Uzasadnienie
Pismem z dnia 28 września 2011 r. pełnomocnik skarżącego R. R. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 28 grudnia 2010 r. [...] w przedmiocie ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego za 2006 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego powołał się na okoliczność zawieszenia przez tut. Sąd postępowania w niniejszej sprawie z uwagi na okoliczność badania zgodności z Konstytucją przez Trybunał Konstytucyjny przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowiących podstawę prawną zaskarżonej decyzji oraz na zasadność argumentów przeciw zaskarżonej decyzji podniesionych w skardze, a także sytuację rodzinną i majątkową skarżącego wynikającą z akt sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz.1270/- zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części decyzji jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Instytucja wstrzymania wykonania decyzji przewidziana w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. ma charakter szczególny - jako zasadę przyjmuje się bowiem to, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu.
Przesłanki przewidziane w cytowanym przepisie nie mogą zatem podlegać wykładni rozszerzającej.
Jednocześnie należy stwierdzić, że uprawdopodobnienie okoliczności, które przemawiałyby za wstrzymaniem zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Przy czym, jak podkreśla się w orzecznictwie, strona skarżąca jest wręcz zobligowana do wnikliwego przedstawienia argumentów i materiałów dowodowych pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, publ. POP 2009/2/143). Pełnomocnik skarżącego we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wskazał żadnych okoliczności, na podstawie których można by stwierdzić, iż w świetle przesłanek określonych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania decyzji w przypadku skarżącego byłoby uzasadnione.
W świetle tego przepisu powoływanie się przez pełnomocnika w uzasadnieniu wniosku na zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie z uwagi na toczące się postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym oraz na zasadność argumentów przeciw zaskarżonej decyzji podniesionych w skardze w żadnym razie nie może stanowić okoliczności przemawiających za wstrzymaniem zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie nie wskazano bowiem żadnych konkretnych okoliczności, które mogłyby sugerować wystąpienie nieodwracalnych skutków (chociażby skierowanie przez wierzyciela kroków egzekucyjnych do lokalu zabezpieczającego potrzeby mieszkaniowe skarżącego i jego rodziny), ani też nie przedłożono jakichkolwiek dowodów w tym względzie, zwłaszcza dotyczących aktualnej sytuacji majątkowej i finansowej skarżącego.
Nie można bowiem przyjąć za takowe ogólne stwierdzenie pełnomocnika o trudnej sytuacji rodzinnej i majątkowej wynikającą z akt sprawy, w szczególności jeżeli powoływane akta sprawy dotyczą sytuacji skarżącego z 2006 r., a więc sytuacji z przed pięciu lat. Poza tym orzecznictwie NSA podkreśla się, iż faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony (co na dodatek nie zostało udowodnione), nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy trudnych do odwrócenia skutków (post. NSA z 16 kwietnia 2008 r. I FZ 156/08).
Skoro zatem skarżący nie wykazał możliwości zaistnienia żadnej z przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., wniosek nie mógł zostać pozytywnie rozpatrzony.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.