Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia "[...]" spółka A z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w O (zwana dalej jako Spółka, Skarżąca, strona, wnioskodawca) zwróciła się do Prezydenta O, o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.
We wniosku wskazano, że Spółka jest czynnym podatnikiem, który prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania i zaopatrywania w parę wodną, gorącą wodę i powietrze układów klimatyzacyjnych. Budowle stanowią "[...]"% majątku trwałego Spółki, w tym budowle w postaci sieci ciepłowniczych. Od budowli Spółka nalicza i odprowadza podatek od nieruchomości w wysokości 2% wartości początkowej. Za podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości dla budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, Spółka ustala wartość początkową w oparciu o art. 16 g ustawy o CIT, od której to wartości nalicza odpisy amortyzacyjne.
W związku z powyższym od przyłącza sieci c.o. zaewidencjonowanej pod numerem inwentarzowym"[...]", której wartość początkowa wynosiła "[...]" zł (przyjęta do ewidencji w 1993r.- amortyzacja liniowa w wysokości 4,5%) nalicza podatek od nieruchomości w wysokości 2% wskazanej wartości. Na dzień "[...]"r. w/w przyłącze zostało całkowicie zamortyzowane. Wartość netto (tj. wartość początkowa pomniejszona o dokonane odpisy amortyzacyjne) tego środka trwałego na dzień "[...]"r. wyniosła "[...]"zł.
W związku z przedstawionym stanem faktycznym Spółka zadała pytanie:
Czy Spółka za podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli całkowicie zamortyzowanej (opisanej we wniosku) winna stosować wartość netto (tj. wartość początkową pomniejszoną o dokonane odpisy amortyzacyjne) tej budowli na dzień 1 stycznia roku, w którym budowla została całkowicie zamortyzowana?
Przedstawiając własne stanowisko Spółka podała, że zgodnie z art.4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej podstawę opodatkowania stanowi, z zastrzeżeniem ust. 4-6, wartość o której mowa w przepisach o podatku dochodowym, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczenia amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne (wartość początkowa), a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonana ostatniego odpisu amortyzacyjnego (wartość początkowa pomniejszona o odpisy amortyzacyjne). W opinii Spółki podstawę opodatkowania dla budowli całkowicie zamortyzowanych, w tym opisanego przyłącza sieci c.o. stanowi wartość netto z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Postawą opodatkowania wskazanego przyłącza nie byłaby wartość początkowa tylko wartość netto tego przyłącza sieci na dzień "[...]" r. w wysokości "[...]" zł. ponieważ na dzień "[...]"r. budowla została całkowicie zamortyzowana.
Wnioskodawca wskazał, że ustawodawca wyodrębnił literalnie zastosowanie podstawy opodatkowania budowli całkowicie zamortyzowanej na dzień 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego, poprzez użycie sformułowania "(...) a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych(...)". Dlatego zdaniem wnioskodawcy nie można uznać, że podstawą opodatkowania dla budowli całkowicie zamortyzowanych jest ich wartość początkowa. Wnioskodawca powołał wyrok WSA w Kielcach z 13 lutego 2019r. sygn. akt I SA/Ke 3/19 oraz wyrok NSA z 13 kwietnia 2011r. sygn. akt. II FSK 2017/09. Zdaniem wnioskodawcy jako podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli należy stosować wartość netto rozumianą jako wartość początkową pomniejszona o dokonane odpisy amortyzacyjne z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego tj. w oparciu o wskazaną we wniosku budowlę-przyłącze sieci c.o.- wartość "[...]" zł.
Prezydent O (dalej jako Organ) dokonując interpretacji wskazał, że prawidłowa wykładnia art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. prowadzi do wniosku, że w kresie dokonywania amortyzacji budowli jej wartość przyjmowana na potrzeby podatku od nieruchomości nie podlega pomniejszeniu o odpisy amortyzacyjne. Zakończenie amortyzacji powoduje konieczność ustalenia wartości na dzień 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Organ wskazał, że będzie więc to ta sama wartość niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, która przyjmowano dla potrzeb opodatkowania w ostatnim roku amortyzacji budowli.
Zatem w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych podstawą ich opodatkowania jest wartość ustalona na dzień 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego niepomniejszona o dokonane odpisy amortyzacyjne. Organ podkreślił, że interpretacja przepisów art. 4 ust.1 pkt 3 u.p.o.l. wskazywana przez stronę nie jest prawidłowa. Stanowisko strony prowadziłoby do zasadniczego obniżenia podstawy opodatkowania całkowicie zamortyzowanej budowli przyłącza sieci c.o. z "[...]"zł. do "[...]" zł. mogłoby to prowadzić do wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości zamortyzowanej budowli w sytuacji gdy jej wartość na dzień 1 stycznia roku, w którym została całkowicie zamortyzowana wyniosłaby 0zł.
