Uzasadnienie
T. W. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia "[...]"r., w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że decyzja nakładająca na skarżącego zwrot przeszło 31.000 zł spowoduje trudny do odwrócenia skutek w postaci pozbawienia go środków do życia, a jednocześnie w przypadku eskalowania czynności windykacyjnych, oznaczałoby zagrożenie jego egzystencji. Skarżący podniósł, że utrzymuje się z produkcji rolnej – uprawy roślin. Podkreślił, że tego typu działalność przynosi dochody sezonowo w okresie żniw, zaś otrzymane środki przeznacza na pokrycie kosztów związanych z utrzymaniem siebie oraz prowadzonego gospodarstwa do czasu kolejnego skupu. Wykonanie zaskarżonej decyzji w sposób gwałtowny może doprowadzić do całkowitej niewypłacalności skarżącego, w sytuacji gdy kontestowane orzeczenie budzi uzasadnione wątpliwości natury prawnej i faktycznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: ustawy p.p.s.a.,, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie sądu o wstrzymaniu wykonania może dotyczyć aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Istotne jest jednak, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest odstępstwem od zasady, a przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oświadczenie wnioskodawcy powinno zostać poparte dowodami źródłowymi. Wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku przez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Wskazane wyżej pojęcia nieostre, tj. "trudne do odwrócenia skutki" i "znaczna szkoda" wymagają bowiem skonkretyzowania w postaci dokładnej i wyczerpującej argumentacji wnioskodawcy.
Zdaniem Sądu, uzasadnienie wniosku nie pozwala rozstrzygnąć czy wykonanie decyzji czyli wyegzekwowanie kwoty ok. 31.000 zł spowoduje wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący, nie przedstawił żadnych informacji w zakresie sytuacji majątkowej: osiąganych dochodów, ponoszonych wydatków, majątku ruchomego, nieruchomości, obciążeń majątkowych, osób pozostających na utrzymaniu, itd. W związku z tym nie można ustalić w jakim stopniu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na dokonanie takiej analizy nie pozwalają ani argumenty zawarte w uzasadnieniu wniosku. W żaden sposób nie wyjaśniają one istnienia przesłanek zastosowania instytucji wstrzymania wykonania decyzji.
W tym miejscu zauważyć należy, że każde egzekwowanie należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w sytuacji finansowej zobowiązanego, jednakże, co należy podkreślić, nie zawsze wiąże się ono z powstaniem nieodwracalnych skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, iż na skutek zapłaty wynikającej z decyzji, wystąpią skutki o jakich mowa w przywołanym unormowaniu.
Podsumowując należy wskazać, że strona składająca wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji winna przekonać Sąd o tym, że wykonanie tego rozstrzygnięcia zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie ogólna argumentacja nie pozwoliła dokonać takiej oceny.
Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.