Uzasadnienie
Decyzją z "[...]" Burmistrza (dalej jako organ I instancji, Burmistrz) ustalił P. i E. B. (dalej jako strona, podatnicy, skarżący) zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na 2014 rok w kwocie 4.474 zł. Dla celów ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości organ za podstawę opodatkowania przyjął budynki przeznaczone na cele rekreacyjne o powierzchni 370 m2, grunty pozostałe o powierzchni 820 m2 oraz grunty przeznaczone na budownictwo letniskowe o powierzchni 3.151 m2.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako SKO, organ odwoławczy, Kolegium) decyzją z "[...]":
- I. uchyliło w całości ww. decyzję Burmistrza,
- II. orzekło co do istoty poprzez ustalenie stronie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2020r. (po sprostowaniu za 2014 r.) w kwocie 3.654 zł (po zaokrągleniu do pełnych złotych), przyjmując za podstawę opodatkowania budynek przeznaczony na cele rekreacyjne o powierzchni 370 m2, położony przy "[...]" w "[...]" (po sprostowaniu w "[...]"), przy zastosowaniu stawki 7,73 zł za m2 powierzchni użytkowej (§ 1 ust. 2 pkt 5 lit. c uchwały z dnia 28 listopada 2013 r. Rady Miejskiej w Olsztynku nr XXVIII-316/2013) oraz grunty pozostałe o powierzchni 3.971 m2, przy zastosowaniu stawki 0,20 zł za m2 powierzchni użytkowej (§ 1 ust. 1 pkt 3 uchwały z dnia 28 listopada 2013 r. Rady Miejskiej w Olsztynku nr XXVIlI-316/2013).
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzja Burmistrza została decyzją z "[...]" utrzymana przez SKO. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 8 listopada 2017 r. (sygn. akt I SA/Ol 629/17) oddalił skargę strony. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 8 listopada 2017 r. w całości oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" wyrokiem z 13 lutego 2020r., sygn. akt II FSK 717/18. W uzasadnieniu wskazując, że rozpatrując sprawę ponownie SKO będąc związanie wyrokiem, na mocy art. 153 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), winno rozpatrując ponownie sprawę zastosować się do oceny prawnej, zgodnie z którą uznano, że w roku podatkowym 2014 grunt skarżących stanowiący działkę "[...]" powinien być opodatkowany przewidzianą w § 1 ust. 1 pkt 3 uchwały Rady Miejskiej Olsztynka z dnia 28.11.2013 r. (XXVIII-316/2013) stawką 0,20 zł za m2, przy pozostawieniu opodatkowania budynku skarżących przewidzianą w § 1 ust. 2 pkt 5 lit. c cytowanej uchwały stawką 7,73 zł za m2, podzielając w tej części stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wyrażone w wyroku z dnia 8 listopada 2017 r. (sygn. akt I SA/Ol 629/17).
