Uzasadnienie
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 7 lutego 2011 r. Nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za okres od czerwca do października 2004 r. kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc oraz określenie zobowiązania w tym podatku za listopad i grudzień 2004 r., doradca podatkowy - pełnomocnik skarżącego R.G. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Skarżący uzasadniając wniosek wskazał, iż prowadzi działalność gospodarczą polegającą na obrocie paliwami płynnymi, która to działalność stanowi jego podstawowe źródło utrzymania. W związku z prowadzoną działalnością ponosi znaczne nakłady na bieżące koszty jej prowadzenia. Skarżący wskazał, że specyfika tej działalności powoduje, iż poczynione nakłady generują zyski dopiero w długiej perspektywie czasu - około kilku miesięcy. Poniósł, iż prowadzenie egzekucji kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji spowoduje dla niego trudne do odwrócenia konsekwencje, a ewentualny późniejszy zwrot wyegzekwowanych środków w przypadku niezasadności decyzji może nie przywrócić stanu sprzed egzekucji.
Nadto jako okoliczność uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazał fakt, iż wobec jego osoby prowadzone są równolegle inne postępowania podatkowe oparte o analogiczny stan faktyczny jak w niniejszej sprawie. Skarżący zajął stanowisko, iż ranga podniesionych zarzutów w skardze na przedmiotową decyzję pozwala przypuszczać, że zaskarżona decyzja zostanie uchylona, a ponowne rozstrzygnięcie będzie korzystne dla strony. W podsumowaniu wskazał, że w związku z prawdopodobną kumulacją zobowiązań podatkowych wynikających z prowadzonych postępowań, konieczność ich uregulowania spowoduje zaprzestanie lub znaczące ograniczenie prowadzonej działalności, a jego niestabilna sytuacja finansowa wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie. Zobowiązania podatkowe strony z tytułu podatku od towarów i usług wynikające z zaskarżonej decyzji wynoszą następująco: za listopad 2004 r., - 18 428,00 zł; za grudzień 2004 r. – 39 553,00 zł; bez odsetek. Z wniosku i akt sprawy nie wynikają informacje dotyczące innych zobowiązań strony jak również sytuacji finansowej prowadzonego przedsiębiorstwa oraz osobistej sytuacji majątkowej skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,poz. 1270 ze zm.)- dalej jako: P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z treści art. 61 § 3 P.p.s.a wynika obowiązek wykazania przez wnioskującego okoliczności uprawdopodobniających zaistnienie wskazanych przesłanek, przy czym uprawdopodobnienie to nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony.
Wnioskujący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione, czyli, że na skutek wykonania decyzji grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku jej realizacji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Wnioskodawca musi zatem wykazać istnienie realnego niebezpieczeństwa, iż wykonanie zaskarżonego aktu przed zbadaniem jego prawidłowości przez sąd administracyjny, wywoła nieodwracalne pogorszenie jego sytuacji, którą trudno będzie naprawić nawet po ewentualnym wyeliminowaniu zaskarżonego aktu.
Dodatkowo podkreślić należy, iż to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Przy czym obowiązkiem sądu jest wszechstronna i wnikliwa ocena argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, jak również wynikających z akt sprawy. Tego obowiązku nie można jednak utożsamiać z obowiązkiem udowodnienia braku przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności (B. Dauter (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009,). Przy czym, jak podkreśla się w orzecznictwie, strona skarżąca jest wręcz zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 ustawy (por. postanowienie NSA z 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, publ. POP 2009/2/143, por. postanowienie z dnia 18.03.2010 r. II FSK 502/09).
Tymczasem w rozpoznawanym tu wniosku pełnomocnik wskazał jedynie ogólnikowo okoliczności, które w jego ocenie winny uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek nie zawiera konkretnych danych dotyczących stanu majątkowego skarżącego, wysokości jego dochodów, sytuacji rodzinnej, nie załączono do niego także żadnych dokumentów potwierdzających wskazane we wniosku okoliczności. Znajomość zasad uwiarygodnienia wniosków składanych w celu wstrzymania zaskarżonej decyzji powinna być znana profesjonalnym pełnomocnikom jakim są doradcy podatkowi, zwłaszcza gdy z akt spraw nie można uzyskać danych dotyczących okoliczności mających wpływ na rozpoznanie przedmiotowego wniosku. Wbrew zawartemu we wniosku twierdzeniu o zgromadzeniu w aktach sprawy dowodów potwierdzających niestabilna sytuację finansową skarżącego. Trzeba podnieść, że Sąd ocenia aktualną sytuację skarżącego, natomiast akta administracyjne zawierają materiał dowodowy odnoszący się do 2004 r.
Odnosząc się do argumentów przedstawionych we wniosku wskazać z kolei należy, że w jego uzasadnieniu powołano się jedynie na merytoryczną wadliwość decyzji i obciążenie fiskalne związane z jej wykonaniem, których wyegzekwowania może doprowadzić do ograniczenia lub zaprzestania prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, nie podając przy tym żadnych konkretnych informacji, które mogłyby wskazywać na realną możliwość wystąpienie nieodwracalnych skutków lub niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody, ani też nie przedłożono jakichkolwiek dowodów w tym zakresie, zwłaszcza dotyczących sytuacji majątkowej i finansowej strony skarżącej.
Natomiast wskazywana utrata części zarobków jak i zwiększanie zadłużenia w związku z wykonywaniem decyzji wydanych przez Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu, bez przedstawienia dokumentów potwierdzających aktualną sytuację finansową skarżącego nie pozwalają na przyjęcie, że egzekwowanie należności wynikających z decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki w związku z wykonaniem tych decyzji. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków.
Podkreślić należy, że obowiązek uregulowania zaległości podatkowych w każdym przypadku, niezależnie od zamożności podatnika, łączy się z obniżeniem jego dochodu. Nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków. Wyegzekwowanie należności pieniężnych samo w sobie nie może być uznane jako powodujące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, bowiem w przypadku uchylenia decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, dochodzi do zwrotu spełnionego świadczenia pieniężnego wraz z odsetkami.
Natomiast subiektywne przekonanie skarżącego o wadliwości wydanej decyzji nie uzasadnia uwzględnienia wniosku. Wskazać należy, iż kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a zatem prawidłowości zastosowania przez organy przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, sąd dokona dopiero na rozprawie. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jako środek ochrony tymczasowej nie przesądza o zasadności samej skargi i oceniany jest w oderwaniu od postawionych w niej zarzutów. Jak wskazuje B. Dauter w: [B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005], środki ochrony tymczasowej nie mogą zastępować orzeczeń zawierających merytoryczną ocenę aktu czy też wpływać na ich treść.
Zatem tutejszy Sąd mając na względzie to, iż obowiązkiem sądu nie jest poszukiwanie okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji i nie jest on uprawniony do domyślania się intencji strony wnioskującej o wstrzymanie (zob. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09 oraz postanowienie NSA z dnia 7.02.2011, sygn. akt II FZ 18/11 – internetowa baza orzeczeń NSA i WSA www.nsa.gov.pl), na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a, orzekł, jak w sentencji postanowienia.