Uzasadnienie
Skarżący B. J. za pośrednictwem pełnomocnika będącego radcą prawnym wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej Opolu z dnia 7 lutego 2011 r., uchylającą decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za listopad 2007 r. w kwocie 38.139,00 zł i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu wniósł o umorzenie postępowania sądowego, a to z tego powodu, że uwzględnił on w całości żądanie wniesionej skargi, wydając w dniu 14 kwietnia 2011 r. decyzję o Nr [...], którą stwierdził nadpłatę w podatku od towarów i usług za listopad 2007 r. w kwocie 38.139,00 zł, w oparciu o przepis art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a.
Pełnomocnik skarżącego odnosząc się do tego stanowiska Dyrektora Izby Skarbowej wniósł o umorzenie postępowania sądowego oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w oparciu o przepis art. 201 § 1 p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wydanie przez Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu decyzji z dnia 14 kwietnia 2011 r. odbyło się w ramach instytucji autokontroli przewidzianej w art. 54 § 3 p.p.s.a., który stanowi, że organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Skutkiem wydania przedstawionej wyżej decyzji jest to, że eliminuje ona z obrotu prawnego pierwotną, zaskarżoną skargą decyzję, która została wydana z naruszeniem przepisów prawa, co zostało dostrzeżone przez organ podatkowy zanim sąd administracyjny rozpoznał sprawę w tym przedmiocie. W tym stanie rzeczy przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego przestał istnieć. W kształtującej się w ten sposób sytuacji procesowej pełnomocnik skarżącego – na wezwanie Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 kwietnia 2011 r., czy podtrzymuje wniesioną skargę – wniósł o umorzenie postępowania.
Brak – z przedstawionego powodu - w obrocie prawnym zaskarżonej decyzji powoduje, że postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, co w oparciu o przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. daje podstawę do jego umorzenia.
W zakresie zwrotu kosztów znajduje zaś zastosowanie przepis art. 201 § 1 p.p.s.a. przewidujący, że zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. Taka przyczyna zaistniała też w niniejszej sprawie. Powyższe oznacza, że skarżącemu przysługuje zwrot kosztów postępowania, do których zgodnie z art. 211 i art. 205 § 2 p.p.s.a zalicza się nie tylko wpis, ale także wynagrodzenie pełnomocnika (koszty zastępstwa procesowego). Sąd podziela przy tym stanowisko wyrażone w Komentarzu B. Dautera, B. Gruszczyńskiego, A. Kabata i M. Niezgódkę-Medek, do art. 201 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Zakamycze, 2006, wyd. II., że w art. 201 p.p.s.a uregulowano dwa dodatkowe wypadki, które poza uwzględnieniem skargi przez sąd (art. 200 p.p.s.a.), dają podstawę do zasądzenia na rzecz strony skarżącej od organu zwrotu kosztów i oba te wypadki dotyczą sytuacji, gdy na skutek skargi organ zmienił zaskarżony akt.
Trzeba bowiem zauważyć, że w obu tych sytuacjach skarga była zasadna. Stąd też kierując się zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy Sąd nałożył na organ obowiązek zwrotu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, a to wpisu od skargi w kwocie 500,00 zł należnego, zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości wpisów oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) oraz kosztów zastępstwa procesowego, które w kwocie 240,00 zł ustalono w oparciu o przepis § 14 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz.1349 ze zm.). Do kosztów zaliczona również została opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł, o której mowa w art. 1 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. Nr 225, poz. 1635 ze zm.). Z uwagi na to, ze skarżący uiścił wpis w kwocie wyższej od należnej o 645,00 zł, kwota ta z urzędu podlegała zwrotowi.
Z tych przyczyn na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 oraz art. 201 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.