Uzasadnienie
N. L. (zwana dalej także skarżącą) działająca przez swojego pełnomocnika - adwokata D. S., pismem z 5 listopada 2024 r., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na informację Prezydenta Miasta Opola (zwanego dalej także organem) z 23 września 2024 r., nr o uznaniu za niezasadne wniosku o naruszenie prawa (otrzymane 14 października 2024 r.) oraz na informację Prezydenta Miasta Opola z 14 sierpnia 2024 r., nr CI-55620/KH/24 (otrzymaną 21 sierpnia 2024 r.), w przedmiocie odmowy przyznania jednorazowych środków z Funduszu Pracy na podjęcie działalności gospodarczej.
Na skutek zarządzenia z 30 grudnia 2024 r. Przewodniczącej Wydziału tut. Sądu, wydanego na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935) - zwanej dalej: p.p.s.a. oraz § 27 zarządzenia w sprawie ustalenia zasad biurowości, wyłączono z niniejszej sprawy, tj. sprawy ze skargi N. L. na informację Prezydenta Miasta Opola z 14 sierpnia 2024 r., nr CI-55620/KH/24 - sprawę ze skargi N. L. na informację Prezydenta Miasta Opola z dnia 23 września 2024 r., nr [...], nadając jej w repertorium sądowym odrębną sygn. akt I SA/Op 1133/24.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, jako niezasadną.
Z akt sprawy wynika, że wraz z wniesieniem skargi uiszczono w sprawie wpis od skargi w wysokości 200 zł, co obrazuje wyciąg bankowy (por. k-19 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie, skarżąca przedmiotem skargi uczyniła informację organu o odmowie przyznania jednorazowego dofinansowania na podjęcie działalności gospodarczej, której to informacji została nadana forma pisma z 14 sierpnia 2024 r., nr CI-55620/KH/24.
Zagadnienie przyznania lub odmowy przyznania bezrobotnemu środków na podjęcie działalności gospodarczej wynika z art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2024 r. poz. 475) w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 14 lipca 2017 r. w sprawie dokonywania z Funduszu Pracy refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy oraz przyznawania środków na podjęcie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2022 r. poz. 243) – zwane rozporządzeniem. Rozstrzygnięcie w tym zakresie dotyczy uprawnienia polegającego na przyznaniu środków finansowych bezrobotnemu zamierzającemu podjąć działalność gospodarczą, w tym na pokrycie kosztów pomocy prawnej oraz konsultacji i doradztwa związanych z podjęciem tej działalności. Niewątpliwie, pismo zostało wydane w sprawie indywidualnej, gdyż przyznanie lub odmowa przyznania dofinansowania dotyczy konkretnego bezrobotnego, który złożył stosowny wniosek.
W ocenie Sądu, zaskarżone pismo z 14 sierpnia 2024 r. należy do kategorii "innych aktów lub czynności" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i podlega kognicji sądów administracyjnych. Tym samym, Sąd podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu na tego typu akt, pismo, które zostało zaprezentowane m.in. w orzeczeniach: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 19 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 562/19, por. też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 20 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Ke 225/16 (przywołane w postanowieniu orzeczenia dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sadów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Uwzględniając zatem co do zasady dopuszczalność zaskarżenia przedmiotowego pisma z 14 sierpnia 2024 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu dostrzegł jednak, że w niniejszej sprawie kontrola sądowa tego aktu nie jest możliwa, a to z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia skargi (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie bowiem do art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2).
Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.
Natomiast w myśl art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.
Jak wynika z akt sprawy, kwestionowane pismo zostało doręczone skarżącej 21 sierpnia 2024 r., co skarżąca potwierdziła także w skardze. Z tym dniem dowiedziała się więc o podjęciu czynności z zakresu sprawy administracyjnej, a zatem termin trzydziestu dni do wniesienia skargi liczony od ww. daty, upłynął skarżącej bezskutecznie 20 września 2024 r. (piątek). Tymczasem skarga została wniesiona - 7 listopada 2024 r. (por. data stempla organu), czyli po prawie dwóch miesiącach od powzięcia wiadomości przez skarżącą o odmowie uwzględnienia jej wniosku o dofinansowanie. Skarga została zatem wniesiona z uchybieniem terminu i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Na ocenę tę nie wpływa okoliczność, że w zaskarżonym piśmie brak jest pouczenia o prawie i trybie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, a widnieje jedynie adnotacja, że pismo to nie jest decyzją i nie przysługuje od niego odwołanie. Skuteczność aktu organu administracji i bieg ustawowych terminów, nie mają bowiem wpływu na uchybienia w zakresie wadliwego pouczenia lub jego braku (tak w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 24 lutego 2022 r., sygn. akt I OZ 50/22; 15 października 2019 r., sygn. akt I OZ 949/19). Kwestia przyczyny w uchybieniu terminu ma natomiast znaczenie przy rozpatrywaniu złożonego przez skarżącą wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi na czynność organu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 1922/14).
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. zobowiązany był skargę odrzucić, co orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia.
O zwrocie z urzędu uiszczonego wpisu od skargi orzeczono natomiast na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w punkcie 2 sentencji postanowienia. Zgodnie z tym przepisem prawa, zwrot całości uiszczonego wpisu przysługuje skarżącemu od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.