Uzasadnienie
W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług skarżący działający przez pełnomocnika będącego adwokatem zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, mocą której Dyrektor Izby Celnej w Opolu uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej odsetek wyrównawczych i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie oraz uchylił ją w części obejmującej stwierdzenie daty powstania obowiązku podatkowego i w tym zakresie orzekł o powstaniu z mocy prawa tego obowiązku z dniem 28.11.2003 r. Równocześnie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług została określona na kwotę 9.821,00 zł.
W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazała na przystąpienie przez podatnika do likwidacji prowadzonej działalności gospodarczej, której część, w zakresie dotyczącym produkcji mebli i uszlachetniania czynnego tworzyw sztucznych i naturalnych, została zlikwidowana. Koszty związane z procesem likwidacji oraz brak oszczędności powodują niemożność zaspokojenia nałożonego zobowiązania, które zdaniem strony jest bezpodstawne. Dla jego realizacji musiałby podatnik zaciągnąć pożyczkę, której koszt, nawet w razie korzystnego rozstrzygnięcia, byłby niewspółmierny i nie zostałby mu zwrócony. Pełnomocnik wskazał też na winę organu w wydaniu spornej decyzji oraz na fakt, że wykonanie zaskarżonej decyzji byłoby dla strony krzywdzące i naruszałoby jej interesy.
Zarządzeniem przewodniczącego z dnia 27 kwietnia 2009 r., doręczonym w dniu 5 maja 2009 r., zobowiązano pełnomocnika skarżącego do sprecyzowania określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) – dalej jako: [p.p.s.a.] przesłanek złożonego wniosku (znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki) i przedstawienia dokumentów potwierdzających przedstawioną argumentację, zwłaszcza co do wysokości bieżących dochodów, stanu majątkowego, zasobów majątkowych. W wyznaczonym 7-dniowym terminie zarządzenie nie zostało wykonane. Pełnomocnik zwróciła się natomiast z wnioskiem o przedłużenie zakreślonego 7-dniowego terminu do dnia 19 maja 2009 r. z uwagi na niemożność skompletowania wszystkich dokumentów.
Pomimo upływu tak określonego przez siebie terminu i do dnia wydania niniejszego postanowienia nie wykonała zarządzenia, nie precyzując przesłanek i argumentacji, na których opiera żądanie wstrzymanie wykonania, ani nie przedkładając żądanych dokumentów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie mógł zostać uwzględniony.
Stosownie do art. 61 § 1 i 2 p.p.s.a. wniesienie skargi nie powoduje automatycznie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zasadą jest więc wykonywanie zaskarżonych aktów, mających przymiot ostateczności. Wstrzymanie wykonania może nastąpić bądź przez organ, którego decyzja jest skarżona, bądź przez wojewódzki sąd administracyjny.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 tej ustawy po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności organu administracji, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja nie jest aktem prawa miejscowego oraz nie mają do niej zastosowania przepisy szczególne zabraniające jej wstrzymania.
Istnienie przesłanek określonych w powołanym art. 61 § 3 zdanie pierwsze p.p.s.a. winno być wskazane, a przy tym uprawdopodobnione, przez stronę skarżącą, bowiem to na podstawie jej twierdzeń Sąd może ocenić spełnienie przesłanek prowadzących do uwzględnienia wniosku. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Takie twierdzenia powinny być przy tym poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji majątkowej i osobistej (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r. sygn. akt GZ 120/04, niepublik. Oraz J.P. Tarno [w]: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, W-wa 2006, str. 188).
W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego wskazał bardzo ogólnie na jego sytuację, co de facto ograniczyło się do twierdzenia o braku środków na zapłatę zobowiązania i konieczności zaciągnięcia pożyczki, której koszt nie zostanie zwrócony nawet w razie pozytywnego wyniku sprawy.
Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "nieodwracalne skutki" użytego w art. 61 § 3 zd. pierwsze p.p.s.a. Bez wątpienie jest to pojęcie nieostre i dlatego wymaga skonkretyzowania poprzez dokładną i wyczerpującą argumentację wspartą w miarę potrzeby odpowiednią dokumentacją. Obowiązek ten ciąży na wnioskodawcy (por. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2006 r. sygn. akt II FZ 452/2006). W ocenie Sądu niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie może być sprowadzone do każdej sytuacji, w której dochodzi do zapłaty podatku (należności publicznoprawnej) pomimo sporu co do jego wysokości czy też samego obowiązku jego zapłaty. Sama zapłata podatku nie powoduje trudnych do odwrócenia skutków, bowiem w przypadku uchylenia decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe dochodzi do zwrotu spełnionego świadczenia pieniężnego wraz z odsetkami.
Chodzi tu więc o tego rodzaju skutek, którego wystąpienie powoduje niemożność doprowadzenia do stanu sprzed jego zaistnienia, lub czyni to nader utrudnionym. W orzecznictwie przyjmuje się, że trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r. sygn. akt II Sa/Bk 352/06, LEX nr 192964).
Jak wynika z treści wniosku, skarżący podjął decyzję o likwidacji działalności gospodarczej już w 2006 r. i zlikwidował jej część, a mianowicie dział zajmujący się produkcją mebli.
W uzasadnieniu wniosku w jakikolwiek sposób nie uwiarygodniono związku między realizacją nałożonego na podatnika zobowiązania a likwidacją części działalności. Nie przedstawiono aktualnej sytuacji majątkowej wnioskodawcy ani wysokości i źródła jego dochodów czy też w ogóle nie zobrazowano sytuacji, w jakiej obecnie się znajduje. Takich danych nie dołączono do wniosku, co więcej, nie zawarto nawet żadnego oświadczenia w tym zakresie. Mimo deklaracji o uzupełnieniu tych danych pełnomocnik, nawet we wskazanym przez siebie przedłużonym terminie nie przedłożyła żądanych dokumentów ani skonkretyzowała podstaw żądania.
Również akta administracyjne wskazówek w tym zakresie nie zawierają, bowiem ustalenia w nich poczynione dotyczą zdarzeń i sytuacji znacznie odległych w czasie (z roku 2003), a więc trudno na ich podstawie wnioskować o aktualnej sytuacji, w jakiej znajduje się skarżący.
Ogólnikowość uzasadnienia wniosku oraz to, że akta administracyjne ani też sądowe nie przybliżają okoliczności faktycznych dotyczących aktualnej sytuacji majątkowej strony, jej zdolności płatniczych, nie daje podstaw do uwzględnienia wniosku. Jak wyżej wskazano, uprawdopodobnienie okoliczności faktycznych będących podstawą wniosku ciąży na skarżącym, który działa we własnym, procesowym interesie (por. M. Bogusz w glosie do postanowienia NSA z dnia 31 marca 2005 r. II OZ 155/05, Gdańskie Studia Prawnicze 2006 nr 1 poz. 1).
W okolicznościach rozpatrywanej sprawy tego rodzaju okoliczności faktyczne nie zostały uprawdopodobnione, a zatem wniosek podlegał oddaleniu na podstawie art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.