Wyrok WSA w Olsztynie z 29 marca 2023 r., I SA/Ol 9/23

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 29 marca 2023r.

Sprawa

sprawy ze skargi W. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia 2 listopada 2022r., nr Rep. 1739/PO/22 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2021r. oddala skargę.

Skład

sędzia WSA Jolanta Strumiłło przewodnicząca, sprawozdawca
sędzia WSA Katarzyna Górska
asesor WSA Anna Janowska
specjalista Monika Rząp protokolant

Uzasadnienie

W. Z. (dalej jako strona, skarżąca) złożyła 7 lutego 2022 r. (data wpływu) Wójtowi Gminy [...] (dalej jako Wójt) informacje za 2021 r. o nieruchomościach i obiektach budowlanych na formularzu IN-1 oraz o gruntach na formularzu IR-1, wraz z załącznikami.

W toku postępowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Elblągu (dalej jako Kolegium, SKO) decyzją z 4 lipca 2022 r. uchyliło decyzję Wójta z 29 marca 2022 r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości i podatku rolnego na rok podatkowy 2021 w łącznej kwocie 35.518 zł. SKO przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Wójta.

Decyzją z 3 sierpnia 2022 r. Wójt ustalił podatek od nieruchomości i podatek rolny na 2021 r. w łącznej kwocie 32.557 zł, płatnej w czterech ratach, w terminie 14 dni od otrzymania decyzji. Przyjął powierzchnie zadeklarowane przez stronę i wyliczył podatek rolny w wysokości 142 zł oraz podatek od nieruchomości w kwocie 32.415 zł – od 1 lutego 2021 r.

W odwołaniu od decyzji Wójta z 3 sierpnia 2022 r. strona podniosła, że organ nie zapewnił jej czynnego udziału w postępowaniu. Organ naruszył art. 123 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, gdyż przed wydaniem decyzji nie wyznaczył skarżącej siedmiodniowego terminu na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, przez co uniemożliwił stronie wypowiedzenie się w tym zakresie.

SKO decyzją z 2 listopada 2022 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Organ w uzasadnieniu w pierwszej kolejności podał, że Wójt prawidłowo uwzględnił wskazania zawarte w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej Kolegium z 4 lipca 2022 r. i właściwie określił okres opodatkowania z wyłączeniem miesiąca stycznia 2021 r. Strona nabyła bowiem prawo własności nieruchomości na podstawie orzeczenia o przysądzeniu prawa własności nieruchomości wydanego w postępowaniu egzekucyjnym świadczenia pieniężnego. Postanowienie z 8 grudnia 2020 r. o przysądzeniu prawa własności nieruchomości uprawomocniło się z dniem 8 stycznia 2021 r. Dlatego obowiązek podatkowy powstał od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym zaszły okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku.

Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu odwołania powołał art. 200 § 1 i § 2 pkt 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.), dalej O.p. Wyjaśnił, że decyzja z 3 sierpnia 2022 r. dotycząca wymiaru podatku rolnego i podatku od nieruchomości, pobieranych w formie łącznego zobowiązania podatkowego, została wydana wyłącznie w oparciu o dane zawarte w informacjach (IN-1 i IR-1) i ich załącznikach. W tej sytuacji nie stosuje się przepisu obligującego organ do wyznaczenia stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Przedstawił ponadto podstawę wyliczeń podatku rolnego i podatku od nieruchomości.

W skardze do tut. Sądu strona, reprezentowana przez adwokata, zaskarżyła w całości decyzję SKO z 2 listopada 2022 r. i decyzję Wójta z 3 sierpnia 2022 r. Zażądała ich uchylenia. Zarzuciła "naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 123 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 123 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 200 § 2 pkt 2 ustawy - Ordynacja podatkowa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy."

W treści skargi przedstawiono m.in. treść art. 123 § 1 i 2 oraz art. 200 § 2 pkt 2 ustawy - Ordynacja podatkowa. Podniesiono, że Wójt nie był uprawniony do odstąpienia od zasady przewidzianej w art. 123 § 1 tej ustawy. "Nie został uwzględniony w całości wniosek (skarżącej) w rozumieniu art. 123 § 2 ustawy - Ordynacja podatkowa". Podkreślono, że niniejsza sprawa nie jest sprawą zabezpieczenia ani zastawu skarbowego, w rozumieniu art. 200 § 2 pkt 2 O.p.

