Uzasadnienie
K.F., w związku z wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargą, zwróciła się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania wymienionej wyżej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku od spadków i darowizn w wysokości 20.856 zł.
Stosownie do art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonych przez niego aktów lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki.
Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Podkreślenia wymaga, iż podstawową przesłanką wstrzymania wykonania jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania ma charakter tymczasowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez Sąd wyroku w sprawie zaskarżonego aktu.
Zaistnienia przesłanek przemawiających za wydaniem pozytywnego z punktu widzenia skarżącej rozstrzygnięcia, we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, K. F. nie wskazała. Nie przedstawiła też żadnych argumentów, które miałyby potwierdzić zasadność jej wniosku. Tymczasem, jego uzasadnienie powinno odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a.. Brak należytego uzasadnienia w tym zakresie uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny, czy ewentualne wszczęcie egzekucji administracyjnej spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zaistnienia wymienionej przesłanki nie wykazała również analiza akt administracyjnych. Wprost przeciwnie, z akt tych wynika, że na podstawie umowy darowizny z dnia 31 stycznia 2009 r. skarżąca nabyła udział w wysokości 50% w Spółce A, którego wartość w skorygowanym zeznaniu podatkowym o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych (SD-3) z dnia 17 sierpnia 2010 r. (k. 103 akt adm.), określono na 310.883 zł. Ponadto ze sporządzonego na dzień 31 grudnia 2009 r. bilansu tej Spółki (k. 67 akt adm.) wynika, że wartość środków trwałych wyniosła 508.700 zł, zaś osiągnięty zysk - 682.600 zł. Spółka posiadała środki pieniężne zgromadzone w kasie i na rachunkach w wysokości 125.400 zł.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.