Uzasadnienie
Wspólnota Mieszkaniowa (dalej powoływana jako "podatnik", "strona", "skarżąca", "Wspólnota") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargi na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiąc sierpień 2014 r. oraz za okres od 1 września 2014 r. do 30 kwietnia 2015 r.
Jak wynika z akt sprawy, Burmistrz Miasta, decyzjami z "[...]" określił Wspólnocie Mieszkaniowej w K. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości położonej w K. za miesiąc sierpień 2014 r. w wysokości 366,66 zł oraz okres od 1 września 2014 r. do 30 kwietnia 2015r. w wysokości 2.933,28 zł.
W wyniku wniesionego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzjami z dnia "[...]" r. powyższe decyzje uchyliło, a sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia, wskazując na rozbieżności w ustaleniu ilości osób zamieszkujących budynek przy ul. "[...]" w K. Następnie Burmistrz Miasta, decyzją z dnia "[...]" r., określił Wspólnocie wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości położonej w K. przy ul. "[...]" za miesiąc sierpień 2014 r. w wysokości 366,66 zł oraz decyzją z dnia "[...]" r. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości położonej w K. przy ul. "[...]" za okres od 1 września 2014 r. do 30 kwietnia 2015r. w wysokości 3.001,18 zł.
W uzasadnieniach decyzji podano, że Wspólnota Mieszkaniowa zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej "[...]" z dnia "[...]" w sprawie określenia wzoru deklaracji o wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, składanej przez właścicieli nieruchomości, zobowiązana była w terminie do 31 marca 2013 r. złożyć deklarację w sprawie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Niniejszego obowiązku nie wykonała. W toku postępowania administracyjnego ustalono, iż na przedmiotowej nieruchomości zamieszkiwało w miesiącu sierpniu 2014r. 27 osób, a w okresie od 1 września 2014 r. do 31 stycznia 2015 r. 28 osób, natomiast w okresie od 1 lutego 2015 r. do 30 kwietnia 2015 r. zamieszkiwało budynek 27 osób. W dalszej części uzasadnienia organ wskazał szczegółowo (i tabelarycznie) ile osób zamieszkiwało poszczególne lokale w powyższych okresach oraz wyjaśnił na jakich dowodach oparł się ustalając niniejszy stan faktyczny.
W wyniku rozpatrzenia odwołań od powyższych decyzji zostały wydane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzje z dnia "[...]" r. pierwsza z nich uchylono decyzję organu I instancji z dnia "[...]" r. i określono wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości położonej w K.przy ul. "[...]" za miesiąc sierpień 2014 r. w wysokości 380,24 zł, a następną utrzymano w mocy decyzję organu I instancji z dnia 29 lipca 2016r. w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 września 2014 r. do 30 kwietnia 2015 r.
W uzasadnieniach decyzji Kolegium wskazało, że regulacje materialnoprawne stanowiące podstawę do wydania zaskarżonych decyzji zawarte są w przepisach ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2016 r., poz. 250 ze zm.) – dalej jako ustawa o utrzymaniu czystości, oraz powołało treść art.6h, art.6c ust. 1, art. 6i pkt 1, art. 6m ust.1 i 1a, art. 6o i art. 6q ww. ustawy.
Podano, że zgodnie z § 1 uchwały Rady Miejskiej "[...]" w sprawie metody ustalania opłat, stawek opłat oraz terminów, częstotliwości i trybu uiszczania opłat za zagospodarowanie odpadów komunalnych, podstawą ustalenia stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w K. jest liczba mieszkańców zamieszkujących nieruchomość, na której odpady są wytwarzane. Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi na terenie miasta K. powstającymi na nieruchomościach zamieszkałych stanowi iloczyn liczby mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość oraz stawki określonej w § 2 ust.1. Stawka opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi zbieranymi i odbieranymi w sposób nie selektywny z nieruchomości zamieszkałych, znajdujących się na terenie miasta K. wynosi 13,58 zł/miesiąc za osobę zamieszkującą nieruchomość (§ 2 ust. 1 tej uchwały).
Wskazano, że organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające i ustalił liczbę mieszkańców zamieszkujących budynek położony w K. przy ul. "[...]" w badanym, okresie.
