Uzasadnienie
Skargą z dnia 8 grudnia 2009 r. "A" Spółka Akcyjna w [...] zaskarżyła decyzję wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 30 października 2009 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 12 grudnia 2002 r. do 31 grudnia 2002 r.
Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2010 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Op 19/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uchylił zaskarżoną decyzję.
Na skutek wniesionej skargi kasacyjnej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 lutego 2012 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 1614/10 uchylił zaskarżony wyrok Sądu I instancji i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
Pismem z dnia 10 kwietnia 2012 r. skarżąca Spółka cofnęła wniesioną skargę, wnosząc o zwrot uiszczonego wpisu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wobec skutecznego cofnięcia skargi postępowanie w sprawie należało umorzyć.
Stosownie do art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. DZ. U. z 2012, poz. 270) – powoływanego dalej jako: p.p.s.a - sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli:
- 1. skarżący skutecznie cofnął skargę,
- 2. w razie śmierci strony, jeśli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania,
- 3. gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Natomiast, jak wynika z treści art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie cofnięcie skargi nie budzi wskazanych wyżej wątpliwości, albowiem analiza akt administracyjnych oraz treści zaskarżonej decyzji nie daje podstaw do oceny, by cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa, bądź do utrzymania w mocy aktu administracyjnego dotkniętego wadą nieważności, w szczególności, by zaktualizowała się jedna z przesłanek wymienionych w art. 247 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.). Dzieje się tak tym bardziej z uwagi na rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2012 r. wydane w sprawie o sygn. akt: II FSK 1614/10.
Zatem wola skarżącej, jako dysponenta skargi jest dla Sądu wiążąca. Związanie to jest wynikiem przyjętej zasady, że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą od chwili jej wpływu do organu do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji. Bez znaczenia jest przy tym to, że w przedmiotowej sprawie, na skutek orzeczenia sądu kasacyjnego sprawa ponownie została przekazana do rozpoznania przez wojewódzki sąd administracyjny.
Ponieważ cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym, oświadczenie strony złożone w tym przedmiocie należy uznać za dopuszczalne.
Nie dopatrując się zatem okoliczności przemawiających za niedopuszczalnością cofnięcia skargi, Sąd postępowanie w sprawie umorzył na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a, który to przepis stanowi, że Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W zakresie zwrotu wpisu znajduje zaś zastosowanie przepis art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przewidujący, że zwrot całości uiszczonego wpisu przysługuje skarżącemu od pisma odrzuconego lub cofniętego. Z uwagi na to, iż skarżąca uiściła wpis w kwocie 500,00 zł, kwota ta z urzędu podlega zwrotowi.
Z tych przyczyn na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.