Uzasadnienie
W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. określającą zobowiązanie podatkowe skarżącego A. P. w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2001 r. wartość przedmiotu zaskarżenia określono na kwotę 7.927 zł, przyjmując, że wartość ta odpowiada sumie zobowiązań podatkowych wynikających z zaskarżonej decyzji. Od określonej przez skarżącego wartości przedmiotu zaskarżenia pobrano wpis stosunkowy w kwocie 318 zł.
Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej i postanowieniem zawartym w punkcie trzecim tego wyroku zasądził na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej: P.p.s.a.] od organu podatkowego na rzecz skarżącego kwotę 1.535 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Na kwotę tę składały się: wpis od skargi w wysokości 318 zł, wynagrodzenie doradcy podatkowego określone na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 lit. d rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 212, poz. 2075) na kwotę 1.200 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.
W skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażaleniu na postanowienie o kosztach postępowania sądowego Dyrektor Izby Skarbowej zarzucił naruszenie art. 233 P.p.s.a. w związku z § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 321, poz. 2193 ze zm.) przez błędne ustalenie wysokości wpisu od skargi oraz naruszenie § 2 ust. 1 pkt 1 cytowanego rozporządzenia w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego przez niewłaściwe ustalenie kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego - i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu podniósł, że prawidłowo określona wartość przedmiotu zaskarżenia, stanowiąca różnicę pomiędzy zobowiązaniem podatkowym zadeklarowanym przez skarżącego w kwocie 11.493 zł a określonym przez organ podatkowy w kwocie 16.111 zł, wynosi 4.618 zł, a nie 7.927 zł. Dlatego też wpis od skargi powinien wynosić 185 zł, a wynagrodzenie doradcy podatkowego – 600 zł. Po uwzględnieniu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa procesowego daje to sumę 802 zł i taką też kwotę tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego Sąd powinien zasądzić na rzecz skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 216 P.p.s.a. jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia. Jednakże, jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 28 stycznia 2008 r. (I FPS 7/07, niepubl.), wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze.
W sprawie obecnie rozpoznawanej istotą sporu pomiędzy skarżącym a organami skarbowymi była łączna kwota zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2001 r. w sytuacji, gdy inną kwotę tego zobowiązania zadeklarował skarżący, a inną określiły organy podatkowe. Dlatego też zakwestionowana przez skarżącego część należności pieniężnej to różnica pomiędzy zadeklarowaną przez skarżącego wysokością zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za 2001 r., a wysokością tego zobowiązania określoną przez organy podatkowe. Różnica ta wynosi 4.618 zł i stanowi wartość przedmiotu zaskarżenia, od której powinien być obliczony wpis od skargi oraz podstawa zasądzenia na rzecz skarżącego opłaty za czynności reprezentującego go w sporze sądowoadministracyjnym doradcy podatkowego.
Skarżący w skardze wartość przedmiotu zaskarżenia określił wadliwie, a Sąd w ślad za wadliwym określeniem wartości przedmiotu zaskarżenia wadliwie określił wysokość wpisu od skargi oraz wysokość opłaty za czynności reprezentującego skarżącego doradcy podatkowego, stanowiącej podstawę zasądzenia zwrotu kosztów postępowania.
Prawidłowo obliczony wpis od skargi wynosi więc stosownie do § 1 pkt 1 cytowanego rozporządzenia w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu przed sądami administracyjnymi 185 zł, a prawidłowo określona podstawa zasądzenia zwrotu opłaty za czynności doradcy podatkowego stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 lit. c) cytowanego rozporządzenia w sprawie czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu – 600 zł. Po uwzględnieniu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, suma kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia przez skarżącego praw, o której mowa w art. 200 P.p.s.a., wynosi więc 802 zł, a nie 1.535 zł, jak przyjął to Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym postanowieniu.
Jak stanowi art. 195 § 2 P.p.s.a. jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać ponownie. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zażalenie Dyrektora Izby Skarbowej w O. jest oczywiście uzasadnione, toteż Sąd ten zaskarżone postanowienie uchylił i sprawę w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego rozpoznał na nowo.
W pierwszym rzędzie należało dokonać korekty w zakresie pobranego wpisu od skargi. W myśl art. 225 P.p.s.a. różnicę pomiędzy opłatą pobraną od strony a opłatą należną należy zwrócić stronie na jej koszt. Dlatego też zarządzono zwrócić skarżącemu kwotę 133 zł jako różnicę pomiędzy pobranym wpisem od skargi w kwocie 318 zł, a wpisem należnym w kwocie 185 zł.
Następnie należało zasądzić od strony przeciwnej na rzecz skarżącego prawidłowo określoną kwotę tytułem zwrotu kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw, o jakiej mowa w art. 200 P.p.s.a. Jak wyjaśniono to wyżej kwota ta wynosi 802 zł i tę właśnie kwotę zasądzono na rzecz skarżącego.