Postanowienie WSA w Olsztynie z 26 stycznia 2017 r., I SA/Ol 9/17

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie

Rozpoznanie

w dniu 26 stycznia 2017 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi G. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" r., nr "[...]" w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.

Skład

Sędzia WSA Jolanta Strumiłło przewodniczący

Uzasadnienie

W związku z wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]"., w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych G. S. zwrócił się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania ww. decyzji.

W uzasadnieniu wniosku strona podniosła m.in., że w razie wykonania decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w mieniu skarżącego oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślono, że skarżący nie dysponuje środkami na pokrycie zaległości podatkowej w tak wysokim wymiarze – 36.473 zł. Egzekucja tej należności mogłaby odbyć się jedynie przez zajęcie nieruchomości czy rzeczy należących do skarżącego, a z których korzysta także jego rodzina- żona i dwójka małoletnich dzieci (córka- 2 lata, syn 8). Służą one zaspokojeniu podstawowych potrzeb rodziny. Dodano, że skarżący ma liczne zobowiązania, także te związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, na których zabezpieczeniem jest hipoteka ustanowiona już na nieruchomości skarżącego. Skarżący ma trudności ze spłatą tych zobowiązań, z uwagi na minimalne dochody z prowadzonej działalności. Tym samym, taki sposób egzekucji - z nieruchomości czy ruchomości- powodowałby skutki, które byłyby trudne do odwrócenia. Narażałoby to rodzinę skarżącego na niebezpieczeństwo poniesienia znacznej szkody. Obecnie rodzina skarżącego jest w wyjątkowo trudnej sytuacji materialnej, bowiem jest właściwie utrzymywana z pensji żony skarżącego, która osiąga niski dochód pracując na pół etatu. Skarżący właściwie nie osiąga już dochodu z prowadzonej działalności i z uwagi na koniec umowy z głównym kontrahentem będzie zmuszony zamknąć działalność z końcem tego roku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718., dalej jako: p.p.s.a.), sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonych przez niego aktów lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki.

Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Podkreślenia wymaga, iż podstawową przesłanką wstrzymania wykonania jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Przez sformułowanie "znacznej szkody" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. (vide: post. NSA z 20.12.2004 r. w sprawie sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). Chodzi zatem m.in. o sytuację, w której wykonanie zaskarżonej decyzji prowadzić będzie do zakończenia prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej, a w konsekwencji utraty przez nią jedynego źródła utrzymania dla niej i jej rodziny (por. postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2004 r., FZ 136/04, niepubl.).

Natomiast pojęcie "trudnych do odwrócenia skutków" jest interpretowane w doktrynie jako prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z 13.05.2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, opubl. www.cbois.nsa.gov.pl).

Ponadto zauważyć należy, że przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki, przy czym przepis art. 61 § 3 zd. 1 in fine, posługując się zwrotem "zachodzi niebezpieczeństwo", wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpienia (postanowienie NSA z 30.06.2010 r., sygn. akt I GZ 196/10, opubl. www.cbois.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu wykonanie zaskarżonej decyzji spowodować może znaczną dla wnioskodawcy szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Powyższe, zdaniem Sądu, determinuje uznanie, że w sprawie zachodzą przesłanki, o których mowa w cytowanym art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący znajduje się w bardzo trudnej sytuacji materialnej i wykonanie decyzji w chwili obecnej może zagrozić egzystencji jego rodziny.

Podkreślić należy jednocześnie, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest jedynie środkiem tymczasowej ochrony strony skarżącej do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd i stosownie do art. 61 § 6 p.p.s.a. upada z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę bądź z dniem uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.