Uzasadnienie
W dniu 26 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu orzekł o oddaleniu skargi Ł. W. (dalej określany jako skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 9 grudnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za wrzesień 2010 r.
W rozprawie przed ogłoszeniem powyższego wyroku uczestniczył, ustanowiony przez skarżącego, w charakterze pełnomocnika, radca prawny A. P. Z dniem 14 października 2014 r. w/w radca prawny wypowiedział skarżącemu pełnomocnictwo, o czym poinformował pismem sporządzonym w tym samym dniu (w załączeniu przekazał kserokopię pisma zawierającego wypowiedzenie).
Postanowieniem z 19 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu przyznał skarżącemu w przedmiotowej sprawie prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej.
W następstwie wydanego postanowienia pismem z 20 stycznia 2015 r. zwrócono się do Okręgowej Izby Radców Prawnych w Opolu o wyznaczenie dla skarżącego radcy prawnego jako pełnomocnika. W odpowiedzi Okręgowa Izba Radców Prawnych w Opolu pismem z 27 stycznia 2015 r. poinformowała o wyznaczeniu jako pełnomocnika – radcę prawnego A. P. W dniu 4 lutego 2015 r. radca prawny A. P. sporządził i następie wniósł skargę kasacyjną na powołany wyżej wyrok tut. Sądu. W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącego zwrócił się o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, oświadczając zarazem, że na jego rzecz nie dokonano w tym względzie żadnych opłat.
W piśmie sporządzonym 14 września 2016 r. pełnomocnik skarżącego zwrócił się z prośbą o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu w zakresie sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej oraz udziału w rozprawie przed NSA, oświadczając zarazem, że na jego rzecz nie dokonano w tym względzie żadnych opłat.
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz.718) referendarz sądowy zważył, co następuje:
Stosownie do przepisu § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (tj. Dz. U. z 2015, poz. 1805) do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
Jak wskazano wyżej postanowieniem z 19 stycznia 2015 r. przyznano prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej. Tym samym wynagrodzenie radcy prawnego za zastępstwo prawne wykonywane na zasadzie prawa pomocy należało ograniczyć jedynie do wynagrodzenia za dokonanie tych czynności.
Zgodnie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b, dotychczas obowiązującego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tj. Dz. U. z 2013, poz. 490 ze zm.) - zwanego dalej rozporządzeniem, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynagrodzenie wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1.
Na mocy § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, obliczane są na podstawie § 6.
Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji określającą skarżącemu zobowiązanie w podatku akcyzowym w wysokości 7.336 zł (na taką kwotę opiewa również wartość przedmiotu zaskarżenia). Stosownie do postanowień przepisu § 6 rozporządzenia (rozdział 3 rozporządzenia) przy wartości przedmiotu sprawy w wysokości 7.336 zł (t.j. przy wartości powyżej 5.000 zł do 10.000 zł) stawka minimalna wynosi 1.200 zł.
Zatem kierując się dyspozycją przepisu § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia wynagrodzenie pełnomocnika, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, w sprawie ze skargi na decyzję dotyczącą określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za wrzesień 2010 r., należało, ze względu na prowadzenie przedmiotowej sprawy w drugiej instancji przez tego radcę prawnego, ustalić w wysokości 600 zł (tj. 50% wskazanej wyżej stawki minimalnej).
Obliczoną w sposób opisany powyżej kwotę wynagrodzenia radcy prawnego podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług, przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 710) stawka podatku od towarów i usług wynosi 23 %. Jest to stawka podstawowa i obowiązuje podatników świadczących usługi prawnicze.
Mając na względzie powyższe orzeczono jak w sentencji.