Uzasadnienie
W.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]" w przedmiocie odmowy wyłączenia pracownika organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wskazać należy, że sąd administracyjny rozpoznając sprawę w pierwszej kolejności zobowiązany jest badać dopuszczalność takiej skargi. W tym celu sąd bada czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w przepisie art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", wśród których wymienia się również niedopuszczalność skargi (pkt 6).
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż wyłączenie pracownika lub odmowa jego wyłączenia następuje przez wydanie postanowienia (vide: wyrok NSA z 29.05.1990r. SA/Po 1555/89, ONSA 1990, nr 2-3, poz.44). Na postanowienie to nie służy zażalenie.
Wprawdzie ustawodawca nie pozbawia strony możliwości kwestionowania postanowienia o odmowie wyłączenia pracownika, lecz łączy je z rozpoznaniem przez organ odwoławczy odwołania od decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. Kontrolę tej materii będzie również sprawował sąd administracyjny rozstrzygając zasadność skargi kierowanej do sądu, przy czym brak rozpoznania wniosku może powodować zastosowanie przez sąd art.145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.
Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. wskazuje, że kontroli sądu mogą być poddane postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Akt polegający na wyłączeniu bądź odmowie wyłączenia pracownika organu, pozostaje poza zakresem właściwości sądu administracyjnego (vide: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2005r. sygn. P 8/03), nie jest bowiem postanowieniem kończącym postępowanie, a także postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty. Nie służy na nie również zażalenie.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 §1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. skargę należało odrzucić (pkt I postanowienia). Jednocześnie stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy orzeczono o zwrocie kwoty uiszczonej tytułem wpisu od wniesionej skargi (pkt. II).