Uzasadnienie
Syndyk Masy Upadłości Spółki A. w upadłości (dalej strona, skarżący), wniósł opisaną w sentencji niniejszego postanowienia skargę z 10 stycznia 2019r. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej Naczelnik US, organ I instancji) z "[...]" w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku od towarów i usług, oraz uiścił wpis sądowy od skargi w kwocie 100 zł.
Jak wynika z przedłożonych akt sprawy skarżący wniósł zażalenie z 19 grudnia 2018r. na omawiane postanowienie Naczelnika US do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (karta nr 17 i 18 akt organu), zgodnie z pouczeniem zawartym w postanowieniu organu I instancji (k. 14 i 15).
Strona, reprezentowana przez radcę prawnego, uzasadniając zasadność wniesienia skargi na obecnym etapie postępowania, powołała się w skardze na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 lipca 2013r. sygn. akt I FSK 1133/13 oraz poglądy doktryny.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed (Dz. U z 2018r., poz. 1302 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2).
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Skarżący nie wyczerpał w niniejszej sprawie właściwego toku instancji przed organami podatkowymi. Na postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku od towarów i usług przysługuje bowiem zażalenie, na podstawie art. 274b w związku z art. 277 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2018r. poz. 800 ze zm.). Naczelnik US prawidłowo pouczył o możliwości zaskarżenia omawianego postanowienia poprzez złożenie zażalenia do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej Dyrektor IAS, organ II instancji) - k. 14 i 15 akt organu. Jak wynika z przedłożonych akt sprawy strona skorzystała z tego uprawnienia i przed złożeniem skargi wniosła zażalenie na postanowienie Naczelnika US do Dyrektora IAS (k. 17 i 18).
Na tle powyższego Sąd stwierdza, że wniesiona na obecnym etapie skarga jest przedwczesna. Dopiero rozpoznanie przez organ II instancji zażalenia otwiera możliwość wniesienia skargi do tut. Sądu w omawianym przedmiocie.
Przy czym Sąd miał na uwadze, że skargę wniesiono bezpośrednio do sądu administracyjnego z powołaniem się na art. 3 § 2 pkt 4 w związku z art. 50 § 1, art. 52 § 1 i art. 53 § 1 p.p.s.a., jak wynika z jej petitum, jak też na ocenę wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 10 lipca 2013r. sygn. akt I FSK 1133/13 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych w bazie internetowej pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak pozostałe orzeczenia, przytaczane w dalszej części uzasadnienia). W tym zakresie Sąd stwierdza, że wydane przez organ II instancji ostateczne postanowienie w sprawie przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku strona skarżąca będzie mogła zaskarżyć do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. - por. postanowienie NSA z 18 września 2018r. sygn. akt I FSK 1793/16 i powołane tam orzecznictwo, w tym uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 24 października 2016r. w sprawie o sygn. akt I FPS 2/16.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 52 § 1 i 2 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowił w pkt 2 sentencji o zwrocie na rzecz strony skarżącej całego uiszczonego wpisu od skargi.