Uzasadnienie
Skarżąca, Spółka "A" Spółka z o.o. w K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów- Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 22 września 2010r. w ramach której uznano za nieprawidłowe stanowisko podatnika dotyczące interpretacji przepisów prawa podatkowego w podatku od towarów i usług w zakresie prawa do obniżenia podatku należnego w rozliczeniu podatku VAT za okres, w którym wystawiono fakturę korygującą bez uzyskania potwierdzenia jej odbioru.
Minister Finansów, z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, uznając stanowisko podatnika za nieprawidłowe zważył, iż w sytuacji, gdy w ustawowo określonym terminie do złożenia deklaracji VAT-7 za dany okres rozliczeniowy, strona nie uzyska potwierdzenia odbioru faktury korygującej przez kontrahenta, to uniemożliwia to skarżącej dokonanie obniżenia obrotu oraz kwoty podatku należnego w rozliczeniu za miesiąc wystawienia faktury korygującej. Organ interpretujący powołał się przy tym między innymi na treść art. 29 ust. 4a, ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej: "ustawa o VAT". Zdaniem organu całkowity brak potwierdzenia otrzymania faktury korygującej przez nabywcę, nie daje możliwości obniżenia podatku należnego w związku z wystawieniem tej faktury. Potwierdzenie odbioru faktury korygującej pełni bowiem istotną rolę w systemie podatku od towarów i usług, opartym na metodzie fakturowej, gdyż zapobiega nieuzasadnionym i samowolnym obniżkom podstawy opodatkowania u dostawcy.
Z tą argumentacją organu nie zgodziła się skarżąca podnosząc w wywiedzionej do Sądu skardze między innymi zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego art. 29 ust 4 a ustawy VAT oraz 73 oraz art. 90 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE L 347/1), dalej: "Dyrektywa VAT", oraz art. 2 Pierwsze Dyrektywy Rady z 11 kwietnia 1977 w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich w zakresie podatków obrotowych, poprzez uznanie w wydanej interpretacji indywidualnej, że prawo do obniżenia podstawy opodatkowania oraz podatku należnego w związku z wystawioną fakturą korygującą możliwe jest dopiero od chwili otrzymania potwierdzenia otrzymania faktury korygującej przez nabywcę towaru lub usługi, niezależnie od tego, jak była faktyczna kwota podstawy opodatkowania oraz podatku należnego. Wskazano także na naruszenia w zakresie przepisów postępowania podatkowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W ocenie Sądu postępowanie w niniejszej sprawie należało zawiesić.
Zgodnie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.), -powoływanej dalej jako: p.p.s.a - sąd może zawieść postępowanie jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Jak Sąd ustalił z urzędu, w dniu 16 września 2010r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt I FSK 104/10 zwrócił się z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej o treści: " Czy w sytuacji, gdy art. 90 ust. 1 Dyrektywy 112 stanowi, że w przypadku obniżenia ceny po dokonaniu dostawy, podstawa opodatkowania jest stosownie obniżana na warunkach określonych przez państwa członkowskie, mieści się w pojęciu tych warunków i nie narusza zasady neutralności VAT oraz proporcjonalności warunek taki jak przewidziany w art. 29 ust. 4a ustawy o VAT, uzależniający prawo do obniżenia podstawy opodatkowania w stosunku do podstawy określonej w wystawionej fakturze, od posiadania przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, w którym nabywca towaru lub usługi otrzymał korektę faktury, potwierdzenia otrzymania korekty faktury przez nabywcę towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę?“.
W ocenie Sądu, wystąpienie przez NSA z przytoczonym wyżej pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej daje podstawę do zawieszenia postępowania, bowiem treść tego pytania związana jest z przedmiotem sporu w niniejszej sprawie, a zatem jej rozstrzygnięcie zależy od wyniku innego toczącego się postępowania sądowego. Wprawdzie w przytoczonym art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a, nie wymieniono wprost Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jednakże - zdaniem Sądu - nie przesądza to o braku podstawy zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w związku z treścią postawionego pytania prejudycjalnego i toczącym się w związku z tym postępowaniem przed tym właśnie sądem, gdyż w istocie problem prawny występujący w obu tych sprawach jest tożsamy.
Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest bowiem sądem wspólnotowym w znaczeniu ustrojowym (A. Wróbel, [w:] Wprowadzenie do prawa Wspólnot Europejskich (Unii Europejskiej), Zakamycze 2002, s. 154). Postępowanie prowadzone przed nim jest zatem postępowaniem sądowym, które w ocenie Sądu mieści się w pojęciu "postępowania sądowego" użytym w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Mając powyższe na względzie postanowiono jak na wstępie.