Uzasadnienie
W dniu 27 marca 2009r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wpłynęła skarga S. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 26 stycznia 2009r. nr [...]. Decyzją tą Dyrektor Izby uchylił w całości decyzję organu I instancji i określił S.P. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc październik 2003r. w wysokości 2.860 zł. W rezultacie decyzja organu odwoławczego skorygowała rozliczenie podatnika za miesiąc październik 2003r. wyłącznie poprzez pominięcie w rozliczeniu kwoty nadwyżki podatku naliczonego na należnym z poprzedniej deklaracji podatkowej dotyczącej września 2003r.
W dniu 9 czerwca 2009r. do tutejszego sądu wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącego – adwokata M.K. w którym pełnomocnik cofnął w imieniu S.P. skargę wniesioną w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W świetle art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę i cofnięcie takie wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofniecie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Z kolei w myśl art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a, w razie skutecznego cofnięcia skargi, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania.
W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z dnia 7 czerwca 2009r. (wpłynęło do sądu w dniu 9 czerwca 2009r.) złożył oświadczenie o cofnięciu skargi. Sąd rozpatrując sprawę nie stwierdził, aby cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa lub by miało spowodować utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Dlatego też uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne i skuteczne i na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.
Ponieważ postanowieniem referendarza sądowego z dnia 4 marca 2009r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w całości, sąd na podstawie art. 250 p.p.s.a i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z dnia 3.10. 2002r. nr 163, poz. 1348 ze zm.), przyznał wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną kwotę 292, 80 zł (w tym podatek VAT 52, 80 zł) oraz kwotę 17 zł jako zwrot wydatku poniesionego na opłatę skarbową od pełnomocnictwa.