Uzasadnienie
Wnosząc skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 12 lutego 2009 r. nr 380000-IEKW-9002-11/09/AS w przedmiocie podatku od towarów i usług, pełnomocnik skarżącego, adwokat A.Ś. uiściła na konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu łączną kwotę 1.024 zł. Wskazana kwota obejmowała również wpisy należne dotyczące innych spraw skarżącego zawisłych przed tut. Sądem o sygn. akt: I SA/Op 222/09 i I SA/Op 223/09. Po rozliczeniu dokonanej wpłaty na poprzednie sprawy w całości, pozostała kwota na pokrycie należnego wpisu w niniejszej sprawie wyniosła 218 zł.
Mając na względzie, iż stosownie do treści §1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U nr 221, poz. 2193) prawidłowa wysokość wpisu stosunkowego w sprawie, gdzie wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 51.196 zł, stanowiła kwotę 685 zł, zarządzeniem z dnia 23 kwietnia 2009 r., wezwano pełnomocnika do uzupełnienia wpisu od skargi o kwotę 467 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi
Doręczenie zarządzenia na adres pełnomocnika strony nastąpiło w dniu 27 kwietnia 2009 r., co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru wezwania znajdującego się w aktach sprawy. Termin do uiszczenia wpisu upłynął zatem w dniu 4 maja 2009 r. Do dnia 13 maja 2009 r., według ustaleń pracownika sekretariatu Sądu poczynionych w oddziale budżetowo-finansowym, wpis ten nie został uiszczony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270, ze zm.) [dalej: p.p.s.a.] Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata, przy czym w myśl art. 214 § 1 tej ustawy do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki (chyba że ustawa stanowi inaczej). W myśl art. 219 § 1 ustawy opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Jak stanowi art. 220 § 1 p.p.s.a. przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby w terminie tygodniowym od doręczenia mu wezwania uiścił należną opłatę, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. W myśl § 3 tego przepisu skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez Sąd.
Jak wynika z akt sprawy, wezwanie o zapłatę wpisu od skargi zostało doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 27 kwietnia 2009 r., wobec czego termin do jego uiszczenia upłynął z dniem 4 maja 2009 r. Bezspornym jest także, iż do dnia upływu powyższego terminu strona nie uiściła należnego od skargi wpisu w pełnej wysokości. Zamiast należnego wpisu w kwocie 685,00 zł, uiszczono jedynie równocześnie z wywiedzeniem skargi kwotę 218,00 zł, która nie pokrywała całości wpisu należnego w niniejszej sprawie.
W ślad za akceptowanym przez Sąd poglądem wyrażanym w piśmiennictwie na tle przepisu art. 220 § 3 p.p.s.a. (por. H. Knysiak-Molczyk w: {T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romanowska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Wyd. LexisNexis Warszawa 2005, str.605-606} należy stwierdzić, że brak uiszczenia choćby części wpisu jest równoznaczny z nieuiszczeniem tego wpisu w pełnej wysokości. Przez pojęcie "należna opłata" należy rozumieć pełną opłatę należną od danego pisma procesowego, w tym przypadku – od skargi. Wobec tego pismo procesowe nieopłacone w całości należy traktować tak, jak pismo w ogóle nieopłacone.
Z poczynionych ustaleń bezspornie wynika, że do dnia upływu tego terminu, skarżący nie uiścił należnego od skargi wpisu, co w świetle art. 220 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powoduje konieczność odrzucenia skargi jako nieopłaconej w wymaganym terminie. Jednocześnie na podstawie art. 232 § 1 pkt 1a p.p.s.a. postanowiono o zwrocie uiszczonej kwoty 218 zł.
Z powyższych przyczyn faktycznych i prawnych orzeczono jak w sentencji.