakiego rodzaju naruszenia prawa można uznać za skutkujące nieważnością uchwały lub zarządzenia organu gminy. Z treści art. 91 ust. 4 u.s.g. można natomiast wywieść, że przesłankę nieważności uchwały (zarządzenia) organu gminy stanowi tylko istotne naruszenie prawa. Należy przy tym podnieść, iż istotne naruszenie prawa, powodujące nieważność uchwały organu gminy nie pokrywa się z przesłankami nieważności decyzji w rozumieniu art. 156§1 kpa. Konstrukcja wad powodujących nieważność decyzji administracyjnych wskazuje jednak niewątpliwie te rodzaje naruszeń przepisów, które zaliczyć należy do istotnych. Wskazuje bowiem na naruszenia o największej wadze, rodzące najpoważniejszy skutek jakim jest nieważność. Możliwe są jednak także inne naruszenia praw, które w konkretnym stanie faktycznym należałoby zakwalifikować jako skutkujące nieważnością uchwały organu gminy.
Mogą to przy tym być naruszenia zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Dotychczasowe orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje na takie właśnie rozumienie naruszenia prawa jako kryterium ustalania nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy (por.: wyroki NSA z 20.04.1999, sygn.akt II S.A./Wr 606/98 opub. w OSS 199/3/86; z 11.02.1998, sygn akt II S.A./Wr 1459/97 opub. w OSS 1998/3/79; z 07.10.1991, sygn.akt S.A./Wr 841/91 opub. w ONSA 1993/1/5).
Rozpoznając skargę wniesioną przez Regionalna Izbę Obrachunkową, sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że podjęta przez Radę Miejską w B. uchwała z dnia 30 grudnia 2004r. w przedmiocie nieudzielenia absolutorium burmistrzowi naruszała prawo w istotny a więc skutkującym jej nieważnością, sposób.
Zasadniczy i w gruncie rzeczy jedyny bliżej sprecyzowany zarzut organu nadzoru pod adresem przedmiotowej uchwały sprowadza się do tezy, że rada miejska nie miała prawa procedować i wypowiadać się w kwestii absolutorium, gdyż w tej kwestii podjęta już była uchwała z dnia 5 maja 2004r., której nieważność orzekła prawomocnie Regionalna Izba Obrachunkowa uchwałą z dnia 17 czerwca 2004r. W ocenie Izby proces udzielania absolutorium był więc zakończony prawomocnie i jego ponowienie stanowiło rażące naruszenie prawa i to dokonane celem obejścia prawa oraz przywrócenia sobie terminu do wniesienia skargi do sądu na orzeczenie nadzorcze.
Przestawione stanowisko skarżącej Izby jest w ocenie sądu oczywiście nietrafne. Nie da się takiego stanowiska pogodzić z treścią przepisów regulujących zasady udzielania absolutorium i obowiązki organów gminy zakresie. Wraz z uprawomocnieniem się uchwały Kolegium RIO z dnia 17 czerwca 2004r. proces związany z oceną wykonania budżetu i udzieleniem absolutorium burmistrzowi z tytułu wykonania budżetu za 2003r. nie został, wbrew temu co twierdzi skarżąca, prawomocnie zakończony. Z chwilą uprawomocnienia się wspomnianej uchwały organu nadzoru zakończyło się jedynie postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej w B. z dnia 5 maja 2004r. Przyjmując to rozstrzygnięcie nadzorcze bez zaskarżenia do sądu, organ gminy nie zakwestionował wskazanych wówczas naruszeń prawa związanych z podejmowaniem uchwały.
W konsekwencji uchwała Rady została wyeliminowana z obrotu prawnego jako podjęta niezgodnie z wymogami prawa. Powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze odnosiło się jednak wyłącznie do owej uchwały Rady z 5 maja 2004r. i w żadnej mierze nie jest dopuszczalne rozszerzanie jego mocy na dalszy okres i uchwałę podejmowaną w kwestii absolutorium w późniejszej dacie. Do tej późniejszej uchwały organu gminy konieczne byłoby podjęcie kolejnej uchwały organu nadzoru, wskazującej nowe związane z tą nową uchwałą rady gminy istotne naruszenia prawa. Nowa uchwała rady rodzi bowiem nowy stan faktyczny, podlegający na nowo ocenie organu nadzoru z punktu widzenia zgodności uchwały z prawem.
Unieważnienie pierwszej z uchwał Rady Miejskiej w przedmiocie absolutorium za 2003r. odniosło skutek ex tunc, czyli doprowadziło do sytuacji, w której nie istniała żadna uchwała w sprawie absolutorium dla burmistrza. Taki stan byłby niezgodny z prawem i jego utrzymywanie świadczyłoby o niewykonywaniu przez radę ustawowych obowiązków. Tylko rada gminy jest bowiem ustawowo uprawniona do oceny wykonania budżetu przez organ wykonawczy gminy. Wynika to z treści art. 18 ust.2 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 136 cytowanej ustawy o finansach publicznych. Rada Miejska w B. miała zatem nie tylko prawo ale i obowiązek ponownego rozpatrzenia sprawozdania z wykonania budżetu za 2003r. i podjęcia uchwały w sprawie udzielenia (lub nieudzielenia) absolutorium burmistrzowi. Powinna to przy tym uczynić w sposób eliminujący poprzednio zaistniałe naruszenia prawa i zgodnie z prawem. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do uznania, że to organ nadzoru przejmuje uprawnienia do ostatecznego decydowania w sprawie absolutorium dla organu wykonawczego gminy.
