Uzasadnienie
W związku ze skargą wniesioną przez Fundację A w [...] (dalej jako: skarżąca, strona) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z 27.09.2019 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2016 r., zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 9.04.2020 r. wezwano stronę do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, stosowanie do § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). W wezwaniu określono siedmiodniowy termin do uiszczenia ww. kwoty, liczony od dnia otrzymania wezwania, sposób jej uiszczenia jak również zastrzeżono rygor w postaci odrzucenia skargi w przypadku nieuzupełnienia wpisu w wyznaczonym terminie.
Równocześnie, zarządzeniem z tej samej daty, wezwano stronę do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, poprzez złożenie odpisu z KRS. Również w tym przypadku zastrzeżono rygor w postaci odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.").
Powyższe wezwania doręczono skarżącej w dniu 1.06.2020 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 16 akt sądowych).
W wyznaczonym terminie do uzupełnienia braków, strona nie uzupełniła braków formalnych i fiskalnych skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Badanie merytoryczne skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności pod względem formalnym. Dlatego też sąd zobligowany jest do zbadania, czy skarga nie zawiera braków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1-6 p.p.s.a.
Oceniając dopuszczalność wniesionej skargi wskazać należy, że zawierała ona braki formalne. Strona nie załączyła do skargi odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego.
Należy wskazać, że obowiązkiem przedstawiciela lub organu osoby prawnej albo osoby uprawnionej do działania w imieniu osoby prawnej jest wykazanie swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu, stosownie do przepisów art. 28 § 1 i art. 29 p.p.s.a.
Do dokumentów tych zalicza się m.in. odpis pełny lub odpis aktualny z Krajowego Rejestru Sądowego, o którym mowa w ustawie z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1500).
Jak wynika z treści art. 49 § 1 p.p.s.a. jeśli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Taka natomiast sytuacja zachodzi w przypadku pisma procesowego szczególnego rodzaju, jakim jest skarga, gdyż konsekwencją nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi jest jej odrzucenie (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).
Niezależnie od powyższego należy wskazać, że strona była zobowiązana do uiszczenia wpisu od skargi. Podstawę prawną do wezwania o wpis sądowy w tym zakresie stanowi przepis art. 220 § 1 p.p.s.a. zgodnie z którym sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).
Wezwanie do uzupełnienia braków fiskalnych i formalnych skargi zostało doręczone stronie w dniu 1.06.2020 r. Siedmiodniowy termin do dokonania żądanych czynności upłynął zatem z dniem 8.06.2020 r. Pomimo upływu wyznaczonego przez Sąd terminu do dokonania opisanych czynności, strona nie zastosowała się do wezwania i nie uzupełniła braku fiskalnego i formalnego skargi.
W konsekwencji skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia.