Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania Spółki A utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia "[...]" w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 rok.
Z akt sprawy wynika, że Spółka prowadzi działalność na terenie Gminy od lipca 2012 r.. Od dnia 23 maja 2013 r. korzysta na podstawie przepisów uchwały nr "[...]" Rady Gminy z dnia "[...]" w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości w ramach pomocy de minimis, ze zwolnienia od tego podatku z tytułu utworzenia nowych miejsc pracy, będących w jej posiadaniu, a położonych w miejscowości M.:
- - gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni: 12.832 m2
- - budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni: 2.849,68 m2 oraz
- - związanych z prowadzeniem tej działalności budowli o wartości: 230.798,83 zł. 30 stycznia 2017 r. Spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości na 2017 rok, deklarując jako przedmioty zwolnione na podstawie wymienionej uchwały Rady Gminy:
- - grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni: 19.256 m2
- - budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni: 4.459,46 m2 i
- - budowle pozostałe o wartości 231.237,41 zł.
Wskazując organowi podatkowemu podstawę zwolnienia od podatku gruntów, budynków oraz budowli we wskazanej w tej deklaracji, większej niż wcześniej powierzchni i wartości, Spółka powołała wymienioną wyżej uchwałę Rady Gminy z dnia "[...]". Podniosła, że w żaden sposób nie wynika z niej, aby przedmiotowe zwolnienie dotyczyło tylko i wyłącznie nieruchomości posiadanych przez podmiot ubiegający się o pomoc de minimis, na dzień złożenia wniosku. Realizując obowiązek w podatku od nieruchomości za 2017 r., strona przedstawiła wszystkie swoje nieruchomości jakie obecnie posiada. Jej zdaniem, pomoc de minimis w formie zwolnienia od podatku została udzielona na grunty, budynki, budowle lub ich części przeznaczone i użytkowane na prowadzenie działalności gospodarczej, na okres 5 lat, licząc od dnia złożenia wniosku, tj. od 23 maja 2013 r..
Nie zgadzając się ze stanowiskiem podatnika, organ powołał art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U z 2014r., poz.849 ze zm.), dalej jako "u.p.o.I.", który upoważnia radę gminy do wprowadzania w drodze uchwały innych zwolnień przedmiotowych niż określone w ust. 1 oraz w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw. Organ wywiódł, że w świetle tego przepisu rada gminy posiada uprawnienia do wprowadzenia zwolnień podatkowych wyłącznie o charakterze przedmiotowym. Zwrócił też uwagę, że zwolnienie, o którym mowa w § 2 ust. 1 i § 5 ust. 1 uchwały Rady Gminy o NR "[...]" z dnia "[...]", udzielane jest na wniosek podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, złożony w organie podatkowym. Stosuje się je od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym podatnik złożył wniosek o zwolnienie, zaś do wniosku należy dołączyć:
- 1) dokumenty dotyczące nieruchomości, o której mowa w § 2 ust. 1 ti. pozwolenie na użytkowanie, dokument nakładający obowiązek podatkowy w stosunku do nieruchomości objętej przedmiotowym zwolnieniem od podatku od nieruchomości,
- 2) informacje dotyczące poziomu zatrudnienia, w tym deklaracje składane do ZUS o wysokości zatrudnienia,
- 3) kserokopie umów o pracę,
- 4) oświadczenia o niezaleganiu w podatkach i składkach ZUS,
- 5) dokumenty oraz formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc de minimis (Dz. U. z 2010r., Nr.53, poz. 3'11),
- 6) wszystkie zaświadczenia o pomocy de minimis, jakie otrzymał w roku, w którym ubiega się o pomoc, oraz w ciągu 2 poprzedzających go lat, albo oświadczenia o wielkości pomocy de minimis otrzymanej w tym okresie bądź oświadczenia o nieotrzymaniu pomocy de minimis, w przypadku, gdy podmiot nie otrzymał takiej pomocy w ciągu roku, w którym ubiega się o pomoc oraz w ciągu 2 poprzedzających lat kalendarzowych.
To, że zwolnienie następuje na wniosek i dotyczy wskazanej we wniosku nieruchomości potwierdza przepis art. 3 ust. 4 rozporządzenia Komisji (UE) NR 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis. Stanowi on bowiem, że pomoc de minimis uznaje się za przyznaną w dniu, w którym przedsiębiorstwo uzyskuje prawo otrzymania takiej pomocy, zgodnie z obowiązującym krajowym systemem prawnym, niezależnie od terminu wypłacenia pomocy de minimis temu przedsiębiorstwu.
Aby zatem uzyskać zgodnie z wymogami ww. uchwały zwolnienie z podatku od nieruchomości nowo nabytej nieruchomości, Spółka powinna była wykazać spełnienie wymogów określonych w uchwale na chwilę powstania obowiązku podatkowego związanego z tym nabyciem.
