Uzasadnienie
M. W. (dalej jako skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika, radcę prawnego zaskarżył informację Zarządu Województwa (dalej jako organ) z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie rozpatrzenia protestu wnosząc również o zwrot kosztów postępowania na swoja rzecz.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł m.in. o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego oraz o oddalenie wniosku skarżącego o zasądzenie na jego rzecz zwrot kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. Uzasadniając, że doszło do zwiększenia alokacji w konkursie i wyboru projektu skarżącego do dofinansowania po wniesieniu skargi do sądu.
Z kolei skarżący pismem z 17 stycznia 2020r., cofnął skargę wnosząc o zwrot opłaty z uwagi na wpisanie projektu na listę projektów rekomendowanych do dofinansowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zasady wnoszenia skarg na rozstrzygnięcia zapadłe w sprawach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 reguluje ustawa z dnia 11 lipca 2014r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2018r. poz. 1431, ze zm., zwana dalej ustawą o polityce spójności). Jak stanowi art. 61 § 1 tego aktu, w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku, o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r. poz. 1369, 1370 i 2451 oraz z 2018r. poz. 650).
Jak stanowi art. 64 ustawy o polityce spójności, w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy.
Przepisy ustawy o polityce spójności nie zawierają regulacji dotyczącej skutków cofnięcia wniesionych w jej trybie skarg, z tego względu zastosowanie w tym zakresie znajdą regulacje ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.), której przepisy art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 nie zostały wyłączone z zastosowania, mocą art. 64 ustawy o polityce spójności.
Zgodnie z art. 60 p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiąże sąd. Jedynie w przypadku, gdyby cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa lub powodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, to sąd jest zobligowany do uznania takiego cofnięcia skargi za niedopuszczalne.
W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą ustawowe przesłanki wyłączające skuteczność cofnięcia przez stronę skarżącą jej skargi, gdyż zaskarżone rozstrzygnięcie nie jest dotknięte wadą nieważności, a cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa.
W związku z powyższym, wobec skutecznego cofnięcia skargi, prowadzone postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i jako takie podlega umorzeniu, na podstawie art. 64 ustawy o polityce spójności, w zw. art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a, zgodnie z którym sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Sąd zwrócił stronie skarżącej uiszczony przez nią wpis od skargi w niniejszej sprawie, na podstawie art. 64 ustawy o polityce spójności i art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.
W niniejszej sprawie cofnięcie skargi nastąpiło przed rozpoczęciem rozprawy, w związku z tym cały uiszczony wpis podlegał zwrotowi.