Uzasadnienie
Spółka A. (dalej jako: Spółka, skarżąca, strona, podatnik) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie odmowy oprocentowania nadpłaty od podatku od nieruchomości za 2013 r. od kwoty należności głównej, tj. 298.675,11 zł.
Jak wynika z przekazanych akt sprawy i uzasadnień poddanych kontroli Sądu rozstrzygnięć, Spółka przesłała Prezydentowi Miasta "[...]" (dalej Prezydent, organ I instancji) w ustawowym terminie deklarację na podatek od nieruchomości za 2013 rok oraz wpłaciła wykazany w deklaracji podatek od zajmowanych nieruchomości i znajdujących się na nich budynkach oraz budowlach położonych w "[...]" przy ul. B. "[...]". W celu zweryfikowania poprawności deklaracji, postanowieniem z dnia 18 października 2018 r. wszczęto postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązań od podatku od nieruchomości za lata 2013 – 2018. W trakcie prowadzonego postępowania podatkowego ustalono nieprawidłowości związane z deklarowaniem do opodatkowania od nieruchomości budynku "mroźni" poprzez zakwalifikowanie go jako "budowli" i niedokonania w tym zakresie korekt deklaracji.
W toku postępowania podatkowego przeprowadzono kontrolę nieruchomości położonych w "[...]" przy ul. B. "[...]", będących w posiadaniu podatnika oraz uzyskano informacje dotyczące powierzchni użytkowej kwestionowanego obiektu "mroźni".
W oparciu o powyższe Prezydent decyzją z dnia 28 listopada 2018 r., nr "[...]" określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2013 w kwocie 631.402 złotych, płatnego w określonych ratach.
W podstawie prawnej decyzji powołano art. 21 § 3 oraz art. 207 ustawy z 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4, art. 5 i art. 6 ust. 9 pkt 1 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedno Dz. U. z 2014 r., poz. 849 z późn. zm., dalej u.p.o.l.) oraz § 1 Uchwały "[...]" Rady Miasta "[...]" z dnia 29 października 2013 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2014 r. Wysokość podatku określono przyjmując za podstawę jego wymiaru:
- - grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej: 89.597 m2 (podatek: 67.197,75 zł),
- - budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej: 24.851 m2 (podatek: 552.437,73 zł),
- - budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej: 588.308,52 zł (podatek: 11.766,17 zł).
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Organ I instancji stwierdził, iż użytkowany przez Spółkę obiekt budowlany w postaci "mroźni" spełnia wszystkie cechy pozwalające zakwalifikować ten obiekt jako budynek w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., a w konsekwencji podstawą jego opodatkowania jest powierzchnia użytkowa, o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. W ocenie organu I instancji zgromadzony materiał dowodowy, a w szczególności dowody z dokumentów w postaci wypisu z ewidencji gruntów i budynków, pozwala na jednoznaczne zakwalifikowanie spornego obiektu jako "budynku".
Postanowieniem z dnia 6 grudnia 2018 r. organ I instancji nadał nieostatecznej decyzji Prezydenta Miasta "[...]" z dnia 28 listopada 2018 r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 r. rygor natychmiastowej wykonalności. W ocenie organu zostały spełnione przesłanki z art. 239b § 1 pkt 1 oraz § 2 pkt 2-4 Ordynacji podatkowej do nałożenia rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji albowiem okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące, co jednocześnie wpływa na uprawdopodobnienie, iż zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane w tym terminie. W uzasadnieniu decyzji Organ I instancji wskazał, iż z dużą dozą prawdopodobieństwa należy przyjąć, że we wskazanym terminie nie doszłoby do sporządzenia oraz doręczenia stronie decyzji Organu II instancji z uwagi na fakt, iż o skutecznym wydaniu decyzji przed terminem przedawnienia decyduje data doręczenia decyzji adresatowi.
Na skutek odwołania spółki od decyzji z dnia 28 listopada 2018 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]" (dalej SKO) decyzją z dnia 6 marca 2019 r. uchyliło decyzję Organu I instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Organ.
