Uzasadnienie
Decyzją z dnia "[...]", Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" określającą B. G. i A. G. (zwani dalej skarżącymi) zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. w kwocie 48.731 zł.
Na decyzję organu odwoławczego skarżący wnieśli skargę. W skardze tej skarżący złożyli również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd.
W uzasadnieniu wniosku skarżący podnieśli, że egzekucja zaskarżonej decyzji będzie wiązała się z niemożliwością utrzymania gospodarstwa domowego skarżących. Skarżący nie posiadają pieniędzy w kwocie pozwalającej na zaspokojenie zobowiązania podatkowego, ustalonego w zaskarżonej decyzji.
Skarżący wskazali na ciężką sytuację materialną. A. G., jest od siedmiu miesięcy osobą bezrobotną i z tego tytułu nie otrzymuje żadnego wynagrodzenia. Na utrzymaniu skarżącego we wspólnym gospodarstwie domowym są cztery osoby. Jedyną osobą, która otrzymuje wynagrodzenie na utrzymanie wspólnego gospodarstwa domowego jest skarżąca B. Giedrojć, która jest zatrudniona w szkole na stanowisku nauczyciela.
Zdaniem skarżących, w niniejszej sprawie występuje potrzeba uwzględnienia powyższego wniosku na skutek spełnienia przesłanek określonych art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.). W przedmiotowej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Znacząca kwota zaległości, do której uiszczenia skarżący zostali zobowiązani stanowi istotne obciążenie i wpłynie negatywnie na poziom egzystencji ich rodziny.
Naczelnik Urzędu Skarbowego pismem z dnia 30 listopada 2015 r. (karta nr 24 akt sądowych) poinformował Dyrektora Izby Skarbowej, że zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r., określone zaskarżoną decyzją wygasło wskutek zapłaty własnej skarżącego w dniu 26 listopada 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest więc istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, a która jest wynikiem wykonania kwestionowanej decyzji administracyjnej. Omawiana instytucja ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności.
W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi jednakże wątpliwości, że problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Przedmiotem ochrony tymczasowej mogą więc być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania w przyszłości. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, w sytuacji, gdy decyzja została już wykonana, wniosek o wstrzymanie jej wykonania staje się bezprzedmiotowy. Skoro bowiem postanowienie sądu ma uchronić stronę przed skutkami wykonania decyzji, to jej wykonanie niweczy cel zastosowania instytucji przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 11 czerwca 2013 r., II OZ 435/13; 27 czerwca 2012 r., I OZ 451/12; 6 września 2011 r., I OZ 625/11; 9 czerwca 2010 r., I OZ 410/10; 24 stycznia 2014 r., I OZ 27/14; 4 września 2014 r., II OZ 867/14).
Z akt sprawy tymczasem wynika, że w dniu 26 listopada 2015 r. skarżący uregulował w całości zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. w związku z powyższym, sporne zobowiązanie podatkowe wygasło wskutek zapłaty (art. 59 § 1 pkt 1 O.p.).
W tej sytuacji już tylko z tej przyczyny wniosek skarżących skierowany do Sądu nie mógł zostać uwzględniony, skoro na skutek wykonania zaskarżonej decyzji stał się bezprzedmiotowy. Kwestią drugorzędną, pozostającą bez wpływu na wynik niniejszego postępowania jest zatem ocena, czy wniosek skarżących został należycie uzasadniony.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.