Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opoluz 30 lipca 2026 r., sygn. akt I SA/Op 231/26

Uzasadnienie

E. K. zaskarżyła uchwałę Rady Gminy Łambinowice z 28 czerwca 2012 r., nr XVII/138/12 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego parku wiatrowego we wsiach Jasienica Dolna, Drogoszów, Piątkowice, Bielice w gminie Łambinowice, zarzucając naruszenie:

1. 1) art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez naruszenie zasady proporcjonalności i przeznaczenie terenów pod farmę wiatrową wbrew potrzebom i celom właścicieli nieruchomości sąsiednich — w tym skarżącej, w sposób sprzeczny z zasadami równego traktowania, przez co okoliczne działki zostały pozbawione praw do zagospodarowania innego niż pod tereny zielone, ze względu na wymóg zachowania limitów odległości do zabudowy mieszkaniowej;
2. 2) art. 28, w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p., w zw. z art. 144 kodeksu cywilnego, poprzez nieuwzględnienie prawa własności skarżącej oraz innych osób (właścicieli nieruchomości sąsiednich) i wynikających z tego prawa uprawnień do korzystania z nieruchomości w sposób ograniczony jedynie ustawami - a tym samym naruszenia zasad obowiązku ochrony prawa własności i innych praw majątkowych (art. 21 ust. 1 oraz art. 64 Konstytucji RP) oraz zasady swobody działalności gospodarczej (art. 22 Konstytucji RP);
3. 3) art. 17 i art. 18 u.p.z.p., poprzez brak uzyskania wszystkich wymaganych prawem opinii i uzgodnień oraz bez zapewnienia należytego udziału społeczności lokalnej w procesie planistycznym, a także poprzez brak prawidłowego wyłożenia projektu planu i możliwość składania uwag przez mieszkańców;
4. 4) art. 20 u.p.z.p., poprzez podjęcie uchwały niezgodnej ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego;
5. 5) art. 14, w zw. z art. 17, art. 18 i art. 20 u.p.z.p., poprzez podjęcie uchwały niezgodnej z uchwałą o przystąpieniu do sporządzenia tego planu, ze względu na obszar wskazany w uchwale o przystąpieniu, nieodpowiadający obszarowi planu.

Wobec powyższych zarzutów skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Łambinowice wniosła o jej uwzględnienie i stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały.

Organ wskazał, że większość działek w obrębie [...] znajduje się obecnie w strefie 700 m od planowanych w zaskarżanym planie wiatraków, przez co niemożliwe jest uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy, czy też uchwalenie nowego planu miejscowego. Organ zaznaczył, że w chwili uchwalenia planu nie obowiązywały aktualne regulacje dotyczące lokalizacji elektrowni wiatrowych, która wprowadzają restrykcyjne zasady sytuowania turbin względem zabudowy mieszkaniowej, ochrony środowiska i krajobrazu, a zaskarżony plan nie spełnia tych wymogów. Plan przewiduje lokalizację wiatraków w odległościach mogących powodować nadmierne ograniczenia w zabudowie istniejących i potencjalnych terenów mieszkaniowych i w praktyce uniemożliwia korzystanie z nieruchomości w sposób zgodny z ich przeznaczeniem.

W piśmie procesowym datowanym na 5 maja 2026 r. skarżąca wyjaśniła, że jej interes prawny do zaskarżenia spornej uchwały wynika z okoliczności, że:

