Uzasadnienie
W postępowaniu wszczętym ze skargi T. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 6 stycznia 2010 r. w przedmiocie odpowiedzialności spadkobiercy za zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. od przychodu ze sprzedaży nieruchomości, skarżąca, na druku PPF, zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości oraz ustanowienia adwokata.
Postanowieniem z 2 czerwca 2010 r. referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, po rozpatrzeniu sprzeciwu od wymienionego postanowienia referendarza, postanowieniem 5 lipca 2010 r. również odmówił przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 15 września 2010 r. sygn. akt II FZ 408/10 oddalił zażalenie wniesione przez skarżącą na wskazane postanowienie WSA w Opolu.
Zarządzeniem z 29 września 2010 r. skarżąca ponownie została wezwana do uiszczenia wpisu w kwocie 500 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi na wezwanie Skarżąca wniosła o zwolnienie od wpisu od skargi. Następnie wezwano skarżącą o uzupełnienie wniosku poprzez złożenie go na przekazanym jej urzędowym formularzu (druk PPF).
Skarżąca nie zastosowała się do powyższego wezwania, w związku z czym referendarz sądowy zarządzeniem z 2 grudnia 2010 r. pozostawił jej wniosek bez rozpoznania.
Pismem z 20 grudnia 2010 r. skarżąca ponownie zwróciła się o przyznanie prawa pomocy, tym razem w zakresie ustanowienia adwokata bądź radcy prawnego.
Zarządzeniem z dnia 30 grudnia 2010r. wezwano skarżącą o uzupełnienie wniosku, poprzez złożenie wniosku, na przekazanym jej wraz z wezwaniem urzędowym formularzu (druk PPF), w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W wezwaniu pouczono zarazem skarżącą o skutkach niezastosowania się do wezwania w postaci pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Zarządzeniem z dnia 10 listopada 2010 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania z uwagi na niewypełnienie obowiązku złożenia wniosku na urzędowym formularzu. W ustawowym terminie Skarżąca wniosła od tego zarządzenia sprzeciw, domagając się jego uchylenia i nadania sprawie biegu. W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, iż jej sytuacja materialna i osobista jest Sądowi znana z urzędu w sprawach o sygn. I SA/Op 196/10 i I SA/OP 197/10 i nie ma merytorycznych przeszkód do rozpoznania sprawy. Wskazała, że jej działalność gospodarcza jest na granicy bankructwa, zatem sprzeciw należy uznać za celowy i uzasadniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm) - /dalej p.p.s.a./ skuteczne wniesienie sprzeciwu od postanowienia wydanego przez referendarza sądowego powoduje, że postanowienie to traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Jak wynika z akt sprawy strona skarżąca wniosła w terminie sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego, stąd Sąd zobligowany jest dokonać oceny sprawy w związku ze złożonym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy.
Przepis art. 252 § 2 p.p.s.a. stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Stosownie zaś do art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Warunkiem zastosowania sankcji określonej w art. 257 p.p.s.a. jest uprzednie wezwanie strony do uzupełnienia braków wniosku.
W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że zarządzeniem z dnia z 30 grudnia 2010 r. Skarżąca została wezwana do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wezwanie doręczone zostało w dniu 15 stycznia 2011 r. W wyznaczonym terminie Skarżąca nie nadesłała urzędowego formularza PPF. Również wnosząc sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego wymogu tego skarżąca nie dopełniła.
Odnosząc się do argumentów Skarżącej, iż jej sytuacja majątkowa i osobista jest znana Sądowi m.in. ze skarg o sygn. I SA/Op 196/10 i I SA/OP 197/10, wskazać należy, iż nie mają one wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Podkreślenia wymaga, że postępowanie sądowe, w tym również postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, jest postępowaniem sformalizowanym, a ustawodawca uzależnił możliwość rozpoznania wniosku od sporządzenia go we wskazanej przepisami formie. Jest to wymóg bezwzględny, który musi zostać spełniony każdorazowo, gdy strona zwraca się z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Skoro Skarżąca, mimo wezwania do uzupełnienia wniosku i pouczenia jej o rygorze pozostawienia wniosku bez rozpoznania, obowiązku tego nie dopełniła, wniosek o przyznanie jej prawa pomocy nie mógł być merytorycznie rozpatrzony.
Ponadto wskazać należy, iż Skarżąca miała świadomość jakie skutki wynikają z niezłożenia wniosku na urzędowym formularzu. Na wcześniejszym bowiem etapie postępowania, składając wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, Skarżąca również nie dopełniła wymogu złożenia druku PPF, wobec czego postanowieniem Sądu z dnia 17 stycznia 2011 r. pozostawiono wniosek bez rozpoznania.
W tych okolicznościach, na podstawie art. 260 w związku z art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy należało pozostawić bez rozpoznania.