Organ powołał się na wyrok WSA w Rzeszowie z 29 lutego 2019r. (I SA/Rz 1222/18) podkreślając, że brak jest podstaw by przyjąć, że ustawodawca chciał takiego zmniejszenia wartości podatku od nieruchomości, a nawet jego braku, w sytuacji gdy jego przedmiotem maiłaby być budowla zamortyzowana.
Z powyższą interpretacją indywidualną nie zgodził się wnioskodawca. W skardze do Sądu zaskarżył interpretację w całości domagając się jej uchylenia. Zdaniem Skarżącej Organ nieprawidłowo odczytuje zapisy art. 4 ust. 1 pkt 3 Ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organ stosuje wykładnię rozszerzającą i stosuje te same zasady do budowli podlegających amortyzacji jak i tych całkowicie zamortyzowanych, co zdaniem Skarżącej nie wynika z prawidłowo odczytanych zapisów art. 4 ust.1 pkt 3 u.p.o.l.
Organ w odpowiedz na skargę wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji.
Sąd zważył, co następuje
Skarga nie była zasadna. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do wykładni przepisów art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (u.p.o.l), regulującego kwestię podstawy opodatkowania budowli lub ich części całkowicie zamortyzowanych. Generalna zasada dotycząca określania podstawy opodatkowania budowli lub ich części na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości wyrażona została właśnie w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Stosownie do jego treści, podstawą opodatkowania dla tej kategorii obiektów budowlanych jest wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczenia amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne (wartość początkowa brutto-bez uwzględnienia odpisów amortyzacyjnych), a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych ich wartość z 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.
Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "wartość ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego" wskazuje jednoznacznie, że chodzi tu o wartość do dokonywania odpisów amortyzacyjnych na potrzeby podatkowe, określoną w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych. Tym samym wysokość podatku od nieruchomości wynika z wartości budowli, a ta z kolei wynika z ksiąg podatnika prowadzącego działalność gospodarczą i wykorzystującego budowlę do celów prowadzonej działalności. Jak wskazał WSA w Łodzi w wyroku z 4 czerwca 2014r. (I SA/Łd 531/14) " co do zasady podstawą opodatkowania budowli jest rynkowa wartość historyczna (z momentu powstania obowiązku podatkowego), co oznacza, że jeśli w okresie korzystania z niej nie nastąpiły żadne szczególne zdarzenia (np. zmiana przeznaczenia), to dla opodatkowania podatkiem od nieruchomości wartość ta będzie niezmienna, w szczególności nie będzie miało na nią wpływu ani zużywanie się budowli (w tym spadek jej wartości), ani też np. wzrost cen usług i towarów (wzrost wartości rynkowej)".
Zwrócić należy uwagę, że w treści art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. mowa jest o wszystkich budowlach podlegających amortyzacji oraz o rodzaju tych budowli czyli budowlach zamortyzowanych. Z treści tych przepisów wynika, że ustawodawca wyróżnił budowle całkowicie zamortyzowane, by wskazać moment na który ustala się stosowna wartość budowli. Innych różnic nie wprowadzono. Zgodnie z zasadą a minor ad maius przyjąć należy, że skoro, jak wynika z przepisu, nie uwzględnia się odpisów od budowli podlegających amortyzacji (w tym tych w trakcie amortyzacji), to tym bardziej nie uwzględnia się ich po amortyzacji. Dlatego uznać należy, że na wysokość podstawy opodatkowania nie mają żadnego wpływu odpisy amortyzacyjne, a podstawa opodatkowania budowli jest co do zasady niezmienna i odpowiada wartości początkowej niezależnie od dokonywanych odpisów amortyzacyjnych czy to budowli w trakcie amortyzacji czy też budowli już zamortyzowanych.
Z powyższych względów Sąd uznał zarzuty skargi za bezskuteczne, podzielając w całości stanowisko i argumentację Organu. Podkreślić należy, że skarżąca swoje stanowisko głównie oparła na wyroku WSA w Kielcach z 13 lutego 2019r. I SA/Ke 3/19. Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podziela stanowiska zawartego w powyższym orzeczeniu. Podsumowując, uwzględniając językową treść przepisu, umiejscowienie regulacji prawnej dotyczącej ukształtowania podstawy opodatkowania służącej wymiarowi podatku od nieruchomości od zamortyzowanych budowli w tej samej jednostce redakcyjnej tekstu prawnego, w której jest mowa o podstawie opodatkowania budowli w trakcie amortyzacji, nie sposób unormowania tego rozumieć inaczej niż odkodował organ interpretacyjny.
Tym samym, po zakończeniu dokonywania odpisów amortyzacyjnych podstawa opodatkowania budowli podatkiem od nieruchomości jest identyczna, jak w trakcie amortyzowania tej rzeczy jako środka trwałego - stanowi ją wartość rozumiana jako podstawa obliczania amortyzacji z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.
Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie, skoro zaskarżona interpretacja indywidualna nie narusza przepisów prawa obowiązujących w chwili jej wydania. Dlatego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.