Kolegium wskazało, że z wypisu z rejestru gruntów aktualnego na 2014 r. wynika, iż podatnicy są właścicielami działki gruntu oznaczonej nr "[...]"o powierzchni 0,0820 ha, sklasyfikowanej jako "dr" - droga oraz działki o nr ewidencyjnym "[...]" o powierzchni 0,3151 ha, sklasyfikowanej jako "B" - tereny mieszkalne, położone w obrębie "[...]", gmina "[...]". Na działce nr "[...]" posadowiony jest budynek o powierzchni 370 m2 dla którego w 2014 r. nie była prowadzona ewidencja budynków. Ponieważ organy podatkowe są związane wytycznymi Sądu, to skład orzekający Kolegium przyjął do opodatkowania budynek przeznaczony na cele rekreacyjne o powierzchni 370 m2 przy zastosowaniu stawki 7,73 zł za m2 powierzchni użytkowej, przewidzianej w § 1 ust. 2 pkt 5 lit. c uchwały z dnia 28 listopada 2013 r. Rady Miejskiej w Olsztynku nr XXVIII-316/2013 oraz grunty pozostałe o łącznej powierzchni 3.971 (działki nr "[...]" i "[...]") i opodatkował je stawką 0,20 zł za m2 powierzchni użytkowej, jako grunty pozostałe, zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 3 ww. uchwały.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżący, reprezentowani przez pełnomocnika, zaskarżyli punkt II decyzji wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zaskarżonej części, względnie o jej uchylenie w tej części oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie:
1 art. 1 c ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. u. z 2019r., poz. 1170, dalej jako u.p.o.l.) w związku z art. 13 § 1 pkt. 1 i pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020r. poz. 1325, dalej jako O.p.) poprzez ustalenie przez Kolegium podatku od nieruchomości za rok 2020 w sytuacji, gdy nigdy nie została wydana decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego za ten rok przez Burmistrza, a w konsekwencji podatkowy organ odwoławczy wydał decyzję, która winna być wydana przez organ I instancji, a więc z naruszeniem swojej właściwości;
2. art. 3 ust 1 pkt 1-4 u.p.o.l. poprzez ustalenie skarżącym zobowiązania podatkowego od nieruchomości położonej w "[...]" w sytuacji gdy skarżący nie są i nigdy nie byli właścicielami, posiadaczami samoistnymi, użytkownikami wieczystymi ani posiadaczami tej nieruchomości.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. W kolejnym piśmie wniosło o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, stosownie do art 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.").
Pełnomocnik skrzącej w zakreślonym terminie nie odniósł się do wniosku organu o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 119 pkt. 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie pełnomocnik skrzącej w zakreślonym terminie nie odniósł się do wniosku organu o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 1 c u.p.o.l. w związku z art. 13 § 1 pkt. 1 i pkt 3 O.p. poprzez ustalenie przez Kolegium podatku od nieruchomości za rok 2020 w sytuacji, gdy nigdy nie została wydana decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego za ten rok przez Burmistrza, ocenić należy, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać bowiem należy, że Burmistrz decyzją z "[...]" ustalił skarżącym wysokość zobowiązania skarżących w podatku od nieruchomości za rok 2014. Następnie SKO decyzją z "[...]" utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Na skutek wniesienia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 8 listopada 2017 r. (sygn. akt I SA/Ol 629/17) oddalił skargę strony. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 8 listopada 2017 r. w całości oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" wyrokiem z 13 lutego 2020r., sygn. akt II FSK 717/18.
Tym samym w obrocie prawnym pozostała decyzja Burmistrza z "[...]" ustalająca skarżącym wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2014. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił bowiem jedynie decyzję organu odwoławczego z "[...]" i zwrócił akta do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który z kolei przekazał akta administracyjne do Kolegium. W dalszej kolejności na skutek orzeczenia NSA SKO rozpatrzyło ponownie wniesione przez skarżących odwołanie od decyzji Burmistrza z "[...]" i wydało zaskarżoną obecnie do sądu decyzję z "[...]". Nie doszło zatem do zarzucanego naruszenia właściwości przez organ odwoławczy.
Wskazać jednakże należy, że organ odwoławczy wydał decyzję (z "[...]") z oczywistą omyłką: dotyczącą roku podatkowego (w decyzji był 2020 zamiast 2014) oraz miejsca położenia nieruchomości (w decyzji była "[...]" zamiast prawidłowego "[...]").
Oczywista omyłka została sprostowana postanowieniem z "[...]" jeszcze przed złożeniem skargi do WSA w Olsztynie. Skarga z 10 listopada 2020 r. (data stempla pocztowego 10 listopada 2020 r.).
W ocenie skarżących na skutek powyższych okoliczności doszło do ustalenia zobowiązania podatkowego od nieruchomości której nie są i nigdy nie byli właścicielami, posiadaczami samoistnymi, użytkownikami wieczystymi.