Takie stanowisko byłoby sprzeczne z przepisami ustaw regulujących ustrój samorządu terytorialnego, cytowaną ustawą o finansach publicznych oraz zakresem kompetencji organu nadzoru, wynikającym z tych ustaw i ustawy o regionalnych izbach obrachunkowych.
Przedstawione wyżej stanowisko sądu było już prezentowane w orzecznictwie NSA (por.: wyroki NSA z 03.12.1999r., sygn. akt III S.A. 2006/99, opub. w ONSA 2001/1/23 i sygn. akt III S.A. 1824/99 opub. w Bazie Lex nr 48007).
Za naruszenie prawa, skutkujące nieważnością uchwały rady gminy, nie można także uznawać podjęcia jej po terminie wskazanym w art. 136 ust. 2 u.f.p., tj. po dniu 30 kwietnia przypadającym po roku sprawozdawczym. W orzecznictwie sądowym i doktrynie przyjmuje się bowiem, że jest to termin instrukcyjny, mający dopingować organy samorządu do szybszego działania i nieodkładania bezterminowo realizacji tak istotnego obowiązku jakim jest ocena wykonania budżetu i związane z tym podjęcie uchwały w sprawie absolutorium (por.: wyrok NSA z 17.02.1994r., sygn akt S.A/Gd 1697/93, opub w "Samorząd Terytorialny" 1995/4/70 z glosą K. Sawickiej). Należy przy tym podnieść, iż odmienne stanowisko prowadziłoby do uznania, że prawo dopuszcza sytuację, w której organy gminy w ogóle nie mogłyby zrealizować swoich obowiązków w zakresie związanym z procedurą budżetową i absolutoryjną.
W świetle przedstawionej powyżej argumentacji, wskazującej na legalność działania Rady Miejskiej w B. przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały z dnia 30 grudnia 2004r., za chybiony uznać więc należało zarzut skargi. Działanie będące wykonaniem prawnego obowiązku nie może być uznawane za działanie mające na celu obejście prawa i zmierzające do przywrócenia terminu zaskarżenia uchwały organu nadzoru. Podniesienia wymaga przy tym, że skarżąca nie sprecyzowała i nie wskazała bliżej przesłanek i okoliczności na jakich oparła swoje stwierdzenia co do celu działania rady.
Mimo braku w skardze innych sprecyzowanych zarzutów co niezgodności z prawem przedmiotowej uchwały Rady Miejskiej, sąd dokonał także zbadania, czy zachodzą podstawy do stwierdzenia, że uchwała ta nie odpowiada kryterium zgodności z prawem. Uprawnia do tego dyspozycja art. 134§1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. nr 153, poz. 1270, dalej jako: p.p.s.a.), zgodnie z którą "sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną".
Analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy, sąd nie znalazł podstaw do przyjęcia, że zaskarżona uchwała w inny niż zarzucony w skardze sposób narusza istotnie prawo. Należy przy tym raz jeszcze podnieść, że przedmiotem badania jest zgodność z prawem wyłącznie uchwały Rady z dnia 30 grudnia 2004r. a do uchwały tej nie można odnosić zarzutów jakie były sformułowane przez organ nadzoru w odniesieniu do wcześniejszej, prawomocnie wyeliminowanej z obrotu, uchwały Rady z dnia 5 maja 2004r.
W szczególności, w ocenie sądu, spełnione zostały wymogi w zakresie dotyczącym trybu podejmowania uchwały absolutoryjnej. Jak wynika z zebranych materiałów kwestie sprawozdania z wykonania budżetu gminy za 2003r. i udzielenia absolutorium burmistrzowi były ujęte w porządku obrad prawidłowo zwołanej "[...]" sesji Rady Miejskiej w B., radni otrzymali niezbędne materiały a na sesji dokonano oceny działań burmistrza w zakresie dotyczącym budżetu, przestawiając konkretne zarzuty i zastrzeżenia co do realizacji uchwały budżetowej rady (vide: protokół na k. 98 i nast.). Spełnione zostały także wymogi związane z zaopiniowaniem wykonania budżetu przez komisję rewizyjną rady, wnioskiem tej komisji w sprawie udzielenia lub nieudzielenia absolutorium oraz zaopiniowaniem wniosku komisji przez regionalna izbę obrachunkową (art. 18a ust. 3 u.s.g.) oraz przedstawieniem ich treści radzie (art. 28a ust.1 u.s.g.).