Z tych ustaleń wynika, że w miesiącu sierpniu 2014 r. mieszkańców było 28. Potwierdza to zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym deklaracje poszczególnych mieszkańców o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz oświadczenia mieszkańców, przesłuchanych w charakterze świadka.
Kolegium wskazało, że wprawdzie organ wydając decyzję dotyczącą miesiąca sierpnia 2014r. określił opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości 366,66 zł, stanowiącą pochodną iloczynu liczby 27 (osób zamieszkujących budynek) i stawki opłaty za miesiąc - 13,58 zł, to jednakże dalsza treść uzasadnienia (w tym tabelaryczne zestawienie liczby mieszkańców w poszczególnych lokalach) w powiązaniu z materiałem dowodowym, znajdującym się w aktach sprawy, wskazuje, że w sierpniu 2014r. przedmiotowy budynek zamieszkiwało 28 osób. Stąd też SKO uchyliło decyzję z dnia "[...]". i orzekło o określeniu wysokości opłaty w kwocie 380,24 zł.
Natomiast w odniesieniu do okresu od 1 września 2014 do 30 kwietnia 2015 r. Ustalono, że na przedmiotowej nieruchomości zamieszkiwało w okresie od 1 września 2014r. do 31 stycznia 2015r. 28 osób, natomiast w okresie od 1 lutego 2015r. do 30 kwietnia 2015 r. zamieszkiwało budynek 27 osób. Potwierdza to zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym deklaracje mieszkańców oraz oświadczenia mieszkańców, przesłuchanych w charakterze świadka.
Organ odwoławczy zauważył, iż pojęcie właścicieli nieruchomości zdefiniowane zostało dla potrzeb ustawy o utrzymaniu czystości w art. 2 ust. 1 pkt 4. Z przepisu tego wynika, że ilekroć w ustawie jest mowa o właścicielach nieruchomości - rozumie się przez to także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością. Co istotne, obowiązki właścicieli nieruchomości mogą wykonywać także podmioty określone w art. 2 ust. 3 ustawy o utrzymaniu czystości. Zgodnie z tym przepisem jeżeli nieruchomość jest zabudowana budynkiem wielolokalowym, w którym ustanowiono odrębną własność lokalu, obowiązki właściciela nieruchomości wspólnej oraz właściciela lokalu obciążają wspólnotę mieszkaniową albo spółdzielnię mieszkaniową.
Jednym z obowiązków nałożonych przez ustawę o utrzymaniu czystości na właścicieli nieruchomości, jest obowiązek złożenia do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (art. 6m ww. ustawy).
Właściciel nieruchomości będzie zatem zobowiązany do złożenia deklaracji tylko wówczas, gdy występuje autonomicznie, sam. Natomiast w przypadku, gdy jego tytuł prawny do nieruchomości wiąże się z obligatoryjnym, bądź fakultatywnym członkostwem we wspólnocie mieszkaniowej, podmiotem zobowiązanym do złożenia deklaracji będzie podmiot zarządzający nieruchomością wspólną.
W kontekście powyższego, zdaniem SKO, bez prawnego znaczenia są zarzuty odwołania wskazujące na to, że mieszkańcy już zapłacili opłatę za gospodarowanie odpadami, bowiem to na wspólnocie mieszkaniowej ciąży obowiązek złożenia deklaracji i uiszczenia stosownej opłaty, a nie na poszczególnych mieszkańcach. Ewentualne dokonane już wpłaty winny być zwrócone mieszkańcom, a wspólnota mieszkaniowa winna dokonać wpłaty jednej kwoty tej opłaty za całą wspólnotę mieszkaniową.
Podkreślono, że Kolegium wskazywało w swojej poprzedniej decyzji, że dla ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie ma znaczenia, czy ktoś zamieszkuje legalnie, czy też nielegalnie lokale mieszkalne (lokale nie zalegalizowane). Istotny jest fakt zamieszkiwania w budynku. Ponadto organ wykazał ilość osób zamieszkujących w poszczególnych lokalach mieszkalnych, w tym w lokalu nr 5,6 i 8.
