Uzasadnienie
A. M. (dalej jako "skarżąca") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009r.
Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2017r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę strony z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia.
W dniu 20 stycznia wpłynął do tut. Sądu wniosek skarżącej z dnia 11 stycznia 2017r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wraz z pismem zatytułowanym "Skarga" z dnia 11 stycznia 2017r. We wniosku o przywrócenie terminu skarżąca podniosła, iż w postępowaniu przed organami podatkowymi była reprezentowana przez dwóch pełnomocników: doradcę podatkowego H. P. oraz Z. P.. Wskazała, iż pierwszy z pełnomocników nie był uprawniony do złożenia skargi (ustanowiony został jako pełnomocnik do doręczeń), natomiast drugi nie spełniał kryteriów określonych w art. 35 §1 i 2 p.p.s.a. Tym samym nie miała jakiegokolwiek pełnomocnika, który mógłby ją skutecznie reprezentować.
Dodatkowo wskazała, iż od początku września 2016r. zaczęła odczuwać intensywne bóle barku, które doprowadziły do przewlekłych migren i stanów depresyjnych. Powyższe uniemożliwiało normalne funkcjonowanie i podejmowanie racjonalnych decyzji. Dolegliwości chorobowe skutkowały wielokrotnym zgłaszaniem się skarżącej do szpitala. Wyjaśniła, iż intensywność bólu spowodowanego urazem barku i migrenami zmalała począwszy od 8 stycznia 2017r. Do wniosku skarżąca dołączyła kopie trzech zwolnień lekarskich datujących niezdolność do pracy w okresach od 14 października 2016r.do 4 listopada 2016r., od 5 listopada 2016r.do 25 listopada 2016r oraz od 26 listopada 2016r.do 16 grudnia 2016r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu musi spełniać warunki określone w art. 87 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).
Kryterium braku winy, jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na uprawdopodobnieniu przez stronę dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych i wskazaniu na okoliczności, które pomimo tej staranności uniemożliwiły dokonanie czynności w postępowaniu sądowym w terminie. Natomiast ocena sądu w tym zakresie oparta jest na obiektywnym mierniku staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (por. J.P. Tarno [w]: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 270; postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 713/04, publ. CBOSA).
Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2012 r., I GZ 232/11, publ. CBOSA). Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Podmiot ubiegający się o przywrócenie terminu powinien dołożyć wszelkich starań i wysiłków w celu wyjaśnienia przyczyn swojego uchybienia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 26 października 2009 r., I OZ 996/09, z dnia 23 października 2009 r., I OZ 989/09, publ. CBOSA).
W ocenie Sądu, w rozpoznawaj sprawie skarżąca nie wykazała przesłanki warunkującej przywrócenie terminu do wniesienia skargi, tj., że nie ponosi winy w uchybieniu terminu. Sam bowiem fakt choroby, a nawet dysponowanie zwolnieniem lekarskim nie świadczy jeszcze o braku winy w uchybieniu wiążącego stronę terminu (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2012 r., I FZ 381/12, publ. CBOSA). Dla wykazania braku winy w uchybieniu terminu istotne jest uprawdopodobnienie nie tylko faktu choroby, ale także wpływu stanu zdrowia strony na niemożność działania, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono.
Z wniosku skarżącej o przywrócenie terminu nie wynika tego rodzaju choroba czy też charakter dolegliwości, który uniemożliwiałby skarżącej złożenie skargi w terminie. Nie wskazuje na to również zwolnienie lekarskie, które na marginesie, potwierdza możliwość poruszania się skarżącej oraz niezdolność do pracy od dnia 14 października 2016r. Skarga nie jest tak sformalizowanym środkiem prawnym, aby niemożliwe było wniesienie jej osobiście przez skarżącą. Nie jest także obwarowana tzw. "przymusem adwokackim".
Odnosząc się do argumentów skarżącej dotyczących nieposiadania przez nią pełnomocników, którzy mogliby ją skutecznie reprezentować i wnieść skargę, wskazać należy, że skarga strony została odrzucona z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. Przyczyną odrzucenia skargi było więc wniesienie jej po terminie, a nie braki formalne skargi tj. brak podpisu osoby uprawnionej do jej wniesienia, które mogły zostać i zostały uzupełnione w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a.
Skarżąca w żaden sposób zatem nie wykazała, aby w okresie od dnia 27 września 2016r. do dnia 26 października 2016r. nie była w stanie, osobiście bądź przez pełnomocnika, wnieść skargi do Sądu. W ocenie Sądu, skarżąca nie przedstawiła żadnych obiektywnych okoliczności, które wystąpiłyby w okresie biegu terminu do wniesienia skargi i które Sąd mógłby rozważyć oraz ewentualnie potraktować jako przeszkody uniemożliwiające skarżącej zachowanie terminu do złożenia skargi. Nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.