Określając tym samym podatnikowi wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2017 r., organ stwierdził, że przedmiot opodatkowania stanowią nabyte w 2014 i w 2015 r. grunty o pow. 6.424 m2, będące w posiadaniu przedsiębiorcy, dla których - jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - należało zastosować stawkę 0,89 zł/m2. Ponadto opodatkowaniu podlegają nabyte w 2014 i 2015 r. budynki o pow. 1609,78 m². Dlatego, że są to budynki niemieszkalne znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy, podlegają one według organu, opodatkowaniu stawką przewidzianą dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w wysokości 22,00 zł za m2 powierzchni użytkowej. Mając to na uwadze, wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości dla wymienionych nieruchomości za okres od stycznia do grudnia 2017 r. organ określił na kwotę 119.871 zł.
Odnosząc się do zarzutu odwołania, że uchwała Rady Gminy z dnia "[...]" w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości w ramach pomocy de minimis, pozostaje w sprzeczności z wymogami ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, (j.t. Dz.U. z 2016r. poz. 1808), organ zwrócił uwagę na możliwość zaskarżenia tej uchwały we właściwym trybie poprzez wniesienie skargi do sądu administracyjnego.
W złożonej skardze strona, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji, zarzuciła Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu nieuwzględnienie Jej argumentacji odnośnie interpretacji uchwały Rady Gminy nr "[...]" z dnia "[...]", a ponadto błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 3 ust. 4 rozporządzenia Komisji (UE) NR 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis, poprzez nieprawidłowe uznanie, że określone w/w uchwałą uzależnienie uzyskania zwolnienia z podatku od nieruchomości od uprzedniego złożenia wniosku (w tym wskazania przedmiotu opodatkowania), stanowi warunek zastosowania pomocy de minimis wobec konkretnego przedsiębiorcy.
Wywodząc powyższe, skarżąca zwróciła m.in. uwagę, że uchwałą Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej nr "[...]" z dnia "[...]" w sprawie badania zgodności z prawem uchwały Rady Gminy nr "[...]" z dnia "[...]" w sprawie zwolnień z podatku od nieruchomości, stwierdzono nieważność § 2 ust 2 uchwały organu gminy. Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej stwierdziło bowiem, że podatnik nabywa zwolnienia z mocy samej uchwały, po spełnieniu warunków zawartych w ustawie z dnia 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej i rozporządzeniu Komisji Europejskiej nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis. Wskazało również, że niedopuszczalne są postanowienia uchwały warunkujące udzielenie zwolnienia od złożenia przez podatnika określonych dokumentów (wniosku), które podlegają rozpatrzeniu przez gminny organ podatkowy, jak również, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych oraz żadna inna norma prawna nie uprawniają Rady Gminy do normowania spraw związanych z trybem i zasadami udzielania pomocy publicznej.
Powyższe, zdaniem strony, potwierdza, że uchwała Rady Gminy nr "[...]" była wadliwa i nie precyzowała w sposób właściwy obowiązków podatnika.
Jak podniesiono w skardze, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie ustosunkowało się do argumentacji Spółki odnośnie możliwości podwójnej interpretacji przepisów wymienionej uchwały. Skarżąca stoi zaś na stanowisku, że w takim przypadku należy zastosować interpretację na korzyść podatnika.
W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Kontrola zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji administracyjnej obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zastosowanej normy prawnej, czy normę tę właściwie zinterpretował i nie naruszył zasad ustalania określonych faktów. Efektem kontroli sądowej jest eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Uchylenie decyzji może natomiast nastąpić jedynie w sytuacji, gdy jej wydanie nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.).
Na podstawie przepisów art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga na podstawie akt i w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Wobec tak określonej kognicji Sąd uznał, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W świetle przesłanych do kontroli sądu akt administracyjnych, jak również treści wniesionej skargi, zasadnicza kwestia sporna pomiędzy stronami dotyczyła prawa skarżącej Spółki do korzystania w 2017 r. na podstawie przepisów powoływanej wyżej uchwały Rady Gminy z dnia "[...]" ze zwolnienia z podatku od nieruchomości w odniesieniu do nieruchomości zakupionych przez stronę w latach 2014-2015.
Przedmiotowa uchwała została wydana m.in. na podstawie art. 7 ust. 3 u.p.o.l., zgodnie z którym, rada gminy, w drodze uchwały, może wprowadzić inne zwolnienia przedmiotowe niż określone w ust. 1 oraz w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że zawarte w art. 7 ust. 3 u.p.o.l., zwolnienie podatkowe w podatku od nieruchomości ma charakter przedmiotowy, a nie podmiotowy. Ponadto, powołany przepis, poza warunkiem, że zwolnienia z podatku od nieruchomości wprowadzone aktem prawa miejscowego, muszą mieć charakter zwolnień przedmiotowych, nie formułuje żadnych kryteriów ani ograniczeń. Należy jednak pamiętać, że zwolnienia podatkowe dla przedsiębiorców, jako stanowiące pomoc publiczną, muszą uwzględniać przepisy regulujące zasady udzielania pomocy publicznej, w tym rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis.
