Uzasadnienie
Skarga M. i R. G. (dalej: "skarżący" lub "strona") dotyczy postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: "Kolegium" lub "SKO") z dnia "[...]" nr "[...]" stwierdzającego niedopuszczalność odwołania od decyzji Kolegium nr "[...]" z dnia "[...]" utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta nr "[...]" z dnia "[...]" w sprawie uchylenia w całości decyzji ostatecznej tego organu o nr "[...]" z dnia "[...]" w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2014 r. w kwocie 89 zł i ustalenia zobowiązania w kwocie 136 zł.
Z akt sprawy wynika, że w wyniku wznowienia postępowania podatkowego w sprawie podatku od nieruchomości na 2014 r. organ podatkowy – Prezydent decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" uchylił i zmienił własną decyzję ostateczną z dnia "[...]" nr "[...]" w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2014 r. Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji, SKO decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" utrzymało w mocy powyższą decyzję Prezydenta.
Skarżący w dniu "[...]" złożyli do SKO pismo, uzupełnione w dniu "[...]", w którym zawnioskowali o ponowne zbadanie sprawy i wydanie orzeczenia przez Kolegium.
Zaskarżonym postanowieniem SKO stwierdziło niedopuszczalność odwołania od decyzji Kolegium nr "[...]" z dnia "[...]".
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano, że decyzja Kolegium nr "[...]" z dnia "[...]" ma charakter decyzji ostatecznej, tj. takiej, od której, w myśl art.128 Ordynacji podatkowej nie przysługuje środek zaskarżenia w postaci odwołania. Odwołanie jest środkiem przysługującym tylko w odniesieniu do decyzji wydanej w pierwszej instancji. Natomiast ww. decyzja Kolegium jest decyzją organu drugiej instancji, od której strona mogła złożyć skargę do sądu administracyjnego.
Dlatego SKO uznało, że na podstawie art.228 §1 pkt1 Ordynacji podatkowej stronie nie przysługiwało prawo do złożenia odwołania od tej decyzji. W związku z tym stwierdzono zaskarżonym postanowieniem niedopuszczalność odwołania.
Na postanowienie Kolegium złożona została skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie.
Skarżący wnieśli o uchylenie postanowienia i utrzymanie w mocy podatku w kwocie 89 zł. Wskazali, że organ bez wyjaśnienia podwyższył im podatek do kwoty 136 zł. Ponadto, oprócz stałych podatków, są okradani przez organ różnymi decyzjami m.in. za zlikwidowaną drogę, za las, za poddasza strychowe i za grunty zabudowane. Zdaniem skarżących Kolegium nie powinno tolerować takich działań, ponieważ w ten sposób podatki będą podnoszone bez ograniczeń. Dodali, że podwyżki podatków od 2014 r. były nieważne, ponieważ naliczane były w oparciu o fałszywą, niezgodną ze stanem faktycznym, ewidencję gruntów i budynków.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podkreślając, że w skardze nie podniesiono żadnych zarzutów co do samego postanowienia i ewentualnych nieprawidłowości przy jego wydaniu. Nie podniesiono również nowych zarzutów, których nie podnoszono już wcześniej, w toku postępowania podatkowego. Żaden z zaprezentowanych przez skarżących argumentów nie stanowi podstawy do uchylenia postanowienia Kolegium.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.
Zgodnie z art.228 § 1 pkt1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. DzU 2017 poz.201 ze zm., dalej: "Op") organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia niedopuszczalność odwołania. Niedopuszczalność odwołania może mieć charakter przedmiotowy lub podmiotowy. Z przedmiotowym charakterem niedopuszczalności odwołania mamy do czynienia wówczas, gdy zachodzi brak przedmiotu zaskarżenia oraz gdy przepisy wyłączają możliwość zaskarżenia decyzji w toku instancji. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych występuje wówczas, gdy odwołanie wnosi jednostka niemającą legitymacji do jego wniesienia lub gdy odwołanie wnosi strona niemająca zdolności do czynności prawnych.
W rozpatrywanej sprawie Kolegium słusznie wskazało na niedopuszczalność odwołania o charakterze przedmiotowym, wynikającą z braku możliwości złożenia odwołania od decyzji ostatecznej.
Podkreślenia wymaga, że postępowanie podatkowe jest postępowaniem dwuinstancyjnym. Od decyzji wydanej w pierwszej instancji przysługuje (jedno) odwołanie do organu drugiej instancji. Wynika to z art. 220 §1 Op, zgodnie z którym od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji.
Zgodnie z art.128 Op decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne.
Decyzją wydaną w pierwszej instancji jest decyzja Prezydenta nr "[...]" z dnia "[...]" w sprawie uchylenia w całości decyzji ostatecznej tego organu o nr "[...]" z dnia "[...]" w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2014 r. w kwocie 89 zł i ustalenia zobowiązania w kwocie 136 zł. Z akt sprawy wynika, że od decyzji tej złożone zostało odwołanie, wskutek którego wydana została decyzja SKO z dnia "[...]" nr "[...]" utrzymująca w mocy decyzję ww. Prezydenta z dnia "[...]". Ta decyzja SKO z dnia "[...]" jest decyzją ostateczną w rozumieniu art.128 w zw. z art.220 §1 Op. Sprawa wymiaru podatku od nieruchomości na 2014 r. po wznowieniu postępowania została bowiem dwukrotnie rozpatrzona (przez organy obu instancji) wobec czego wyczerpane zostały środki odwoławcze.
Słusznie zatem uznało Kolegium w zaskarżonym postanowieniu, że odwołanie od tej decyzji było niedopuszczalne. Od decyzji tej strona mogła wnieść skargę do sądu administracyjnego, o czym została przez Kolegium pouczona.
Podkreślenia wymaga, że w sprawie ze skargi dotyczącej niedopuszczalności odwołania Sąd nie posiada kompetencji do oceny prawidłowości decyzji wydanej przez SKO w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2014 r. Sąd bowiem, ze względu na treść art.134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz U 2017 poz. 1369 z późn. zm., dalej: "ppsa") związany jest granicami sprawy, a te są wyznaczone przez przedmiot zaskarżenia, czyli w rozpatrywanej sprawie jest to postanowienie o niedopuszczalności odwołania. Dlatego rozpatrując skargę, Sąd odniósł się tylko do tych okoliczności, które dotyczą kwestii wydania postanowienia o niedopuszczalności odwołania.
W związku z powyższym Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, wobec czego skargę należało oddalić na podstawie art.151 ppsa.