Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę Ł. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 11 grudnia 2013 r., wydaną w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w opłacie paliwowej za czerwiec 2011 r.
Pismem z dnia 20 października 2014 r. reprezentujący skarżącego pełnomocnik z wyboru będący radcą prawnym złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia powyższego wyroku, a pismem z dnia 27 października 2014 r. zawiadomił Sąd, że wypowiedział Ł. W. pełnomocnictwo ogólne we wszystkich toczących się przed WSA w Opolu sprawach.
W dniu 27 listopada 2014 r. wpłynął do tut. Sądu w niniejszej sprawie wniosek skarżącego o przyznanie pełnomocnika – radcy prawnego - z urzędu.
Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2015 r. referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 23.01.2015 r.
Skarżący nie wniósł sprzeciwu od powyższego postanowienia, w związku z czym stało się ono prawomocne (art. 259 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej P.p.s.a).
W dniu 5 lutego 2015 r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącego zawierające sprostowanie pomyłki zawartej w piśmie z dnia 26 stycznia 2015 r. Z treści tego pisma wynikało, że skarżący składając w Sądzie pismo z dnia 26 stycznia 2015 r. nazwał je omyłkowo zażaleniem zamiast sprzeciwem.
Nadmienić jednak należy, że w niniejszej sprawie nie wpłynęło pismo skarżącego z tego dnia, ani żadne inne pismo, kwestionujące rozstrzygnięcie referendarza z dnia 7 stycznia 2015 r., a wyrok WSA w Opolu wydany w tej sprawie uprawomocnił się z dniem 24 grudnia 2014 r.
W dniu 13 marca 2015 r. do WSA w Opolu wpłynął wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej wniesiony w imieniu skarżącego przez radcę prawnego A. P., który powołał się na swoje umocowanie w tej sprawie wynikające z przyznanego prawa pomocy. Wraz z wnioskiem złożono skargę kasacyjną od wyroku WSA w Opolu. Pełnomocnik wskazał, że dopiero 9 marca 2015 r. (data doręczenia) został wyznaczony z urzędu w ramach prawa pomocy jako pełnomocnik Ł. W. do sporządzenia i wniesienia w jego imieniu skargi kasacyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. We wniosku o przywrócenie terminu (art. 87 § 1 i 2 P.p.s.a.), które wnosi się w ciągu 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminu, w którym czynność miała być dokonana, należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a).
Z treści przytoczonych przepisów, a także z utrwalonego w tym zakresie orzecznictwa (por. postanowienia NSA: z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OZ 320/08; z dnia 15 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 762/07) wynika, że przywrócenie terminu może nastąpić, gdy wymienione wyżej trzy przesłanki spełnione zostaną łącznie – wnioskodawca uprawdopodobni, że uchybił terminowi bez swojej winy, dopełniona została czynność, dla której określony był termin oraz wniosek o przywrócenie terminu zostanie złożony w ciągu 7 dni, od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.
Jak wynika z poczynionych ustaleń w niniejszej sprawie, skarżący nie wniósł sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 7 stycznia 2015 r. odmawiającego mu przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego, a zatem stało się ono prawomocne (art. 259 § 3 ustawy P.p.s.a).
Wobec tego niewątpliwie w niniejszej sprawie skarżącemu nie przyznano prawa pomocy i nie ustanowiono dla niego pełnomocnika do wniesienia i sporządzenia skargi kasacyjnej w osobie radcy prawnego A. P. To z kolei oznacza, że wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej sporządzony i podpisany w niniejszej sprawie przez radcę prawnego A. P., nie jest wnioskiem pochodzącym od pełnomocnika strony, gdyż w/w w takim charakterze w tej sprawie nie występuje i powoływanie się przez niego na przyznane w tej sprawie przez Sąd prawo pomocy, jest bezpodstawne.
W tym stanie rzeczy wniosek jako niedopuszczalny podlega odrzuceniu na podstawie art. 88 P.p.s.a.