Uwzględniając charakter zwolnienia w podatku od nieruchomości, jakie może być uchwalone w ramach prawa miejscowego, a także mając na uwadze ograniczenia wynikające z prawa unijnego, należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie Rada Gminy, w § 2 ust. 1 obowiązującej na dzień wydania decyzji uchwale z dnia "[...]" zwolniła z podatku od nieruchomości grunty, budynki, budowle lub ich części przeznaczone i użytkowane na prowadzenie działalności gospodarczej przez podmioty o których mowa w § 1 ust. 1, które utworzą nowe miejsca pracy powiększając stan zatrudnienia na terenie Gminy, w przeliczeniu na pełne etaty (...).
W § 5 ust. 1 uchwały stwierdzono, że zwolnienie udzielane jest na wniosek podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą złożony w organie podatkowym. Zwolnienie stosuje się od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym podatnik złożył wniosek o zwolnienie. Zwolnienie to dotyczy wskazanej we wniosku nieruchomości, gdyż do wniosku należy dołączyć dokumenty wymienione w § 5 ust. 2 uchwały, w tym dokumenty dotyczące nieruchomości, o której mowa w § 2 ust. 1, tj. pozwolenie na użytkowanie, dokumenty nakładające obowiązek podatkowy w stosunku do nieruchomości objętej przedmiotowym zwolnieniem od podatku od nieruchomości (pkt 1).
Uwzględniając przyjęte rozwiązania prawne, należy stwierdzić, że skarżąca w celu uzyskania zwolnienia z podatku od nieruchomości w odniesieniu do nieruchomości zakupionych w latach 2014 i 2015 powinna złożyć stosowny, odrębny wniosek wraz z wymaganymi przez uchwałę dokumentami. Przy czym za taki wniosek nie może być uznana korekta deklaracji na podatek od nieruchomości, w której wykazano nabyte nieruchomości. Należy zgodzić się z organami podatkowymi, że udzielone skarżącej zwolnienie na podstawie w/w uchwały dotyczyło jedynie nieruchomości stanowiącej własność Spółki w dniu złożenia wniosku o udzielenie tego zwolnienia. Tym samym nabycie kolejnych nieruchomości nie uprawniało Jej do korzystania z wcześniejszego zwolnienia. Nieruchomości te stanowią bowiem nowy przedmiot opodatkowania.
Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że badanie przez Sąd w niniejszym postępowaniu, zgodności z prawem zapisów kwestionowanej przez stronę uchwały Rady Gminy z dnia "[...]", wykracza poza określone cyt. wyżej art. 134 § 1 p.p.s.a., granice rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej. Przy czym rację ma organ, wskazując na właściwy w takim przypadku tryb zaskarżenia tej uchwały.
Bez wpływu na wynik niniejszej sprawy pozostaje tym samym, podnoszona przez skarżącą argumentacja dotycząca stwierdzenia nieważności uchwałą Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej nr "[...]" z dnia "[...]", przepisu § 2 ust 2 uchwały Rady Gminy nr "[...]" z dnia "[...]" w sprawie zwolnień z podatku od nieruchomości, czy braku odniesienia się przez organ do wywodów Spółki o możliwości podwójnej interpretacji przepisów uchwały z dnia "[...]" oraz zasadności zastosowania w takim przypadku interpretacji na korzyść podatnika.
W ustalonym w niniejszej sprawie stanie faktycznym i prawnym, zaaprobowanie twierdzeń i żądań Spółki prowadziłoby w istocie do odrzucenia konstatacji o przedmiotowym charakterze opodatkowania i zwolnień podatkowych na gruncie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, dotyczących podatku od nieruchomości. Taka wykładnia jest zaś niedopuszczalna ze względu na dyrektywę wykładni systemowej, która nakazuje interpretowanie aktu prawa miejscowego zgodnie z aktami normatywnymi ulokowanymi wyżej w hierarchii źródeł prawa (w rozpoznawanej sprawie z u.p.o.l.).
Uwzględniając zatem przedmiotowy (a nie podmiotowy) charakter zwolnienia z podatku od nieruchomości, organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że w świetle przepisów funkcjonującej w obrocie prawnym, obowiązującej uchwały Rady Gminy z dnia "[...]" o nr "[...]" w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości, nabyte przez Spółkę w 2014 i 2015 r. nieruchomości nie mogą być objęte zwolnieniem od tego podatku, gdyż skarżąca nie spełniła określonych w tej uchwale warunków.
Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.