Uzasadnienie
M. M. (dalej jako skarżący) we wniesionej skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, zawarł także wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]", nr "[...]".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia dowołania, natomiast wniosek o wstrzymanie dotyczy decyzji organu I instancji, którą w niniejszej sprawie jest decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]", nr "[...]", określająca skarżącemu stratę z działalności gospodarczej oraz zobowiązanie w podatku dochodowym.
Wyjaśnić należy, iż sąd administracyjny może orzekać o wstrzymywaniu nie tylko tych aktów, które zostały zaskarżone, ale również i tych, które zostały wydane we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a. in fine).
Zatem zbadania wymaga przez Sąd czy decyzja, której wstrzymania żąda skarżący (decyzja z dnia "[...]"), została wydana w granicach tej samej sprawy, w której toczy się niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne, tzn. postępowanie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]".
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż użyte w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. sformułowanie "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 p.p.s.a., który wskazuje przedmiot sądowej kontroli, a także art. 134 i art. 135 p.p.s.a, regulujących zakres sądowej kontroli. Ostatni z powołanych przepisów stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach w granicach sprawy, której dotyczy skarga. W związku z powyższym, treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. objęte będą zarówno akty wydane w pierwszej instancji, jak i np. akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów, który w uchwale z dnia 27 czerwca 2000 r., FPS 12/99 stwierdził, że zwrot normatywny "w granicach danej sprawy" odnosi się do postępowania, którego przedmiotem jest sprawa wykazująca tożsamość przedmiotową i podmiotową (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. LEX, Wydanie 5, Warszawa 2013, s. 245-246).
W niniejszej sprawie skarżący wnioskiem o wstrzymanie wykonania próbuje objąć akt administracyjny, który – w ocenie Sądu – znajduje się poza granicami tej sprawy, rozumianej w sensie materialnym. O odrębności powyżej wskazanych aktów świadczy ich odmienność przedmiotowa. Co prawda sprawy te pozostają ze sobą w związku chronologicznym i podmiotowym, jednakże ze względu na odrębność zakresów przedmiotowych nie można uznać, że tworzą one tą samą sprawę w znaczeniu materialnym.
Reasumując wskazać należy, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania nie jest możliwe wnioskowanie o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego, od którego strona skarżąca nie wniosła odwołania w ustawowo przewidzianym terminie (vide: postanowienie NSA z dnia 12 czerwca 2012 r., II FZ 441/12, opubl. www.cbois.nsa.gov.pl).
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.