1. 1. Jest właścicielką działek ewidencyjnych, nr [...] oraz nr [...], położonych we wsi [...], które znajdują się w granicach zaskarżonego planu zagospodarowania przestrzennego Rady Gminy Łambinowice z 28 czerwca 2012 r., a zaskarżony plan miejscowy w sposób bezpośredni ingeruje w sferę jej prawa własności, wprowadzając istotne ograniczenia w ich zagospodarowaniu, gdyż zgodnie z ustaleniami planu, dla terenów oznaczonych symbolem R wprowadzono zakaz lokalizacji zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej. Ograniczenie to ma charakter bezwzględny i prowadzi do wyłączenia możliwości realizacji zabudowy związanej z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, co stanowi istotne ograniczenie sposobu wykonywania prawa własności. Dodatkowo skarżąca podniosła, że ww. działki położone są w bezpośrednim sąsiedztwie terenów przeznaczonych pod lokalizację parku wiatrowego (EWR) oraz układu dróg wewnętrznych (KDW) obsługujących te inwestycje. W konsekwencji ograniczenia wprowadzone dla terenów rolnych pozostają w ścisłym związku funkcjonalnym z realizacją tej inwestycji.
2. 2. Jest właścicielką działek nr [...] oraz nr [...], które objęte są odrębnym od zaskarżonego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przewidującym przeznaczenie działek pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, jednak nieruchomości te znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie obszaru objętego planem parku wiatrowego, w odległości ok. 400 - 500 m od terenów lokalizacji turbin wiatrowych co prawnie ogranicza rozbudowę tych działek. W ocenie skarżącej fakt, że zaskarżony plan przewiduje lokalizację elektrowni wiatrowych o określonych parametrach technicznych oraz nakłada obowiązek zachowania dopuszczalnych poziomów hałasu na terenach chronionych akustycznie, a jednocześnie dopuszcza zmianę lokalizacji turbin wiatrowych w ramach wyznaczonych terenów, prowadzi do stanu niepewności prawnej właścicieli nieruchomości sąsiednich. W przekonaniu skarżącej w odniesieniu do działki nr [...] przeznaczonej pod zabudowę mieszkaniową powyższe oznacza realne i aktualne ograniczenie prawa do jej zabudowy, natomiast w odniesieniu do działki nr [...], na której istnieje zabudowa mieszkaniowa, zaskarżony plan prowadzi do powstania konfliktu funkcjonalnego pomiędzy funkcją mieszkaniową a lokalizacją elektrowni wiatrowych w bezpośrednim sąsiedztwie, co skutkuje pogorszeniem warunków korzystania z nieruchomości oraz ograniczeniem możliwości jej dalszej rozbudowy i zagospodarowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), w związku z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026r. poz. 143, ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Sądowa kontrola aktów prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa, dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności. Badana jest zatem wyłącznie legalność aktu administracyjnego.

W myśl art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 tej ustawy, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Natomiast, w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Natomiast w myśl art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.

Na rozpoznanie skargi na uchwałę w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w pierwszej kolejności rzutuje kwestia podmiotowa, tj. posiadanie przez stronę skarżącą legitymacji do skutecznego zaskarżenia uchwały, które to uprawnienie wynika z treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.

Zgodnie z dyspozycją art. 101 u.s.g. (w brzmieniu mającym w sprawie zastosowanie) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego (ust. 1).

W myśl art. 53 § 2 p.p.s.a., w zw. z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) skargę na uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Powołany przepis przewiduje zatem istnienie dwóch odrębnych terminów do wniesienia skargi, z których każdy rozpoczyna swój bieg w innym czasie. Z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy jego bieg staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi.

Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (por. uchwała NSA z 4 kwietnia 2007 r., II OPS 2/07).

W realiach sprawy powyższy wymóg formalny został spełniony. Odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenie prawa nosi datę 27 listopada 2025 r. zaś skarga wpłynęła do organu 4 grudnia 2025 r.

Jednocześnie należy zaznaczyć, że ustawodawca w art. 101 u.s.g., dla skutecznego wniesienia skargi, ustanowił dodatkowy wymóg wykazania przez wnoszącego skargę istnienia, wynikającego ze ściśle określonego przepisu prawa materialnego, konkretnego interesu prawnego lub uprawnienia (w postaci konkretnego prawa podmiotowego o charakterze prywatnoprawnym, czy też publicznoprawnym), który miałby podlegać ochronie w związku z jego naruszeniem (por. wyrok NSA z 12 sierpnia 2025 r., II GSK 1155/25). Tym samym zaskarżony akt musi wpływać na sferę prawnomaterialną wnoszącego skargę (a nie wyłącznie faktyczną) przez nałożenie obowiązków lub pozbawienie uprawnień albo uniemożliwienie ich realizacji (por. postanowienia NSA z: 13 lutego 2025 r., II OSK 2911/24; 20 stycznia 2022 r., II OSK 2845/21; 25 września 2018 r., II OSK 2387/18 oraz wyrok NSA z 24 sierpnia 2007 r., II OSK 1033/07).

Zaakcentować przy tym należy, że skarga złożona na podstawie przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a więc do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też potencjalny stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (zob. wyrok NSA z 17 czerwca 2025 r., II OSK 254/23). Różni się ona ponadto od skargi organu nadzoru składanej w trybie art. 93 ust. 1 u.s.g., której celem jest wyeliminowanie z obrotu sprzecznej z prawem uchwały organu samorządu (por. wyroki NSA z: 5 czerwca 2014r.; 18 czerwca 2020 r., II OSK 334/20). Od tak pojmowanego interesu prawnego należy w końcu odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot swojego zainteresowania sprawą nie może poprzeć przepisami prawa.

