Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 2 kwietnia 2010 r., złożonym na urzędowym formularzu, skarżący Z.Ż. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, iż strona prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną K.Ż. Jedyny dochód rodziny stanowi renta żony w wysokości 804,17 zł. Skarżący jest współwłaścicielem nieruchomości rolnej o powierzchni 6,73 ha. Jak podkreślił, on sam nie osiąga dochodów z nieruchomości, gdyż otrzymał formalny zakaz prowadzenia na niej działalności, co jest przedmiotem odrębnego postępowania sądowego.
Postanowieniem z dnia 12 maja 2010 r. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie odmówił przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu wskazano, że skarżący nie wykazał, by w stosunku do jego osoby zachodził przesłanka wymieniona w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w dalszej części zwanej p.p.s.a. Złożone przez skarżącego oświadczenie, o którym mowa w art. 252 p.p.s.a. nie zawierało bowiem dostatecznych danych koniecznych do oceny rzeczywistych możliwości płatniczych oraz sytuacji majątkowej rodziny skarżącego.
Od powyższego postanowienia strona skarżąca złożyła sprzeciw, w którym podniosła, że w sprawach o sygn. akt I SA/Ol 559 – 565/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie tożsamych dokumentów i oświadczeń wydał postanowienia o przyznaniu prawa pomocy. W ocenie skarżącego, niedopuszczalne jest, aby jeden skład Sądu uznawał za dopuszczalne dla przyznania prawa pomocy przedłożone dokumenty, a inny skład Sądu te same dokumenty uważał za niewystarczające.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 p.p.s.a. w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Sprzeciw został wniesiony z zachowaniem ustawowego terminu, a zatem wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy podlega ponownemu rozpoznaniu.
Stosownie do art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Zgodnie z § 2 powołanego przepisu prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Zgodnie zaś z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Mając na uwadze przedstawioną wyżej sytuację materialną skarżącego stwierdzić należy, że przedstawione we wniosku okoliczności, dotyczące jego sytuacji finansowej i osobistej, pozwoliły stwierdzić, iż złożony wniosek zasługiwał na uwzględnienie. Trudno bowiem uznać, aby ze środków finansowych, jakimi dysponuje miesięcznie dwuosobowa rodzina z tytułu renty w wysokości 804,17 zł, skarżący był w stanie zgromadzić środki pieniężne na pokrycie kosztów postępowania sądowego. Uwzględniając powyższe okoliczności, uznać należy, że strona nie miała możliwości poczynienia jakichkolwiek oszczędności.
W tej sytuacji należało przyjąć, że zaistniały okoliczności warunkujące przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, o co wnosiła strona. Za taką oceną przemawia zarówno sytuacja materialna, jak i zdrowotna, a w szczególności wysokość dochodów oraz brak zgromadzonych zasobów finansowych.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie przepisu art. 260, art. 246 § 1 pkt 1 i art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.