Uzasadnienie
J.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" w przedmiocie zabezpieczenia na majątku podatnika przewidywanych zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług.
Wezwaniem z dnia 5 stycznia 2010 r. Sąd zobowiązał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 500 zł, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie Sąd wezwał do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej, pod rygorem odrzucenia skargi.
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania te zostały skutecznie doręczone w dniu 7 stycznia 2010 r., a zatem termin do uiszczenia wpisu oraz usunięcia braków skargi upłynął w dniu 14 stycznia 2010 r. Jednakże w wyznaczonym terminie powyższe obowiązki nie zostały spełnione.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej jako p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może zapaść na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi § 3 powołanego przepisu.
Stosownie zaś do treści art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Strona skarżąca została prawidłowo wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz uiszczenia wpisu. Wezwania zawierały zgodne z prawem pouczenie o skutkach prawnych niewykonania powyższych obowiązków. W wyznaczonym terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwań nie zostały one jednak spełnione, co obligowało Sąd do odrzucenia skargi.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.