Legitymacja właściciela nieruchomości do zaskarżania uchwał wprowadzających miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego w trybie art. 101 u.s.g. jest związana z ich specyfiką. Wnoszącemu w tym trybie skargę do sądu administracyjnego przysługuje legitymacja skargowa wynikająca z charakteru planu miejscowego, którego ustalenia kształtują wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. To kształtowanie sposobu wykonywania prawa własności, będące de facto ograniczaniem wykonywania tego prawa, samo w sobie nie powoduje jeszcze naruszenia obiektywnego porządku prawnego, ale niewątpliwie stanowi naruszenie prawnego interesu właściciela nieruchomości (zob. postanowienie NSA z 19 listopada 2025 r., II OSK 2209/25). Zwrócić należy przy tym uwagę, że przeważa pogląd, z którym utożsamia się skład orzekający w tej sprawie, że w przypadku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zasadniczo podmiotami legitymowanymi do jego zaskarżenia są właściciele bądź użytkownicy wieczyści nieruchomości położonych na terenie objętym planem.

Na naruszenie interesu prawnego uchwałą w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą powoływać się zatem osoby, którym do nieruchomości objętej uchwałą przysługują prawa rzeczowe, należące do kategorii praw bezwzględnych, które wywierają skutek względem wszystkich innych podmiotów (por. wyroki: NSA z: 4 września 2008 r., II OSK 133/08; 15 czerwca 2012 r., II OSK 738/12; 20 lipca 2011 r., II OSK 902/11; 27 października 2015 r., II OSK 424/14; z 13 maja 2026 r., II OSK 277/24).

Wynika to z istoty planu miejscowego, określonej w art. 6 u.p.z.p. stanowiącym, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenia przeznaczenia terenu oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Przyjmowane w planie ustalenia co do przeznaczenia i warunków zabudowy konkretnych nieruchomości oraz sposobu zagospodarowania określonego terenu pozostają w bezpośrednim związku z uprawnieniami i obowiązkami właścicieli nieruchomości, chronionymi przepisem art. 140 k.c., ale też regulacją art. 1 ust. 2 pkt 7 i art. 6 ust. 2 u.p.z.p. (por. wyroki NSA z: 14 września 2012 r., II OSK 1541/12; 23 stycznia 2013 r., II OSK 2369/12; 27 lipca 2022 r., II OSK 2336/19; 2 września 2025 r., II OSK 1526/24 oraz postanowienia NSA z: 3 marca 2023 r., II OSK 163/23; 19 listopada 2025 r., II OSK 2209/25).

Dostrzec także wypada, że ustalenia planu zawsze mają działanie potencjalne, gdyż przewidują jedynie możliwość realizacji danej inwestycji, a nie nakładają obowiązku jej realizacji (zob. wyrok NSA z 3 kwietnia 2019 r., II OSK 1429/17).

Skarżąca, jako właścicielka działek [...] i [...] położonych w obrębie wsi [...], nie wykazała interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały. Działki te nie są objęte postanowieniami kwestionowanej uchwały. Strona skarżąca nie wykazała, że określone w planie przeznaczenie terenów nieruchomości cudzych, położonych w niedalekim sąsiedztwie działek stanowiącej ich własność, udaremni bądź utrudni dotychczasowe wykorzystywanie ich nieruchomości lub też spowoduje uciążliwości i ograniczenia w swobodnym ich użytkowaniu. Skarżąca nie wykazała by zaskarżone regulacje planistyczne negatywnie mogły oddziaływać na prawo własności jej nieruchomości w stopniu wykraczającym poza granice określone przez ustawy i zasady współżycia społecznego chroniące ich prawo własności (art. 140 k.c.), czy też ponad przeciętną miarę (art. 144 k.c.), jak też z naruszeniem zasad konstytucyjnych chroniących prawo własności przed nadmierną ingerencją (art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP).

Mniej czy bardziej uzasadnione obawy skarżącej, że w przyszłości na nieruchomościach - co istotne - cudzych, powstaną elektrownie wiatrowe wraz z infrastrukturą, w tym na terenach położonych w niedalekim sąsiedztwie, i będą negatywnie oddziaływać przez immisje na jej nieruchomości, nie mogą stanowić o istnieniu naruszenia ich interesu prawnego w rozpoznawanej sprawie. Nie można uznać zarzucanego przez skarżącą naruszenia art. 140 i art. 144 k.c. z powodu przyszłych, potencjalnych uciążliwości (immisji) związanych z realizacją określonych w planie miejscowym inwestycji na cudzych gruntach, za równoczesne naruszenie ich aktualnego interesu prawnego (zob. postanowienie NSA z 16 września 2025 r., II OSK 1782/25).

