Uzasadnienie
Pismem nadanym w dniu 15 maja 2017 r. J. S. (dalej określany jako: strona, skarżący lub podatnik) wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 10 kwietnia 2017 r. w przedmiocie niedopuszczalności wniesienia zażalenia na postanowienie wszczynające z urzędu postępowanie w przedmiocie podatku od towarów i usług.
Wobec niesporządzenia zawartego w skardze wniosku o przyznanie prawa pomocy na wymaganym druku PPF, skarżący zarządzeniem przewodniczącego wydziału z dnia 20 czerwca 2017 r. został wezwany do złożenia tego wniosku na ww. druku, który równocześnie mu przesłano. W wezwaniu tym pouczono go o obowiązku wypełnienia formularza PPF i nadesłania go do Sądu w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, po rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania w przypadku niewykonania powyższego obowiązku w wyznaczonym terminie. Pismo to doręczono w dniu 10 lipca 2017 r. do rąk upoważnionego pracownika skarżącego K. S. (pełnomocnictwo pocztowe nr [...]).
Ponieważ skarżący do dnia 17 lipca 2017 r. nie nadesłał wypełnionego formularza PPF, referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu zarządzeniem z dnia 2 sierpnia 2017 r. pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
We wniesionym na to zarządzenie sprzeciwie skarżący zarzucił naruszenie art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) – dalej jako "p.p.s.a." przez błędne przyjęcie, iż nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, podczas gdy w rzeczywistości wniosek taki na wymaganym druku został przez niego złożony w dniu 17 lipca 2017 r.
Wyjaśnił, że w dniu 17 lipca 2017 r. wysłał za pośrednictwem Poczty Polskiej za dowodem nadania o numerze [...] wypełniony formularz wniosku o prawo pomocy na druku PPF, a ponadto tego samego dnia, także przesyłką poleconą, za pośrednictwem tego samego operatora pocztowego, przesłał do WSA w Opolu wniosek o prawo pomocy na formularzu PPF do innej sprawy zapoczątkowanej wniesioną przez niego skargą toczącej się przed tym Sądem, a mianowicie o sygn. akt I SA/Op 224/17.
Do sprzeciwu dołączył kserokopię potwierdzenia nadania przesyłki o ww. numerze z uczynioną ręczną adnotacją o treści: "wniosek PPF do I SA/Op 222/17", z uwidocznionym poprawieniem/przerobieniem ostatniej cyfry sygnatury akt na "2", oraz wydruk komputerowy ze strony internetowej Poczty Polskiej "śledzenie przesyłek – tracking" potwierdzający m.in.: datę nadania przesyłki "2017-07-17 16.05 UP [...] oraz pobranie w placówce "2017-07-21 11:41" FUP [...]. Dołączono też kopię wniosku o przyznanie prawa pomocy na druku PPF.
W związku ze wskazaniem przez stronę na równoczesne – ze sporną przesyłką – nadanie druku PPF do sprawy o sygn. akt I SA/Op 224/17, zarządzono włączenie do akt niniejszej sprawy kserokopii wypełnionego druku PPF oraz kserokopii koperty zawierającej tę przesyłkę a nadanej przez skarżącego do jeszcze innej jego sprawy toczącej się przed tut. Sądem – o sygn. akt I SA/Op 223/17 - również nadanych w dniu 17 lipca 2017 r. w Urzędzie Pocztowym [...] na adres tut. Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego należało zmienić poprzez jego uchylenie.
Zgodnie z art. 260 § 1 i § 2 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, Sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). W art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a. określono, że przedmiotem sprzeciwu może być zarządzenie referendarza o pozostawieniu wniosku o prawo pomocy bez rozpoznania.
Z przytoczonych powyżej regulacji wynika, że sąd dokonuje merytorycznego rozpoznania sprzeciwu i wypowiada się o zasadności zaskarżonego sprzeciwem postanowienia lub zarządzenia, nie rozpoznaje zaś wniosku o przyznanie prawa pomocy na nowo.
