Uzasadnienie
Decyzją z dnia 16 czerwca 2014r. Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Prudniku z dnia 10 lutego 2014r., którą organ ten ustalił W. G. i T. G. (dalej jako skarżący) podatek od spadków i darowizn w wysokości 15.469,00 zł z tytułu zawartej w dniu 3 stycznia 2002r. umowy darowizny środków pieniężnych w kwocie 86.400,00 zł.
W dniu 20 sierpnia 2014r. do tut. Sądu wpłynęła skarga W. G. na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu. Sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą I SA/Op 544/14. Odrębną skargę na powyższą decyzję wniosła T. G. (sprawa o sygn. akt I SA/Op 545/14).
W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu wniósł o ich oddalenie.
Postanowieniem z dnia 3 listopada 2014r. tut. Sąd zarządził połączenie spraw o sygn. akt I SA/Op 544/14 i I SA/Op 545/14 w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia.
Pismem z dnia 9 czerwca 2015 r. pełnomocnik skarżących cofnął wniesione skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: [p.p.s.a.], sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Natomiast, jak wynika z treści art. 60 p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie cofnięcie skarg nie budzi wskazanych wyżej wątpliwości, albowiem analiza akt administracyjnych oraz treści zaskarżonej decyzji nie daje podstaw do oceny, by cofnięcie skarg zmierzało do obejścia prawa, bądź do utrzymania w mocy aktu administracyjnego dotkniętego wadą nieważności, w szczególności, by zaktualizowała się jedna z przesłanek wymienionych w art. 247 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.).
Nie dopatrując się zatem okoliczności przemawiających za niedopuszczalnością cofnięcia skarg oraz uznając wolę skarżących jako dysponentów skarg co do ich cofnięcia, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a umorzył postępowanie w sprawie.
W zakresie zwrotu wpisu znajduje zaś zastosowanie przepis art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przewidujący, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.
Z tych przyczyn Sąd działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 60 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji. O zwrocie uiszczonych wpisów Sąd orzekł jak w pkt II i III sentencji w oparciu o przepis art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.