Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej w O. postanowieniem z dnia "[...]" na podstawie art. 216 w związku z art. 141 Ordynacji podatkowej uznał za bezzasadne ponaglenie na niezałatwienie w terminie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w E. kontroli podatkowej znak: "[...]".
Na powyższe postanowienie A. Sp. z o.o. (dalej jako: skarżąca, spółka) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie. Zdaniem Dyrektora, postanowienie nie jest orzeczeniem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, i nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.) - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej między innymi przez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W myśl przepisu art. 236 Ordynacji podatkowej na postanowienie przysługuje zażalenie jeżeli ustawa tak stanowi. Skarżonym rozstrzygnięciem jest postanowienie wydane po rozpatrzeniu ponaglenia, na podstawie art. 141 Ordynacji podatkowej. Ordynacja podatkowa nie przewiduje możliwości zaskarżenia postanowienia wydawanego przez organ wyższego stopnia w związku z wniesionym ponagleniem.
Ponadto opisane postanowienie nie jest postanowieniem kończącym postępowanie, ani rozstrzygającym sprawę co do istoty. Trafność takiego stanowiska potwierdza postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 74/13 (publ. CBOSA), w którym Sąd wywiódł: "organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących poszczególnych kwestii wynikających w toku tego postępowania, a nie rozstrzygających o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie, gdyż Kodeks postępowania administracyjnego tego nie przewiduje (art. 141 § 1 k.p.a.). Postanowienie to zatem - wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie - nie mogło podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Nie jest bowiem orzeczeniem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2p.p.s.a.".Stanowisko wyrażone w powyższym postanowieniu dotyczącym regulacji z Kodeksu Postępowania Administracyjnego jest adekwatne na gruncie niniejszej sprawy, w której zastosowanie miały przepisy Ordynacji podatkowej.
W konsekwencji, postanowienie uznające ponaglenie za bezzasadne, wydane na podstawie art.141 § 11 i art. 216 § 1 Ordynacji podatkowej, nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego
Mając na uwadze ww. stan faktyczny i prawny, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 3§ 2pkt 2p.p.s.a.orzekł o odrzuceniu skargi.