Uzasadnienie
Skarżąca A Spółka z o.o. w Opolu (dalej Spółka, Skarżąca) zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 29 listopada 2012 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu z dnia 27 października 2011 r., odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym w kwocie 34.627 zł.
U podstaw żądania nadpłaty przez Spółkę legło stwierdzenie, iż przepisy ustawy o podatku akcyzowym, nakładające obowiązek zapłaty akcyzy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego olejów smarowych, klasyfikowanych do kodu CN 2710 19 87, są niezgodne z przepisami prawa wspólnotowego, w tym m.in.: z art. 3 ust. 1 i ust. 3 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (dalej Dyrektywy Horyzontalnej). Zdaniem Spółki oleje te są wyłączone z reżimu zharmonizowanej akcyzy i nie podlegają opodatkowaniu tym podatkiem ani rygorom związanym z nabyciem wyrobów zharmonizowanych. Nadto nie podlegały one systemowi zwolnień, jak nabycie krajowe tych samych wyrobów, co powoduje dyskryminację tychże wyrobów w obrocie krajowym.
Postanowieniem z dnia 27 marca 2013 r. Sąd w związku z wystąpieniem przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 5 marca 2013 r., I GSK 780/11, Naczelny Sąd Administracyjny do Trybunału Sprawiedliwości z pytaniem prejudycjalnym dotyczącym kwestii:
"Czy art. 3 ust. 3 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz. Urz. UE L 76 z 23 marca 1992 r., s. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne – Rozdział 9, t.1, s. 179) – oraz aktualnie odpowiednio art. 1 ust. 3 lit. a) i akapit pierwszy dyrektywy Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę 92/12/EWG (Dz. Urz. UE L 9 z 14 stycznia 2009 r., s. 12, z późn. zm.) – należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się nałożeniu przez państwo członkowskie na oleje smarowe oznaczone kodem CN 2710 19 71 – 2710 19 99, wykorzystywane do celów innych niż napędowe i grzewcze, podatku akcyzowego, według reguł właściwych dla ujednoliconego podatku akcyzowego nakładanego na konsumpcję produktów energetycznych?"; zawiesił z urzędu postępowanie sądowe, które następnie podjęto w dniu 25 marca 2015 r. z uwagi na zapadły wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 12 lutego 2015 r w sprawie C-349/13.
Po wyznaczeniu rozprawy Skarżąca cofnęła w złożonym w sprawie piśmie procesowym wniesioną skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wobec skutecznego cofnięcia skargi postępowanie w sprawie należało umorzyć.
Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: [P.p.s.a.] sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę,
Zgodnie z art. 60 P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie dopuszczalność i skuteczność cofnięcia skargi nie budzi wątpliwości. Analiza akt administracyjnych oraz treści zaskarżonej decyzji nie daje podstaw do oceny, by cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa, bądź do utrzymania w mocy aktu administracyjnego dotkniętego wadą nieważności, w szczególności, by zaktualizowała się jedna z przesłanek wymienionych w art. 247 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.).
Wola skarżącego jako dysponenta skargi jest dla Sądu wiążąca. Związanie to jest wynikiem obowiązującej w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasady, że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą od chwili jej wpływu do organu do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji.
Nie stwierdzając zatem okoliczności przemawiających za niedopuszczalnością cofnięcia skargi, Sąd postępowanie w sprawie umorzył na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a
W zakresie zwrotu uiszczonego w sprawie wpisu znajduje zaś zastosowanie przepis art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przewidujący, że zwrot całości uiszczonego wpisu przysługuje skarżącemu od pisma odrzuconego lub cofniętego. Z uwagi na to, iż skarżący uiścił wpis w łącznej kwocie 1039 zł ([...] i [...]), kwota ta z urzędu podlega zwrotowi w całości.