Mając na względzie powyższe Kolegium uznało, że zaskarżone decyzje są prawidłowe i podjęte, zgodnie z ustawą z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz uchwałą Rady Miejskiej "[...]" z dnia "[...]" w sprawie metody ustalania opłat, stawek opłat oraz terminów, częstotliwości i trybu uiszczania opłat za zagospodarowanie odpadów komunalnych.
Nie zgadzając się z powyższymi rozstrzygnięciami w skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Wspólnota wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji i poprzedzających je decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Zaskarżonym decyzjom zarzucono naruszenie:
- I. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w postaci:
- 1. naruszenie art. 6h w zw. z art. 6c w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 oraz ust. 3 i ust.3a ustawy o utrzymaniu czystości poprzez uznanie, że Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy ul. "[...]" jest zobowiązana do zapłaty kwoty 380,24 zł. za miesiąc sierpień 2014 r. oraz kwoty 3001,18 zł za okres od 1 września 2014 r. do 30 kwietnia 2015 r. tytułem opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w sytuacji gdy wzmiankowana opłata została uiszczona,
- 2. art. 6 ustawy o własności lokali w zw. z art. 2 ust. 3 ust. o utrzymaniu czystości poprzez uznanie, że Wspólnota jest zobowiązana do zapłaty kwoty 380,24 zł. za miesiąc sierpień 2014 r. oraz kwoty 3001,18 zł za okres od 1 września 2014 r. do 30 kwietnia 2015 r. tytułem opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w sytuacji gdy właściciele lokali wchodzących w skład Wspólnoty dokonali wzmiankowanej opłaty,
- II. innych przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci:
- 1. art. 122 i art. 187 § 1, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (DZ.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) – dalej jak O.p. w zw. z art. 6q ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości poprzez niepodjęcie niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego związanego z uiszczeniem opłaty za okres objęty postępowaniem przez mieszkańców budynku przy ul. "[...]"
- 2. art. 122 i art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 6q ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości poprzez błędne przyjęcie, że w budynku przy ul. "[...]" znajduje się 11 lokali mieszkalnych, gdzie w rzeczywistości tych lokali jest 7,
- 3. art. 210 § 4 O.p. w zw. z art. 6q ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości poprzez niewyjaśnienie dlaczego lokale nie zalegalizowane nie maja znaczenia dla ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi,
- 4. art. 122 i art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 6q ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości poprzez błędne przyjęcie, że w budynku przy ul. "[...]" zamieszkiwało 28 osób w sierpniu 2014 r., a w okresie od 1 września 2014 r. do 31 stycznia 2015 r. 28 osób, natomiast w okresie od 1 lutego 2015 r.. do 30 kwietnia 2015 r.. 27 osób
- 5. art. 122 i art. 187 § O.p. w zw. z art. 6q ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości poprzez nie przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka -właściciela lokalu nr 8 ewentualnie najemcy lokalu nr 8 w celu ustalenia ilości osób zamieszkujących we wzmiankowanym lokalu w okresie, którego dotyczą zaskarżone decyzje.
- 6. art. 122 i art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. w zw. z art. 6q ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości poprzez ustalenie na podstawie zeznań B.M.ilości osób zamieszkujących w lokalu nr 8 w budynku przy ul. "[...]" w badanym okresie gdzie na podstawie wzmiankowanych zeznań nie można stwierdzić ile osób zamieszkiwało w lokalu nr 8 w budynku przy ul. "[...]" w sierpniu 2014 roku.
- 7. art. 122 i art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. w zw. z art. 6q ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości poprzez ustalenie na podstawie zeznań L. J. ilości osób zamieszkujących w lokalu nr 8 w budynku przy ul. "[...]" w badanym okresie gdzie na podstawie wzmiankowanych zeznań nie można stwierdzić ile osób zamieszkiwało w lokalu nr 8 w budynku przy ul. "[...]" w tym czasie
- 8. art. 234 O.p. poprzez wydanie decyzji na niekorzyść strony.
W uzasadnieniu skarg podniesiono m.in., że w ocenie skarżącej niedopuszczalnym jest aby od Wspólnoty żądać kwot, które zostały uiszczone przez członków wspólnoty na rzecz gminy, ale również kwot za mieszkańców lokali co do których prowadzone są postępowania sądowe i administracyjne co do ich legalności. Co więcej część tych mieszkańców uiszcza opłaty na rzecz spółki, której głównym wspólnikiem jest Gmina Miejska. Tym samym gmina przed wydaniem decyzji miała dokładną wiedzę o tym, że wzmiankowane opłaty są już uiszczone na jej rzecz, jednakże wydała decyzję domagając się tych kwot od Wspólnoty.
