Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 4 marca 2010r. M. Ł. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych, ustanowienia radcy prawnego, ustanowienia adwokata.
W uzasadnieniu wskazał, że nie posiada żadnego majątku ruchomego, nieruchomego oraz środków finansowych. W okresie od 3 stycznia 2007r. do 10 lipca 2008r. przebywał w Areszcie Śledczym, zaś po jego opuszczeniu nie podjął żadnej pracy, nie zarejestrował się też jako bezrobotny. Jest na utrzymaniu swojej mamy, z którą nie prowadzi wspólnego gospodarstwa domowego. Utrzymuje się z prac sezonowych i dorywczych. Od trzech miesięcy zalega z wypłatą zasądzonych na córkę alimentów w wysokości 450 zł miesięcznie.
Dodatkowo oświadczył, że z tytułu prac dorywczych uzyskuje miesięcznie ok. 500-700 zł, posiada 5 udziałów o wartości nominalnej 2.500 zł, w kapitale zakładowym spółki z o.o. które są przedmiotem egzekucji urzędu skarbowego, jest współwłaścicielem na zasadzie współwłasności łącznej 6202 udziałów w kapitale zakładowym tej samej spółki z o.o., które także są przedmiotem egzekucji urzędu skarbowego. Nie korzysta z żadnych form pomocy społecznej. Nie posiada żadnych polis ubezpieczeniowych.
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 19 kwietnia 2010r. zwolniono skarżącego od wpisu sądowego przekraczającego kwotę 250 zł oraz odmówiono ustanowienia radcy prawnego lub adwokata.
We wniesionym sprzeciwie skarżący zarzucił błąd faktyczny polegający na przyjęciu, że jest on w stanie ponieść częściowe koszty wpisu sądowego oraz koszty wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. Mylnie bowiem uznano, że jego zarobki wynoszą 700 zł. Bywają bowiem i takie miesiące, gdzie z wykonywanych prac dorywczych uzyskuje kwotę 200 – 300 zł, stąd między innymi powstało jego zadłużenie z tytułu niezapłaconych alimentów na córkę. Przy minimalnych miesięcznych wpływach, po wykonaniu ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego pozostanie mu jedynie kwota 50 zł. Trudno więc sobie wyobrazić że z tej kwoty można opłacić koszty sądowe oraz koszty pomocy adwokata lub radcy prawnego. Jego matka pomaga mu w miarę możliwości i jest to pomoc całkowicie dobrowolna i może się w każdej chwili skończyć. Z uwagi na małą wiedzę prawniczą bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika nie będzie w stanie skutecznie dochodzić swoich praw przed sądem. Wcześniej rzeczywiście miał możliwość, aby opłacić adwokata jednak teraz nie jest już w stanie. Uprzednio jego sytuacja finansowa kształtowała się lepiej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W razie wniesienia sprzeciwu, zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., cyt. dalej jako p.p.s.a.) postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a wniosek o przyznanie prawa pomocy podlega rozpoznaniu przez Sąd.
Zgodnie z art. 245 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie do § 2 powołanego przepisu prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Zgodnie zaś z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Mając na uwadze przedstawioną wyżej sytuację materialną skarżącego stwierdzić należy, że przedstawione we wniosku okoliczności, dotyczące jego sytuacji finansowej i osobistej, pozwoliły stwierdzić, iż złożony wniosek zasługiwał na uwzględnienie. Za taką oceną przemawia zarówno sytuacja materialna, jak i osobista, a w szczególności brak stałych dochodów, wysokość uzyskiwanych dochodów z prac dorywczych oraz brak zgromadzonych zasobów finansowych.
Odnosząc się natomiast do wniosku strony skarżącej o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, należy stwierdzić, że żądanie ustanowienia radcy prawnego, ustanowienia adwokata, można rozumieć w dwojaki sposób: albo jako ustanowienie dwóch pełnomocników w osobach adwokata i radcy prawnego, albo jako pozostawienie Sądowi alternatywy co do wyboru jednego ze wskazanych przez wnioskodawcę przedstawicieli zawodów prawniczych. We uzasadnieniu wniesionego sprzeciwu skarżący wskazał jednak, iż wnosi o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika dlatego, też Sąd uznał, że wniosek dotyczy ustanowienia jednego profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata lub radcy oprawnego.
Dodatkowo wskazać należy, że dla zapewnienia stronie należytej reprezentacji przed sądem administracyjnym wystarczające jest ustanowienie jednego pełnomocnika. Tym bardziej, że zgodnie z treścią art. 205 § 2 p.p.s.a. niezbędne koszty postępowania strony reprezentowanej przez zawodowego pełnomocnika obejmują wynagrodzenie i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego Zwrócić przy tym należy uwagę, że zakres uprawnień adwokata i radcy prawnego jest w niniejszej sprawie analogiczny. Jednakże decyzja o wyborze radcy prawnego była podyktowany tym, iż wykonujący ten zawód są szczególnie wykwalifikowani w sprawach dotyczących obrotu gospodarczego.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie przepisu art. 246 §1 pkt 1 i art. 245 §2 w zw. z art. 260 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia.