Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 3 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił – w zakresie oznaczonym w punkcie I tego wyroku - zaskarżony przez stronę skarżącą wynik kontroli wydany w dniu 14 sierpnia 2009 r. przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w przedmiocie celowości i zgodności z prawem gospodarowania środkami publicznymi oraz środkami pochodzącymi z budżetu Unii Europejskiej. W punkcie I tego wyroku wskazano, że uchylony został tenże wynik kontroli w części II punkt 2, punkt 3.4 podpunkty: 1 lit. b), 2, 3 i 4 oraz punkt 6, zaś z punktu II wyroku wynika, że pozostałej części skarga została oddalona.
Wnioskiem złożonym w tut. Sądzie dnia 5 października 2012 r., po uprzednim złożeniu w dniu 4 października 2012 r. wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku wyżej opisanego, skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika zwróciła się o sprostowanie w trybie art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – dalej: [p.p.s.a.] punktu I sentencji wyroku poprzez dodanie słów: "punkt 5 lit. b) i" po słowie "oraz" a przed słowami "punkt 6". W uzasadnieniu podniosła, że uchylenie części II pkt 2, pkt 3.4 ppkt 3 oraz pkt 6 wyniku kontroli, w których omawiane były kwestie rzeczowego postępu robót i gdzie Sąd podzielił stanowisko skarżącej uwzględniając w tym zakresie skargę – wymagało, z logicznego punktu widzenia - uwzględnienia skargi także w części II pkt 5 lit. b) wyniku kontroli, który dotyczył tego samego rodzaju nieprawidłowości. Zdaniem skarżącej tego rodzaju sformułowanie wyroku stanowi oczywistą omyłkę (najprawdopodobniej pisarską).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek należało oddalić.
Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie może nastąpić również na żądanie strony. Wykładnia językowa art. 156 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Jak wskazał NSA w postanowieniu z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 887/04, niepubl.), wyraża się ona w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Pojęcie oczywistej omyłki nie dotyczy przeoczenia sądu, jakiego sąd dopuścił się przy rozstrzygnięciu sprawy (por. J. P. Tarno [w]: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Warszawa 2004 str. 231). Błąd pisarski jest oczywistą omyłką wówczas, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów.
W przedmiotowej sprawie okoliczności tego rodzaju nie występują. Nie można bowiem twierdzić, że dostrzeżona przez skarżącą omyłka (wynikająca w jej ocenie z oczywiście słusznego – zdaniem Sądu - założenia o konieczności traktowania rozstrzygnięcia jako logicznej całości) wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Co więcej, nie można też twierdzić, że jest ona natychmiast rozpoznawalna. Do wniosku o istnieniu takiej omyłki doprowadziła bowiem skarżącą głębsza analiza treści wyroku i powiązanie poszczególnych elementów rozstrzygnięcia z treścią zaskarżonego wyniku kontroli.
Niemożność uwzględnienia wniosku wynika również z tego, że sprostowanie wyroku nie może w żadnym razie prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. Nie podlega więc sprostowaniu m.in. przeoczenie w sentencji orzeczenia jednego z zaskarżonych aktów lub pominięcie rozstrzygnięcia w kwestii kosztów postępowania (por. postanowienie NSA z 4 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1545/06, niepubl.).
Tymczasem uwzględnienie wniosku w przedmiotowej sprawie doprowadziłoby w sposób jednoznaczny do zmiany treści omawianego wyroku w punkcie I, co w świetle przedstawionej powyżej wykładni art. 156 § 1 p.p.s.a. uznać należy za niedopuszczalne. Tym samym na podstawie art. 156 § 1 i § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a. wniosek podlegał oddaleniu.