Zarzucono, że organy nie zapewniły skarżącej czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Wójt przed wydaniem decyzji z 3 sierpnia 2022 r. nie umożliwił stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Kolegium w tej sytuacji powinno było uchylić decyzję Wójta i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasową argumentację w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja SKO z 2 listopada 2022 r. i utrzymana nią w mocy decyzja Wójta z 3 sierpnia 2022 r., nie naruszają prawa.

Sąd miał przy tym na uwadze, że w ramach kontroli zaskarżonego aktu, jest obowiązany do badania jego zgodności z prawem w pełnym zakresie i nie ogranicza się do zarzutów skargi. Sąd uwzględnia więc z urzędu naruszenia prawa, których nawet nie podniosła strona wnosząca skargę. Powyższe wynika z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259), dalej jako p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie.

Na tle powyższego zauważyć należy, że w skardze, ani też wcześniej w odwołaniu, skarżąca nie kwestionowała prawidłowości samego wymiaru podatku. Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję nie stwierdził naruszenia prawa w zakresie wymierzenia stronie podatku od nieruchomości i podatku rolnego na 2021 r. w łącznej kwocie 32.557 zł. Przy czym Sąd zaznacza, że Wójt zakreślił płatność każdej z czterech rat w terminie 14 dni od otrzymania decyzji z 3 sierpnia 2022 r., na podstawie prawidłowo zastosowanego w sprawie art. 47 § 1 i 2 O.p., którego treść skarżąca zna z uzasadnienia decyzji Wójta.

Całkowicie nietrafiony jest natomiast zarzut skargi naruszenia art. 123 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem postępowanie ulega zawieszeniu z mocy prawa w razie zaprzestania czynności przez sąd wskutek siły wyższej. Wskazany przepis ma zastosowanie w prowadzonych przez sądy postępowaniach sądowoadministracyjnych, nie ma zastosowania do spraw podatkowych.

Adwokat skarżącej w dalszej części skargi podniósł zarzut naruszenia art. 123 § 1 i 2 O.p. Zgodnie z art. 123 § 1 O.p. organy podatkowe obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z art. 123 § 2 O.p. wynika, że organ podatkowy może odstąpić od zasady przewidzianej w § 1, jeżeli w wyniku postępowania wszczętego na wniosek strony ma zostać wydana decyzja w całości uwzględniająca wniosek strony, oraz w przypadkach, o których mowa w art. 200 § 2 pkt 2.

Z kolei na podstawie art. 200 § 1 O.p. przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Natomiast zgodnie z art. 200 § 2 O.p. przepisu § 1 nie stosuje się: 1) w przypadkach przewidzianych w art. 123 § 2 oraz w art. 165 § 5;

2. w sprawach zabezpieczenia i zastawu skarbowego;
3. w przypadku przewidzianym w art. 165 § 7, jeżeli decyzja ma zostać wydana wyłącznie na podstawie danych zawartych w złożonym zeznaniu, złożonej informacji lub deklaracji.

Art. 165 § 7 pkt 2 O.p. stanowi, że organ podatkowy nie wydaje postanowienia o wszczęciu postępowania w przypadku złożenia informacji przez podatników podatku od nieruchomości, podatku rolnego i podatku leśnego.

Nie ulega wątpliwości, że Wójt odstąpił w niniejszej sprawie od zasady wyznaczenia stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, kierując się jedynie art. 200 § 2 pkt 3 O.p. Wójt wydał 3 sierpnia 2022 r. decyzję wyłącznie na podstawie danych zawartych w informacjach wniesionych 7 lutego 2022 r. na formularzach IN-1 i IR-1 wraz z załącznikami. Informacje zawierają dane powierzchni do wyliczenia podatku od nieruchomości i podatku rolnego na 2021 r., których organy podatkowe nie zakwestionowały w zaskarżonych decyzjach. Organ drugiej instancji poinformował o tym w uzasadnieniu decyzji z 2 listopada 2022 r. Omawiana kwestia nie wymaga dodatkowych rozważań, jak też stosowania szczególnej wykładni.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że postulowane w treści skargi naruszenie art. 123 § 1 i 2 O.p. nie miało miejsca. Profesjonalny pełnomocnik strony zasadnie zauważył, że niniejsza sprawa nie jest sprawą zabezpieczenia ani zastawu skarbowego w rozumieniu art. 200 § 2 pkt 2 O.p. Nie oznacza to jednak wadliwości zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, jak tego chce autor skargi. Podstawą odstąpienia od zasady wyznaczenia stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, był bowiem przepis art. 200 § 2 pkt 3 O.p., który został zastosowany prawidłowo, co Sąd wyjaśnił już wyżej.

Wobec tego zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja nie naruszają prawa również w zakresie zarzucanym w skardze.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.