W uzasadnieniu SKO podało, iż pomimo szczegółowego przedstawienia przez Organ I instancji swojego stanowiska, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wyjaśnił w sposób niebudzący wątpliwości czy sporny obiekt można sklasyfikować jako budynek w rozumieniu art. 1a ust 1 pkt 1 u.p.o.l. W ocenie SKO organy administracyjne nie dysponują wiadomościami specjalnymi pozwalającymi na określenie cech obiektów budowlanych, a zatem wyraził stanowisko o konieczności uzyskania dokumentacji budowlanej dotyczącej obiektu, a następnie zasięgnięcia opinii biegłego z zakresu budownictwa na tę okoliczność.
W konsekwencji Organ odwoławczy stwierdził, iż zaistniały przesłanki z art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż w toku postępowania należy również rozważyć kwestię przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2013 rok.
Prezydent Miasta "[...]" w dniu 8 maja 2019 r., nr "[...]" wydał decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego od podatku od nieruchomości za 2013 r. z uwagi na fakt, iż w dniu 31 grudnia 2018 r. upłynął termin przedawnienia zobowiązania.
W dniu 1 lipca 2019 r. Spółka wniosła o zwrot odsetek od należności głównej opiewającej na kwotę 298 675,11 zł. W uzasadnieniu pisma wskazano, iż organ zwrócił spółce należność główną w kwocie 298 675,11 zł, bez należytych odsetek. Spółka argumentowała, iż w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 1 i 3 Ordynacji podatkowej zasadą jest wypłata odsetek od nadpłaty, naliczanych od dnia jej powstania, a w sytuacji gdy organ nie przyczynił się do uchylenia decyzji – oprocentowanie to liczone jest od dnia wydania decyzji o zmianie lub uchyleniu decyzji. W ocenie spółki w niniejszej sprawie organ I instancji przyczynił się do uchylenia decyzji przez SKO albowiem powodem uchylenia tej decyzji były braki postępowania dowodowego i ustaleń faktycznych.
W związku z powyższym Spółka wniosła o zwrot odsetek od należności głównej liczonych od dnia 7 grudnia 2018 r. do dnia 29 maja 2019 r., w którym to dniu organ dokonał zwrotu wpłaconej kwoty, w łącznej kwocie 11.403,92 zł.
Decyzją z dnia "[...]" r., nr "[...]" Prezydent Miasta "[...]" odmówił oprocentowania nadpłaty za 2013 r. od kwoty należności głównej opiewającej na 298 675,11 zł. W ocenie Organu I instancji w okolicznościach sprawy nie zaistniała przesłanka "przyczynienia się organu podatkowego" do uchylenia decyzji. SKO wprawdzie w decyzji uchylającej wskazało, iż zgromadzony materiał dowodowy budził pewne wątpliwości, zalecając powołanie opinii biegłego, ale jednocześnie wskazując, że podatnik może również sam zasięgnąć opinii biegłego. Prezydent podkreślił, iż spółka w toku postępowania nie przedstawiła żadnego dowodu świadczącego o tym, że sporny obiekt stanowi budowlę, a kierowane do organu pisma strony miały jedynie charakter poglądowy.
Dodatkowo w uzasadnieniu decyzji wskazano, iż Prezydent dysponował istotnymi dowodami pozwalającymi na zakwalifikowanie spornego obiektu jako budynku, zaś odstąpienie od powołania biegłego było spowodowane względami szybkości postępowania oraz kosztami wiążącymi się z zasięgnięciem takiego dowodu.
Od powyższej decyzji odwołanie wniósł podatnik, reprezentowany przez radcę prawnego, w którym zakwestionował słuszność stanowiska Organu I instancji oraz zarzucił naruszenie:
- - art. 78 § 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej przez jego błędną wykładnię przejawiającą się w niewłaściwej wykładni pojęcia "przyczynienia się" organu do zmiany lub uchylenia decyzji i uznanie, że przyczynienie nie zachodzi w sytuacji, w której decyzja organu pierwszej instancji została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, gdy tymczasem prawidłowa wykładnia ww. pojęcia prowadzi do wniosku, że przyczynieniem się jest sytuacja, w której działanie lub zaniechanie organu podatkowego powstało w bezpośrednim związku z wadą decyzji, którą może być naruszenie przepisów prawa materialnego lub procesowego, które skutkuje uchyleniem decyzji przez organ drugiej instancji lub sąd,
- - art. 78 § 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 77 § 1 pkt 1 Ordynacji poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w przedmiotowej sprawie Spółce nie przysługuje oprocentowanie nadpłaty od dnia powstania nadpłaty, tj. 7 grudnia 2018 r., gdy tymczasem oprocentowanie takie przysługuje, bowiem decyzja organu pierwszej instancji została uchylona przez SKO z uwagi na brak wyjaśnienia kluczowej kwestii dla postępowania, tj. czy sporny obiekt jest budynkiem, czy też budowlą, a zatem doszło do spełnienia przesłanki przyczynienia się organu.