Zdaniem skarżącej ustalenie ilości osób w okresie, którego dotyczy decyzja jest niezwykle istotne. Tym samym powinno to być wykonane bardzo dokładnie i precyzyjnie. Postępowanie dowodowe powinno zostać przeprowadzone rzetelnie, a ilość osób powinna zostać ustalona w sposób nie budzący wątpliwości, ponieważ wzmiankowana ilość będzie ewentualnie decydowała o wysokości zobowiązania Wspólnoty Mieszkaniowej.
W odpowiedziach na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Na rozprawie w dniu 29 marca 2017 r. Sąd na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", połączył sprawy o sygn. akt I SA/Ol 905/16 i I SA/Ol 906/16 w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. I SA/Ol 905/16.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2016, poz.1066.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji. Ponadto Sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).
W ocenie Sądu skargi nie zasługują na uwzględnienie albowiem zaskarżone decyzje nie naruszą prawa.
Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z obowiązującym od 1 lutego 2015 r. brzmieniem art. 2 ust. 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach jeżeli nieruchomość jest zabudowana budynkiem wielolokalowym, w którym ustanowiono odrębną własność lokalu, obowiązki właściciela nieruchomości wspólnej oraz właściciela lokalu obciążają wspólnotę mieszkaniową albo spółdzielnię mieszkaniową. Zgodnie natomiast z obowiązującym przed 1 lutym 2015 r. (tj. w okresie dotyczącym spornych deklaracji skarżącej) brzmieniem art. 2 ust. 3 powołanej ustawy jeżeli nieruchomość jest zabudowana budynkami wielolokalowymi, w których ustanowiono odrębną własność lokali, obowiązki właściciela nieruchomości obciążają osoby sprawujące zarząd nieruchomością wspólną, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 oraz z 2004 r. Nr 141, poz. 1492), lub właścicieli lokali, jeżeli zarząd nie został wybrany.
W praktyce więc, powołany przepis oznacza, że zarówno przed 1 lutego 2015r. jak i po tej dacie w przypadku wyodrębnienia lokali w budynkach wielolokalowych to wspólnota mieszkaniowa, a nie poszczególni właściciele odrębnych lokali czy też współwłaściciele części wspólnych, składają deklaracje zgodnie z art. 6m ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Właściwie w obowiązującej od 1 lutego 2015r. treści ww. art. 2 ust. 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie można doszukać się wątpliwości co do rozkładu obowiązków podatkowych (tzn. w zakresie składania deklaracji i ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi). Nowelizacja ustawy, jak wynika z uzasadnienia jej projektu (druk nr 2404 oraz nr 2902 Sejmu VII kadencji), była bowiem skutkiem m.in. tego typu wątpliwości istniejących przed 1 lutym 2015 r.
Podkreślić należy również, że rozliczenia pomiędzy wspólnotami, a poszczególnymi właścicielami lokalu reguluje obowiązujący od 1 lutego 2015 r. art. 2 ust. 3a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.
Zgodnie z kolei z art. 6q powołanej ustawy do opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta. Regulacja ta oznacza, że w przypadku nieruchomości, o których mowa w art. 2 ust. 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach – podatnikiem w rozumieniu Ordynacji podatkowej, a nie płatnikiem jest wspólnota mieszkaniowa. Zgodnie z art. 6o ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach tylko wobec osoby zobowiązanej do złożenia deklaracji (tu: wspólnoty mieszkaniowej) może zostać wydana decyzja określająca wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i to w sytuacji gdy deklaracja nie została w ogóle złożona lub zadeklarowane dane budziły wątpliwości, co skutkowało określeniem opłaty w innej wysokości niżby to wynikało z deklaracji.
