Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę A. B. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia "[...]" w przedmiocie odmowy należności z tytułu składek.
Postanowieniem z dnia 31 marca 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmujące ustanowienie radcy prawnego. Na podstawie tego postanowienia Okręgowa Izba Radców Prawnych w Olsztynie wyznaczyła dla skarżącej jako pełnomocnika z urzędu – radcę prawnego A. W..
W dniu 6 maja 2014 r. wyznaczona radca prawny z urzędu w złożyła w imieniu A. B. skargę kasacyjną od wyżej wymienionego wyroku. W skardze kasacyjnej zawarła wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu i oświadczenie, że wynagrodzenie z tytułu pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu nie zostało na jej rzecz w całości ani w części uiszczone.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 września 2015 r. sygn. akt II GSK 1807/14, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie. Sąd II instancji nie orzekł o wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu.
Po sprawdzeniu w aktach sądowych ustalono, że podczas rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 8 września 2015 r. pełnomocnik skarżącej radca prawny A. W. nie brała udziału.
Pismem z dnia 5 lutego 2016 r. wyznaczona z urzędu pełnomocnik skarżącej wystąpiła z wnioskiem o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie reprezentowania skarżącej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie (sygn. akt II GSK 1807/14) oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone ani w całości ani w części.
W świetle art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej ustawą, wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zauważyć należy, iż z dniem 1 stycznia 2016 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805), zwane dalej rozporządzeniem z dnia 22 października 2015 r. Zgodnie jednak z przepisem przejściowym (§ 22), do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Powyższe oznacza, że w warunkach niniejszej sprawy - wszczętej i zakończonej wyrokiem NSA z dnia 8 września 2015r. tj. przed dniem wejścia w życie rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. - zastosowanie znaleźć powinny - przepisy dotychczasowe, zawarte w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.), zwanym dalej rozporządzeniem z dnia 28 września 2002r.
Zgodnie z § 15 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r., koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4 oraz 2) niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy radcy prawnego, a także charakter sprawy i wkład pracy radcy prawnego w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, przedmiotową opłatę sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (§ 2 ust. 1 i 3 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r.).
W niniejszej sprawie zastosowanie ma przepis § 14 ust. 2 pkt 2 lit b rozporządzenia dnia 28 września 2002r. Stosownie do jego treści stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej przez radcę prawnego, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji, wynosi 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1.
W niniejszej sprawie, z uwagi na jej przedmiot, zastosowanie ma stawka minimalna, określona w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia, wynosząca 240 zł. Mając powyższe na uwadze stwierdzono, iż wyznaczonemu radcy prawnemu należne jest wynagrodzenie w kwocie 180 zł netto (240 zł x 75%), powiększonej o należny podatek VAT.
Z podanych przyczyn, w oparciu o art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.