W oparciu o powyższe zarzuty spółka wniosła o uchylenie decyzji Organu I instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]" decyzją z dnia "[...]" r., nr "[...]" utrzymało w mocy decyzję Organu I instancji.
W uzasadnieniu SKO podało, iż w niniejszej sprawie nie można bezkrytycznie przyjąć, aby decyzja wymiarowa organu podatkowego pierwszej instancji była wadliwa w tym znaczeniu, że błędnie nałożono na podatnika zobowiązanie. Została ona wzruszona na skutek odwołania podatnika, zaś w toku postępowania instancyjnego doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego. W ocenie SKO wystąpiły obiektywne, niezależne od organów podatkowych okoliczności, które były podstawą uchylenia decyzji wymiarowej. Organ odwoławczy podkreślił, iż decyzja wymiarowa została wprawdzie uchylona z uwagi na dostrzeżone braki w ustaleniach faktycznych sprawy, to jednak jedną z dalej idących przyczyn uchylenia decyzji była konieczność zbadania czy nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego. Tym samym w ocenie SKO przedawnienie zobowiązania podatkowego należy uznać jako przesłankę obiektywną, którą organ podatkowy musiał uwzględnić z mocy prawa.
W skardze do WSA w Olsztynie na decyzję SKO z dnia "[...]" r., Spółka, reprezentowana przez dotychczasowego pełnomocnika, wniosła o uchylenie w całości decyzji obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej.
Spółka zarzuciła w skardze tożsame zarzuty jak w odwołaniu od decyzji Organu I instancji z dnia "[...]" r. oraz podniosła dodatkowo zarzut naruszenia:
- - art. 120, art. 121 § 1 oraz art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez zmianę stanowiska w zakresie podstawy uchylenia przez SKO (ww. decyzją z dnia 6 marca 2019 r. - "Decyzja uchylająca") decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego od nieruchomości za 2013 r. wydanej przez Prezydenta dnia 28 maja 2018 r. (powinno być: 28 listopada 2018 r.) nr "[...]" ("Decyzja wymiarowa"), w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego niniejszej sprawy polegające na przyjęciu, że Decyzja Wymiarowa została uchylona z przyczyn niezależnych od organu pierwszej instancji, gdy rzeczywiście została ona uchylona ze względu na wadliwie przeprowadzone postępowanie wyjaśniające i brak ustalenia stanu faktycznego sprawy w sposób niebudzący wątpliwości.
W uzasadnieniu skargi Spółka zakwestionowała stanowisko wyrażone w decyzji SKO dotyczące powodów uchylenia decyzji Organu I instancji. W ocenie spółki SKO aktualnie zmieniło twierdzenia dotyczące podstawy uchylenia decyzji wymiarowej na potrzeby prowadzonego postępowania, podczas gdy w decyzji uchylającej wprost wskazano na konieczność wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Skarżąca oceniła to jako działanie niedopuszczalne z uwagi na związanie SKO swoją decyzją od momentu doręczenia stronie tej decyzji. Wskazała, iż skoro zaistnienie przedawnienia zostało zbadane dopiero po przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, to należy przyjąć, że decyzja wymiarowa została uchylona z innych przyczyn. W innym przypadku, gdyby podstawą uchylenia decyzji wymiarowej miałaby być kwestia przedawnienia zobowiązania, to SKO pozyskałoby od Organu I instancji niezbędne informacje i umorzyło postępowanie w sprawie. W ocenie spółki zmienność rozstrzygnięć podejmowanych przez organy podatkowe, przy tym samym stanie faktycznym i prawnym, narusza zasadę wyrażoną w art. 121 Ordynacji podatkowej.
W zakresie pozostałych zarzutów dotyczących wykładni i prawidłowego zastosowania przepisu art. 78 § 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej, spółka podniosła, iż w okolicznościach sprawy nie ulega wątpliwości, że Organ I instancji przyczynił się do uchylenia decyzji wymiarowej. Decyzja organu podatkowego została uchylona z powodu wadliwości w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy, co przesądza o zawinionym działaniu organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2019.2167 t.j. z dnia 2019.11.08) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawach stanu faktycznego.
Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325 t.j. z dnia 2019.11.28) dalej jako: "p.p.s.a.", wynika, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga jest uzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego. Z treści zaskarżonej decyzji i akt sprawy wynika, że organ I instancji decyzją z dnia 28 listopada 2018 r. określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2013 w kwocie 631.402 złotych. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Organ I instancji stwierdził, iż użytkowany przez Spółkę obiekt budowlany w postaci "mroźni" spełnia wszystkie cechy pozwalające zakwalifikować ten obiekt jako budynek w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., a w konsekwencji podstawą jego opodatkowania jest powierzchnia użytkowa, o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. W ocenie organu I instancji zgromadzony materiał dowodowy, a w szczególności dowody z dokumentów w postaci wypisu z ewidencji gruntów i budynków, pozwala na jednoznaczne zakwalifikowanie spornego obiektu jako "budynku".
Postanowieniem z dnia 6 grudnia 2018 r. organ I instancji nadał nieostatecznej decyzji Prezydenta Miasta "[...]" z dnia 28 listopada 2018 r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 r. rygor natychmiastowej wykonalności. Dnia 7 grudnia 2018 spółka wpłaciła na rzecz Gminy kwotę 298 675,11 zł, stanowiącą różnicę pomiędzy kwotą wynikającą z decyzji nieostatecznej i deklaracji podatkowej. Na skutek odwołania spółki od decyzji z dnia 28 listopada 2018 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]" decyzją z dnia 6 marca 2019 r. uchyliło decyzję Organu I instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Organ.
W uzasadnieniu SKO podało, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wyjaśnił w sposób niebudzący wątpliwości czy sporny obiekt można sklasyfikować jako budynek w rozumieniu art. 1a ust 1 pkt 1 u.p.o.l. W ocenie SKO organy administracyjne nie dysponują wiadomościami specjalnymi pozwalającymi na określenie cech obiektów budowlanych, a zatem wyraził stanowisko o konieczności uzyskania dokumentacji budowlanej dotyczącej obiektu, a następnie zasięgnięcia opinii biegłego z zakresu budownictwa na tę okoliczność. W konsekwencji Organ odwoławczy stwierdził, iż zaistniały przesłanki z art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż w toku postępowania należy również rozważyć kwestię przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2013 rok.
Prezydent Miasta "[...]" w dniu 8 maja 2019 r. wydał decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego od podatku od nieruchomości za 2013 r. z uwagi na fakt, iż w dniu 31 grudnia 2018 r. upłynął termin przedawnienia zobowiązania.
Organ zwrócił spółce należność główną w kwocie 298 675,11 zł, bez należytych odsetek.
W dniu 1 lipca 2019 r. Spółka wniosła o zwrot odsetek od należności głównej opiewającej na kwotę 298 675,11 zł. W uzasadnieniu pisma wskazano, iż organ zwrócił spółce należność główną w kwocie 298 675,11 zł, bez należytych odsetek. W związku z powyższym Spółka wniosła o zwrot odsetek od należności głównej, liczonych od dnia 7 grudnia 2018 r. do dnia 29 maja 2019 r., w którym to dniu organ dokonał zwrotu wpłaconej kwoty, w łącznej kwocie 11.403,92 zł.
W zaistniałym stanie faktycznym i prawnym należy uznać, że zaistnienie przedawnienia zostało zbadane dopiero po przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. Należy jednak przyjąć, że decyzja wymiarowa została uchylona z innych przyczyn.
Sąd podzielił zarzut skargi dotyczący wykładni i prawidłowego zastosowania przepisu art. 78 § 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W okolicznościach sprawy, które zostały przytoczone wyżej, nie ulega wątpliwości, że Organ I instancji przyczynił się do uchylenia decyzji wymiarowej. Decyzja organu podatkowego została uchylona z powodu wadliwości w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy, co przesądza o zawinionym działaniu organu. Organ odwoławczy dokonał błędnej wykładni znaczenia "przyczynienia się organu do uchylenia decyzji" i niezasadnie uznał, iż takie przyczynienie nie miało miejsca w niniejszej sprawie.
