Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną wniesiona przez E. i S. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 4 maja 2004 r. o sygn. akt I SA/Wr 1941/01 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu.
W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie w części dotyczącej zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego polegającego na niezastosowaniu przepisu tego prawa, który winien być zastosowany.
W sprawie będącej przedmiotem sporu zasadniczym elementem rozstrzygnięcia była kwestia zaliczenia poniesionych przez skarżącego wydatków z tytułu spłaty rat leasingowych do kosztów uzyskania przychodów.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że znajdujące się w aktach sprawy umowy leasingu nr a z dnia [...] oraz nr b z [...] oraz stanowiące do nich załączniki "Ogólne warunki umowy leasingu – [...]" zawierają: w przypadku pierwszej umowy postanowienie określające datę jej wygaśnięcia z dniem 30 września 1999 r., z kolei umowa nr [...] wskazuje, że wygaśnięcie umowy nastąpi z dniem 31 lipca 1999 r. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego te wyżej wskazane postanowienia pozwalają na postawienie tezy, że przedmiotowe umowy zostały zawarte na czas oznaczony.
Natomiast w treści Ogólnych warunków umowy leasingu [...] odnaleźć można postanowienia dotyczące prawa nabycia przedmiotu leasingu z możliwością jego wypowiedzenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego skargę kasacyjną takie postanowienia umowy można identyfikować z wypowiedzeniem prawa do nabycia w rozumieniu § 2 ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 6 kwietnia 1993 r.
W dalszych rozważaniach Sąd zauważył, że organy podatkowe nie tylko mogą ale są zobligowane do badania czynności prawnych pod kątem ich skutków na gruncie prawa podatkowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z 185 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub części i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie.
Art. 190 cytowanej wyżej Ustawy wskazuje, że sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Mając na uwadze okoliczność, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie kwestionując ustaleń dotyczących stanu faktycznego a także nie stwierdzając naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy zajął stanowisko w przedmiocie dokonania oceny treści umów leasingu i skutków jakie niesie za sobą taka ocena, przesądził tym samym o treści rozstrzygnięcia a mianowicie konieczności uchylenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu a to na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.