W niniejszej sprawie, zarejestrowanej pod sygn. akt I SA/Op 222/17, nie można przyjąć, by skarżący w pełni i bez zastrzeżeń zrealizował obowiązek nadesłania wypełnionego druku PPF, do czego został prawidłowo wezwany. Niemniej jednak stanowisko zajęte przez referendarza pomija treść tego formularza złożonego przez stronę do sprawy o sygn. akt I SA/Op 223/17 toczącej się przed tut. Sądem z jej skargi - z tym, ze tamta sprawa dotyczy skargi na inne postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu, a mianowicie z dnia 10 kwietnia 2017 r., o numerze [...] w przedmiocie uznania niedopuszczalności złożonego zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kluczborku w przedmiocie wszczęcia postępowania podatkowego za marzec i II kwartał 2015 r.
Skarżący nadsyłając na żądanie Sądu formularz PPF (data wpływu 21 lipca 2017 r., data nadania 17 lipca 2017 r.) wskazał w nim sygn. akt I SA/Op 223/17 (rubryka nr 1), lecz w dalszej części formularza (rubryka 3.1 i 3.3) określając przedmiot sprawy wskazał na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 10 kwietnia 2017 r. o niedopuszczalności złożonego zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kluczborku w przedmiocie wszczęcia postępowania podatkowego za styczeń i luty 2015 r.(co jest przedmiotem skargi w sprawie niniejszej), zaś w rubryce 3.3 wniosku PPF wskazał numer skarżonego aktu - również tożsamy z tym, jaki jest przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie.
Zatem zarówno określenie przedmiotu postępowania jak i numeru skarżonego aktu wskazywało na postanowienie będące przedmiotem skargi w sprawie niniejszej, natomiast wskazana we wniosku na druku PPF sygn. akt sprawy sądowej była inna – stąd dołączono ten formularz PPF do sprawy o sygn. akt I SA/Op 223/17 zgodnie ze wskazaniem przez stronę na tę sygnaturę akt, nadając temu wnioskowi w tamtej sprawie dalszy bieg. Powyższe nie uwzględniało jednak dalszej treści druku PPF w zakresie określenia przedmiotu i numeru zaskarżonego aktu.
Biorąc zatem pod uwagę rozbieżności w oznaczeniu sprawy, do której złożony został wspomniany formularz PPF i nasuwające się w związku z tym wątpliwości, które nie zostały jednoznacznie wyjaśnione, Sąd uznaje, że sprzeciw należało uwzględnić niezależnie od podniesionych w nim argumentów. Wbrew bowiem zarzutom podniesionym w sprzeciwie, dołączone do niego dokumenty, a więc kserokopie wniosku o przyznanie prawa pomocy (gdzie wyraźnie uwidocznione jest poprawienie numeru sygn. akt na I SA/Op 222/17 i taka sama "poprawka" widoczna jest na kserokopii dowodu nadania przesyłki (na sygnaturę akt I SA/Op 222/17) nie mogły być uwzględnione, gdyż zdają się zmierzać do wprowadzenia Sądu w błąd, na co wskazuje porównanie treści druku PPF załączonego do sprzeciwu oraz znajdującego się w aktach I SA/Op 223/17, potwierdzające dokonanie "poprawek" w zakresie oznaczenia sygnatury akt – jak się wydaje - na użytek niniejszej sprawy. Dlatego jedynie ocena okoliczności sprawy wynikająca z dokumentacji znajdującej się w aktach I SA/Op 222/17 i I SA/Op 223/17 doprowadziła do uwzględnienia sprzeciwu.
W przedstawionych okolicznościach faktycznych i działając na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia lub utrzymuje w mocy, należało zaskarżone zarządzenie zmienić i orzec jak w sentencji. W tym przypadku zmiana zaskarżonego zarządzenia polega na jego uchyleniu.
Z przedstawionych powyżej przyczyn faktycznych i prawnych postanowiono jak w sentencji.