W myśl art. 77 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej nadpłata podlega zwrotowi w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji o zmianie, uchyleniu albo stwierdzeniu nieważności decyzji - jeżeli w związku z uchyleniem albo stwierdzeniem nieważności decyzji nie wystąpi obowiązek wydania nowej decyzji. Zgodnie z art. 78 § 1 Op, nadpłaty podlegają oprocentowaniu w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę, o których mowa w art. 56 § 1 O.p., pobieranych od zaległości podatkowych. Stosownie natomiast do art. 78 § 3 pkt 1 tej ustawy, oprocentowanie przysługuje w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 1 i 3 - od dnia powstania nadpłaty, a jeżeli organ podatkowy nie przyczynił się do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji, a nadpłata nie została zwrócona w terminie - od dnia wydania decyzji o zmianie lub uchyleniu decyzji.
Jak wynika z nadesłanych Sądowi akt sprawy, organ zwrócił Spółce nadpłatę podatku w pełnej wysokości w dniu 29 maja 2019 r., a zatem w dopuszczalnym terminie 30 dni od dnia wydania decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 rok.
W związku z powyższym dla rozstrzygnięcia sporu stron decydującym jest rozważenie, czy w okolicznościach rozpoznawanej sprawy organ przyczynił się do powstania przesłanki uchylenia decyzji. W zależności bowiem od spełnienia przesłanki dotyczącej "przyczynienia się organu do uchylenia decyzji wymiarowej", oprocentowanie nadpłaty należy naliczać od dnia powstania nadpłaty, albo w ogóle odmówić jej oprocentowania. Z przepisu art. 78 § 3 pkt 1 O.p. wynika bowiem, że jeżeli organ podatkowy nie przyczynił się do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji, której realizacja doprowadziła do powstania nadpłaty, nadpłata podlega oprocentowaniu tylko wtedy, gdy nie została zwrócona w terminie. Sformułowanie "nie przyczynił się" należy rozumieć w ten sposób, że uchylenie decyzji nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu, a nie w wyniku błędów popełnionych przez ten organ, co niewątpliwie wymaga precyzyjnej analizy w każdej indywidualnej sprawie.
Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą sprawę podziela stanowisko wyrażone w skardze, że w realiach tej sprawy nie wystąpiły obiektywne okoliczności, niezależne od organów podatkowych, które skutkowały uchyleniem decyzji wymiarowej. W sprawie podatkowej Organ I Instancji nie zakwestionował skutecznie deklaracji podatkowej podatnika. To deklaracja podatkowa podatnika stanowiła zatem legalną postawę do określenia wysokości zobowiązania podatkowego za 2013r. Strona skarżąca została przymuszona do zapłaty nienależnego podatku na podstawie decyzji nieostatecznej. W tym miejscu należy przywołać stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 sierpnia 2019 r., sygn. II FSK 3022/17 (wyrok dostępny w "CBOSA"), zgodnie z którym przez "przyczynienie się" należy rozumieć taką sytuację, w której działanie lub zaniechanie organu podatkowego pozostawało w bezpośrednim związku z wadą decyzji, którą może być naruszenie przepisów prawa materialnego lub procesowego.
W sprawie podatkowej postępowanie determinowane było upływem terminu przedawnienia. A zatem organ I instancji nie przeprowadził praktycznie żadnego postępowania dowodowego i gołosłownie uznał, że mamy do czynienia z budynkiem a nie budowlą.
W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie, wbrew stanowisku organu odwoławczego, nie zaistniały obiektywne okoliczności, które są niezależne od organu podatkowego.
Sąd uznał zatem zarzut błędnej wykładni i nieprawidłowego zastosowania przepisu art. 78 § 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W okolicznościach sprawy nie ulega wątpliwości, że Organ I instancji przyczynił się do uchylenia decyzji wymiarowej. Decyzja organu podatkowego została uchylona z powodu wadliwości w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy, co przesądza o zawinionym działaniu organu. Mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a p.p.s.a. należało uchylić zaskarżoną decyzję. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ uwzględni rozważania sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku. O kosztach postępowania sądowego Sąd postanowił jak w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. Na zasądzone koszty postępowania składają się: kwota 400 zł tytułem zwrotu wpisu, kwota 17 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kwota 3600 zł tytułem wynagrodzenia dla pełnomocnika będącego radcą prawnym, na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit.a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).