Uzasadnienie
M. W. (dalej jako skarżąca, strona) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r., w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania.
Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]"r. Burmistrz Miasta ustalił M W i Z B wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2011 r. w kwocie 216,00 zł przyjmując do podstawy opodatkowania budynek rekreacyjny o powierzchni 30,64 m2. Decyzja została wysłana adresatom w jednej kopercie. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że została odebrana w dniu 20 grudnia 2016r. przez dorosłego domownika- J. B., który podjął się oddania przesyłki adresatom. W dniu 9 stycznia 2017r. Z. B. złożył odwołanie od powyższej decyzji, jednak Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia "[...]"r., stwierdziło uchybienie terminu do jego wniesienia.
Pismami z dnia 16 stycznia 2017r., 18 kwietnia 2017r., 15 maja 2017r. i 20 czerwca 2017r. M W domagała się doręczenia przedmiotowej decyzji. Wyjaśniła, że decyzji nigdy nie otrzymała gdyż jej syn, który potwierdził odbiór przesyłki w dniu 20 grudnia 2016 r., przekazał ją po kilku dniach jedynie mężowi. Ten zaś decyzję zagubił i nigdy jej nawet nie widziała.
W dniu 18 lipca 2017r. Sekretarz Miasta przesłał, w celu "umożliwienia zapoznania się z decyzjami podatkowymi i wpłaty podatku" potwierdzoną za zgodność z oryginałem m. in. decyzję podatkową za 2011r.
Pismem z dnia 1 sierpnia 2017r. skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego M. W zakwestionowała prawidłowość ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego za 2011r.
Postanowieniem z dnia "[...]"Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność wniesienia odwołania.
Uzasadniając stanowisko w sprawie Kolegium powołało treść art. 223§1 i §2 pkt 1, art. 144 i art. 149 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017r., poz. 201 ze zm.) – dalej O.p., i wskazało, że wobec istniejącego w aktach niniejszej sprawy dowodu w postaci dokumentu - zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki, potwierdzającego okoliczność doręczenia decyzja z dnia "[...]"brak jest, w ocenie Kolegium, podstaw do przyjęcia, iż doręczenie było nieskuteczne. Tym samym dokonanego w następstwie wniosku strony doręczenia potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii decyzji, nie można uznać za doręczenie decyzji wywierające jakiekolwiek skutki prawne, w tym w szczególności skutek w postaci przywrócenia stronie terminu do wniesienia odwołania.
W konsekwencji, zdaniem SKO, pismo interwencyjne M.W.z dnia 1 sierpnia 2017r. skierowane do Kolegium nie mogło być potraktowane jako odwołanie. Brak jest więc podstaw do uruchomienia postępowania odwoławczego. W takim wypadku, zgodnie z art. 228 § 1 pkt l O.p., organ odwoławczy stwierdził niedopuszczalność odwołania.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na powyższe postanowienie strona zarzuciła, iż jego uzasadnienie jest nielogiczne. Zdaniem skarżącej, nie można odebrać korespondencji przesłanej w jednej kopercie dla dwóch osób i przekazać zawartości adresatom. Skarżąca wyjaśniła, że J. B. oświadczył, iż koperta była zaadresowana do Z. B. i jemu przekazał kopertę. Tym samym doręczenie naruszyło przepisy art. 148 i 149 O.p.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało uznać za zasadną.
Wątpliwości w sprawie dotyczą prawidłowości doręczenia decyzji podatniczce, a wręcz ustalenia czy do doręczenia przesyłki w ogóle doszło. Doręczenie jednolicie kwalifikowane jest zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie jako czynność materialno-techniczna, z której dokonaniem związane są określone skutki prawne. Przepisy ordynacji podatkowej o doręczeniach, podobnie jak i przepisy innych ustaw procesowych, maja charakter gwarancyjny. Oznacza to, że organ ma obowiązek przestrzegać ich z urzędu, a strona nie powinna ponosić negatywnych konsekwencji zaniedbań organu podatkowego lub podmiotu dokonującego doręczeń. W przypadku zaś błędnego doręczenia czynność ta musi być uznana za bezskuteczną. Tylko bowiem doręczenie dokonane zgodnie z przepisami prawa powoduje skuteczność decyzji podejmowanych przez organ. Zgodnie z przepisami art. 145 O.p. pisma doręcza się stronie (...), a więc prawidłowe doręczenie następuje adresatowi. Adresatem jest osoba, do której pismo jest kierowane. W niniejszej sprawie adresatem pisma był Z.B.. W przesyłce była jedna decyzja.
Zdaniem Sądu przesłanie jednej decyzji dla dwóch podatników było nieprawidłowe. Podkreślić należy, że nie ma żadnego uzasadnienia dla takiego działania organu. Zobowiązanie co do zapłaty podatku od nieruchomości, a takiego podatku w istocie dotyczyła przesłana decyzja, jest zobowiązaniem solidarnym. Każdy ze zobowiązanych samodzielnie odpowiada za to zobowiązanie.
Jak wynika z akt administracyjnych, a organy tego nie kwestionują, przesyłkę zaadresowaną do Z.B. odebrał syn. Organy uznały, że w drodze doręczenia zastępczego przesyłka została skutecznie doręczona i co do tej sytuacji nie ma ani sporu ani wątpliwości.
W aktach jednak brak jest potwierdzenia odbioru przesyłki przez skarżącą. Zdaniem Sądu nie można również uznać by nastąpiło skuteczne doręczenie zastępcze gdyż syn odebrał przesyłkę adresowaną do ojca. Bezspornym zdaje się być w sprawie, że przesyłka adresowana do skarżącej nie była wysłana, gdyż w jednej kopercie była jedna decyzja dotycząca obojga małżonków.
W tej sytuacji organ winien rozważyć czy co do skarżącej w ogóle rozpoczął bieg termin do złożenia odwołania od decyzji, który to termin biegnie od dnia doręczenia tejże decyzji. W sytuacji gdy decyzja nie została wysłana do skarżącej nie można mówić o przekroczeniu terminu do złożenia odwołania.
Rozpoznając sprawę ponownie organ uwzględni poczynione wywody i oceny prawne w zakresie interpretacji i stosowania wskazanych przepisów prawa, dokona ponownej analizy okoliczności sprawy i wyda rozstrzygnięcie dokonując odpowiednich ustaleń faktycznych i prawnych aktualizujących stan sprawy.
Biorąc powyższe pod uwagę na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przez sądami administracyjnymi orzeczono jak w wyroku.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przez sądami administracyjnymi.