Uzasadnienie
W dniu 25 stycznia 2019 r. do tut. Sądu wpłynęła skarga L. S. (dalej jako: skarżący) na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 listopada 2018 r. utrzymującą w mocy decyzję ZUS Oddział w Opolu z dnia 6 lipca 2018 r. odmawiającą umorzenia należności z tytułu składek.
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że została ona wniesiona z uchybieniem trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na jej wniesienie po upływie terminu.
W myśl art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302; zwanej dalej: "P.p.s.a.") – skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z kolei art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
W rozpoznawanej sprawie decyzja stanowiąca przedmiot skargi, zawierająca prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, została doręczona w dniu 4 grudnia 2018 r. do rąk dorosłego domownika adresata, tj. żony A. S. Powyższe wynika z treści zwrotnego poświadczenia odbioru tej decyzji, znajdującego się w aktach administracyjnych. Taki sposób doręczenia jest dopuszczalny i wynika z art. 149 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800). Zgodnie z jego treścią, w przypadku nieobecności adresata w miejscu zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, a gdyby go nie było lub odmówił przyjęcia pisma – sąsiadowi, zarządcy domu lub dozorcy – gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. W niniejszej sprawie miała miejsce ta pierwsza sytuacja, albowiem doręczenie nastąpiło do rąk żony jako pełnoletniego domownika.
Takie doręczenie wywołało skutek prawny w dacie, kiedy do takiego doręczenia doszło, i od tego dnia rozpoczął swój bieg trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, określony przepisem art. 53 § 1 P.p.s.a. Oznacza to, że termin 30 dni do złożenia skargi upływał z dniem 3 stycznia 2019 r. (czwartek) i był to ostatni dzień do jej wniesienia. Tymczasem skarżący nadał skargę przesyłką poleconą za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 7 stycznia 2019 r., a więc już po upływie trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi.
W świetle powyższego należy stwierdzić, że skarga na ww. decyzję ZUS z dnia 28 listopada 2018 r. została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a., co obliguje Sąd do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a. Pierwszy z tych przepisów stanowi bowiem, że Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, a w myśl § 3 tego artykułu może to uczynić na posiedzeniu niejawnym.
Należało zatem orzec jak w sentencji.