W orzecznictwie sądów administracyjnych podmiotowość wspólnoty mieszkaniowej w zakresie obowiązków dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie budzi wątpliwości (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 29 września 2016 r., III SA/Po 321/16; wyroki NSA z dnia 21 kwietnia 2016 r., II FSK 2722/14 oraz II FSK 936/15). Co więcej, Naczelny Sąd Administracyjny w powołanych wyrokach wyraźnie wskazał, że sformułowanie "obciążają", użyte w art. 2 ust. 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie czyni z osoby sprawującej zarząd nieruchomością wspólną "płatnika" opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ponieważ na gruncie tej ustawy konstrukcja płatnika nie ma zastosowania. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył również, że zmiana art. 2 ust. 3, jaka została wprowadzona od 1 lutego 2015 r. ustawą z dnia 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2015 r., poz.87), poprzez wyraźne wymienienie jako osoby, którą obciążają obowiązki właściciela nieruchomości zabudowanej budynkiem wielolokalowym, była, jak wynika z uzasadnienia projektu nowelizacji, jedynie zmianą doprecyzowującą, a nie zmianą normatywną (wyrok i pogląd ten wprawdzie dotyczył spółdzielni mieszkaniowych, ale to samo można powiedzieć o wspólnotach mieszkaniowych).
Oznacza to, że wspólnota mieszkaniowa nie może być traktowana jako pośrednik (pomiędzy organem a właścicielami wyodrębnionych lokali) w realizacji obowiązków podatkowych – obliczający i pobierający (jako płatnik w rozumieniu Ordynacji podatkowej) należne opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wspólnota mieszkaniowa jest podatnikiem, a więc podmiotem zobowiązanym samodzielnie do deklarowania i wpłacania należnych opłat, z zastrzeżeniem rozliczeń z właścicielami wyodrębnionych lokali zgodnie z art. 2 ust. 3a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.
Sąd uznał więc, że organy nie naruszyły prawa materialnego – uznały bowiem prawidłowo, że to wspólnota mieszkaniowa zobowiązana była do składania deklaracji dotyczących także wyodrębnionych lokali.
Jeszcze raz należy podkreślić, że jeżeli nieruchomość jest zabudowana budynkiem wielolokalowym, w którym ustanowiono odrębną własność lokalu, obowiązki właściciela nieruchomości wspólnej oraz właściciela lokalu obciążają wspólnotę mieszkaniową. I to wspólnota mieszkaniowa, a nie jej poszczególni mieszkańcy, jest zobowiązana do złożenia deklaracji i do zapłaty opłaty za wywóz śmieci.
Złożenie deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i zapłata tej opłaty mieści się w kategorii czynności zwykłego zarządu i nie wymaga uchwały właścicieli lokali.
Przy przyjętej przez gminę K.metodzie ustalania opłaty za zagospodarowanie odpadów komunalnych nie ma znaczenia kwestia zamieszkiwania legalnego, czy też nielegalnego poszczególnych mieszkańców. Istotne jest ustalenie ilości osób faktycznie zamieszkujących w budynku w okresie objętym decyzjami.
Należy wskazać, że organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające i ustalił liczbę mieszkańców zamieszkujących budynek położony w K. przy ul. "[...]" w spornym okresie, co potwierdza zebrany w sprawie materiał dowodowy. W odniesieniu do lokalu nr 8 organ podjął próbę ustalenia ilości osób w nim zamieszkujących, poprzez wezwanie do osobistego stawiennictwa osoby mieszkającej w ww. lokalu. Jednak osoba ta nie stawiła się i nie złożyła stosownego oświadczenia w tym zakresie. Dlatego też organ ustalił ilość osób zamieszkujących lokal nr 8 na podstawie zeznań bliskich sąsiadów.
Reasumując wskazać należy, że rozkład obowiązków podatkowych jest, co do zasady, kompetencją ustawodawcy. Ustawodawca w trosce o łatwość zarządzania systemem odpadów komunalnych przerzucił obowiązki właścicieli poszczególnych lokali na zarządców (wspólnoty mieszkaniowe, spółdzielnie mieszkaniowe). Zdaniem Sądu organy podatkowe zgromadziły w sprawie wyczerpujący materiał dowodowy, który należycie oceniły, dokonując (bez naruszenia przepisów postępowania) prawidłowych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego, dokonując ich prawidłowej wykładni.
Mając powyższe na uwadze na postawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd skargi oddalił.