W ocenie Sądu zarzut skarżących sprowadza się więc do odpowiedzi na pytanie czy błędna data roku podatkowego, czy błędny adres położenia nieruchomości może być przedmiotem sprostowania.
Zgodnie z art. 215 § 1 O.p. organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji.
§ 2. Organ podatkowy, który wydał decyzję, na żądanie strony lub organu egzekucyjnego wyjaśnia w drodze postanowienia wątpliwości co do treści decyzji.
§ 3. Na postanowienie w sprawie sprostowania i wyjaśnienia służy zażalenie.
Zauważyć należy, że stosownie do art. 215 § 1 O.p. organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. Zawarty w tym przepisie tryb rektyfikacji decyzji podatkowej został przewidziany do usuwania oczywistych wadliwości. Oczywista omyłka to błąd polegający na tym, że przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów czy też omyłkę pisarską w decyzji czy postanowieniu zostało wyrażone, coś co w sposób oczywisty i widoczny jest sprzeczne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez organ.
Zatem oczywistość będzie również wynikać z porównania rozstrzygnięcia z jego uzasadnieniem. Jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych art. 215 § 1 O.p. odnosi się do takich wad decyzji, które charakteryzują się cechą oczywistości. Oznacza to, że owa cecha stanowi granicę dopuszczalności sprostowania w trybie art. 215 § 1 O.p., a zatem sprostowaniu podlega jedynie oczywiste przeoczenie, czy zastosowanie niewłaściwego słowa lub omyłka pisarska o charakterze elementarnym, które nie wpływają na treść i znaczenie prostowanego orzeczenia. Oczywistość omyłki wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami.
Zatem, sprostowaniu podlega oczywista omyłka zawarta zarówno w rozstrzygnięciu (sentencji), jak i w uzasadnieniu decyzji. Przy czym, sprostowanie omyłki nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia, czy ponownego rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny od pierwotnego (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 23 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 373/16).
Należy zauważyć, iż przesłanką do wydania zaskarżonego postanowienia było omyłkowe wskazanie w decyzji z "[...]" na pierwszej stronie w wierszu 23 od góry w roku " 2020" zamiast,,2014", oraz na pierwszej stronie w wierszu 25 od góry adresu "przy "[...]"", zamiast prawidłowego "w "[...]"". Omyłka ta była - wbrew twierdzeniom strony – zdaniem Sądu oczywista. Analiza decyzji z "[...]", prowadzi do wniosku, że podczas przepisywania tekstu decyzji błędnie podano rok, którego dotyczyło zobowiązanie podatkowe. Wpisano: " 2020", zamiast:,,2014". Ponadto podano omyłko zły adres położenia opodatkowanego budynku, bowiem w miejsce adresu: "przy ul. "[...]"", należało wpisać "w "[...]"". Sentencja decyzji zawierała omyłki podczas, gdy w uzasadnieniu organ wskazał, że "z wypisu z rejestru gruntów aktualnego na 2014 r. wynika, iż podatnicy P. i E. B. są właścicielami działki gruntu oznaczonej nr "[...]" o powierzchni 0,0820 ha, sklasyfikowanej jako "dr" - droga oraz działki o nr ewidencyjnym "[...]" o powierzchni 0,3151 ha, sklasyfikowanej jako "B" - tereny mieszkalne, położone w obrębie "[...]", gmina "[...]". Na działce nr "[...]" posadowiony jest budynek o powierzchni 370 m2 dla którego w 2014 r. nie była prowadzona ewidencja budynków".
Zatem w ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że doszło do oczywistej omyłki. Wskazany błąd dotyczący roku podatkowego oraz miejsca położenia nieruchomości, jako oczywista omyłka zasadnie podlegał - stosownie do ww. przepisu art. 215 § 1 O.p. sprostowaniu. Dlatego organ odwoławczy prawidłowo sprostował je wydając postanowienie z "[...]".
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i w konsekwencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.