Obie te opinie były też przedmiotem dyskusji w czasie sesji. Odmienne niż komisji rewizyjnej stanowisko regionalnej izby obrachunkowej samo przez się nie pozbawiało rady możliwości nieudzielenia burmistrzowi absolutorium. Opinia nie ma bowiem charakteru wiążącego i jako taka nie może rozstrzygać o stanowisku rady, do której wyłącznej kompetencji należy zdecydowanie co do absolutorium. Przedstawienie opinii i wniosków, dotyczących wykonania budżetu oraz absolutorium dla organu wykonawczego, służy zaznajomieniu radnych z całokształtem zagadnień i problemów, które powinny stanowić przesłanki oceny wykonania budżetu i podjęcia uchwały w kwestii absolutorium.
Nadto zaskarżona uchwała rady podjęta została w głosowaniu jawnym, w obecności wymaganej liczby radnych i wymaganą większością (art. 28a ust. 2 u.s.g.).
Z protokołu sesji rady wynika niewątpliwie, że istnieje konflikt między burmistrzem a radą. Przejawiło się to m.in. w fakcie odmowy złożenia przez burmistrza sprawozdania z wykonania budżetu na sesji rady w dniu 30 grudnia 2003r. (k.98- 100,102). Należy jednak zauważyć, że nie oznacza to, iż sprawozdanie takie nie istniało i nie było znane radzie. Burmistrz złożył je bowiem na piśmie, było doręczone radnym, było przedmiotem opiniowania i przedmiotem dyskusji na sesji (k. 102, 103 i nast.).
Zdaniem sądu, fakt odmowy złożenia na sesji przez organ wykonawczy sprawozdania z wykonania budżetu, mimo takiego obowiązku prawnego (art. 136 ust. 1 u.f.p.), nie mógłby sam przez się uzasadniać przyjęcia nieważności uchwały rady gminy z powodu naruszenia prawa. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do sytuacji, w której organ wykonawczy poprzez swoje bezprawne działanie zablokowałby podjęcie niekorzystnych dla siebie uchwał, pozbawiając radę możliwości wykonania jej obowiązków ustawowych i przysługujących wyłącznie jej kompetencji.
W orzecznictwie sądowym dotyczącym badania zgodności z prawem uchwał rad gmin w sprawie nieudzielenia absolutorium organowi wykonawczemu, wielokrotnie podkreślano, że nieudzielenie takiego absolutorium z przyczyn innych niż z tytułu niewykonania budżetu, stanowi istotne naruszenie prawa (por. np.: wyroki NSA z 14.01.2002r., sygn. akt I S.A./Po 1606/01, Baza Lex nr 79796; z 10.06.1998r., sygn. akt I S.A./Po 624/98. Baza Lex nr 34077). Na takie właśnie "względy pozabudżetowe" powoływała się, w odniesieniu do zaskarżonej uchwały rady z dnia 30 grudnia 2004r., nie istniejąca już z powodu uchylenia, uchwała Regionalnej Izby Obrachunkowej z dnia 10 lutego 2005r. (k.119). Jak już podnoszono, ten kategorycznie i arbitralnie sformułowany zarzut (w wymienionej uchwale nie był on bliżej wykazany i uzasadniony) nie został podniesiony w rozpatrywanej skardze.
W realiach rozpoznawanej sprawy nie ma jednak zdaniem sądu podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona uchwała podjęta została z naruszeniem prawa w wymienionej postaci. Ani przepisy cytowanej ustawy o samorządzie gminnym, ani przepisy ustawy o finansach publicznych nie nakładają na radę gminy obowiązku uzasadniania uchwał w sprawie absolutorium. Oczywiście absolutorium, jako dotyczące wykonania budżetu, nie może być wykorzystywane jako instrument stricte polityczny i traktowane jako środek oceny całokształtu działania organu wykonawczego. Rada nie jest więc w swoich działaniach co do rozstrzygania o absolutorium całkowicie nieskrępowana. Nie jest jednak możliwe ustalenie jakimi względami kierowali się poszczególni radni w akcie indywidualnego głosowania. Z powoływanego już wyżej protokołu sesji rady wynika jednak "Że rada oceniała sprawozdanie i wykonanie budżetu za 2003r., dysponując wymaganymi opiniami.
Nie można więc stanowczo i jednoznacznie stwierdzić, że uchwałę o nieudzieleniu absolutorium podjęto z "powodów pozabudżetowych". Należy przy tym podnieść, że ocena wykonania budżetu nie powinna sprowadzać się wyłącznie do wykonania wskaźników liczbowych, chociaż są one najbardziej miarodajnym i obiektywnym kryterium. Pozytywna opinia regionalnej izby obrachunkowej co do sprawozdania organu wykonawczego o wykonaniu budżetu także, jak już podnoszono, nie pozbawia radnych prawa do własnej oceny sprawozdania i wykonania budżetu, tym bardziej w sytuacji, gdy wskaźniki uchwalonego budżetu gminy nie zostały w pełni wykonane (vide: k.12-13,17-22) a w czasie sesji podnoszono kwestie nieprawidłowości w realizowaniu celów na jakie przeznaczone miały być zapisane w budżecie środki i wydatkowania środków bez uprzedniej zmiany uchwały budżetowej.
Z przedstawionych powyżej względów sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzec więc należało jak w sentencji wyroku.