Uzasadnienie
Skarżąca M. W. dnia 29 kwietnia 2003 r. złożyła w Pierwszym Urzędzie Skarbowym w Opolu na formularzu PIT - 37 zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2002, zawierające wniosek o wspólne opodatkowanie dochodów z mężem, S. W. Jednocześnie złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w kwocie 560,10 zł w związku z zakwalifikowaniem przez pracodawcę skarżącej wypłaconego zwrotu kosztów dojazdu z miejsca zamieszkania do miejsca zatrudnienia jako przychodu i pobraniem z tego tytułu stosownych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. Skarżąca podniosła, że zwrot kosztów dojazdu z miejsca zamieszkania do miejsca pracy przysługuje jej, jako sędziemu, na mocy ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) i że zwrot ten nie jest przychodem ze stosunku służbowego, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 17 maja 1999 r. (FPS 3/99, ONSA 1999, Nr 4, poz. 115).
Decyzją Nr [...] z dnia [...] Pierwszy Urząd Skarbowy w Opolu odmówił stwierdzenia nadpłaty podnosząc, że na mocy art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm. w brzmieniu obowiązującym w 2002 r.) za przychody ze stosunku służbowego uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne, bez względu na źródło ich finansowania. Zwrot kosztów z tytułu przejazdu pracownika sądu z miejsca zamieszkania do miejsca pracy, jako świadczenie nie wymienione w katalogu zwolnień, stanowi przychód, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Pogląd wyrażony w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże strony wyłącznie w sprawie, której dotyczy i nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy skarżącej.
W odwołaniu od tej decyzji skarżąca wniosła o jej zmianę i stwierdzenie nadpłaty, rozbudowując argumentację, że zwrot kosztów dojazdów sędziego (asesora), który uzyskał zgodę zwierzchnika służbowego na zamieszkiwanie poza siedzibą sądu, w którym orzeka, nie jest przychodem, podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Decyzją Nr [...], z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji, podtrzymując dotychczasową argumentację merytoryczną oraz wskazując, że uczestnikiem postępowania jest także małżonek skarżącej, S. W. Na tę decyzję skarżąca wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu. W związku z reorganizacją Naczelnego Sądu Administracyjnego i utworzeniem wojewódzkich sądów administracyjnych, na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) oraz na podstawie rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652), akta tej sprawy zostały przekazane Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu.
Sąd ten postanowieniem z dnia 8 marca 2004 r. odrzucił skargę, uznając, że skarżąca nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braku formalnego w postaci niepodpisania odpisu skargi.
W skardze kasacyjnej od tego postanowienia skarżąca zarzuciła, że brak formalny w terminie uzupełniła oraz – z ostrożności procesowej - że niepodpisanie odpisu skargi nie powinno być uznane za brak formalny i wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 listopada 2004 r. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu do ponownego rozpoznania, uznając, że braki formalne skargi zostały uzupełnione w ustawowym terminie. Odnosząc się do drugiego zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wprawdzie z art. 46 i 47 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wynika wprost obowiązek podpisania odpisu pisma w postępowaniu sądowym, ale z treści odpisu musi przynajmniej wynikać, iż oryginał był podpisany i przez kogo.
Po doręczeniu Dyrektorowi Izby Skarbowej w Opolu odpisu skargi, organ ten decyzją Nr [...], z dnia [...], wydaną na podstawie art. 54 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uwzględnił skargę w całości, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu podatkowego pierwszej instancji oraz stwierdził nadpłatę skarżącej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. w kwocie 560,10 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Art. 54 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Natomiast art. 161 § 1 pkt 3 tego Prawa stanowi, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w toku tego postępowania wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna. Sytuacja taka zachodzi między innymi wtedy, gdy organ podatkowy wyda rozstrzygnięcie na podstawie art. 54 § 3 tego Prawa, uwzględniające w całości skargę. Ponieważ przypadek taki wystąpił w sprawie niniejszej, spowodował konieczność umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 cytowanego Prawa.
O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 201 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl tego przepisu zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 tego Prawa. Dlatego też zasądzono od Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu na rzecz skarżącej kwotę 122,40 zł, odpowiadającą sumie kosztów wpisu od skargi oraz wpisu od skargi kasacyjnej.