W zakresie cudzych nieruchomości argumentacja skarżącej bazuje wyłącznie na ogólnikowych twierdzeniach odwołujących się do potencjalnych immisji, związanych z funkcjonowaniem przyszłych elektrowni wiatrowych i infrastruktury technicznej (hałasu, pól elektromagnetycznych, efektu stroboskopowego, czy promieniowania jonizującego).

Tymczasem w świetle art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g. osoba skarżąca uchwałę organu gminy musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jej indywidualną sytuacją prawną. Innymi słowy, zmuszona jest udowodnić, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jej sferę prawnomaterialną, na przykład pozbawia ją pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Tym samym ogólne wskazywanie na immisje nie jest wystarczające, ponieważ zasadniczo nie oznacza, że plan miejscowy narusza interes prawny skarżącej.

W orzecznictwie wyrażono pogląd, że co najwyżej powstawanie immisji, ale ponad przeciętną miarę (art. 144 k.c.) może stanowić o naruszeniu prawa własności danego podmiotu. Zwykłe immisje jako akceptowane mieszczą się istniejących stosunkach społeczno-gospodarczych (zob. postanowienie NSA z 26 marca 2024 r., II OSK 330/24). Zaznaczyć przy tym należy, że plan miejscowy nie określa lokalizacji konkretnych inwestycji. Koncentrowanie się zatem w skardze na kwestiach dotyczących negatywnego wpływu przyszłych, hipotetycznych inwestycji na gruntach cudzych, których lokalizacja nie została jeszcze określona, na tereny nieruchomości skarżących, wbrew twierdzeniom skargi, pozostają bez znaczenia dla sprawy, bo na tym etapie zarzucane oddziaływania są hipotetyczne. Podkreślić, że realizacja inwestycji przebiega w następujących po sobie etapach. Plan miejscowy (podobnie jak decyzja lokalizacyjna) jest wstępnym etapem procesu inwestycyjnego.

Dopiero w postępowaniu następującym po wydaniu Planu miejscowego - dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę organ architektoniczno-budowlany ustala wszystkie szczegóły techniczne dotyczące planowanej inwestycji (w tym konkretne usytuowanie elektrowni wiatrowych wraz z infrastrukturą na danej działce) i ocenia, czy w świetle przepisów prawa budowlanego i przepisów wykonawczych możliwe jest udzielenie pozwolenia na budowę. To właśnie w tym postępowaniu mogą być i będą badane kwestie dotyczące wpływu planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie, bo dopiero wówczas będzie znane konkretne jej usytuowanie (por. wyrok WSA w Opolu z 5 marca 2026 r., I SA/Op 543/25; postanowienie WSA w Opolu z 9 lipca 2026 r., I SA/Op 924/25).

Wyjaśnić nadto wypada, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w którym podejmowano kwestię legitymacji do zaskarżenia uchwał planistycznych, wyróżniono dwa rodzaje oddziaływań będących skutkiem uchwalenia planu. Są to: oddziaływanie bezpośrednie - polegające na tym, że źródła naruszenia interesu prawnego upatruje się wyłącznie w skutkach samych przepisów planu - oraz oddziaływanie pośrednie, którego źródłem jest dopuszczony przez plan sposób zagospodarowania terenu. Brak jest podstaw do uznania legitymacji strony do zaskarżenia uchwały, jeżeli przepisy planu nie wpłynęły negatywnie na możliwość wykorzystania działki strony skarżącej. Z taką sytuacją w ocenie sądu, mamy do czynienia w realiach rozpatrywanej sprawy, skoro skarżąca nie wskazała żadnego przepisu prawa, który uprawniałby ją lub zobowiązywał do jakichkolwiek działań lub zaniechań w związku z uchwaleniem zaskarżonej uchwały.

Oczekiwania skarżącej, co do niezmienności środowiska i przestrzeni w okolicy jej miejsca zamieszkania i do dalszej nieskrępowanej możliwości takiego samego korzystania z walorów tej okolicy, należy rozpatrywać wyłącznie w kategorii interesu faktycznego, który jednakże nie uprawnia do skutecznego wniesienia skargi na akt prawa miejscowego. Z przepisów prawa nie sposób wywieźć uprawnienia mieszkańca określonej miejscowości do zapewnienia mu niezmienności stanu zainwestowania nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie, poprzez zapewnienie prawa do przestrzeni wolnej od zabudowy wiatrakowej. Potencjalny dyskomfort skarżącej wywołany przyszłym funkcjonowaniem farmy wiatrakowej w otoczeniu nie może stanowić o istnieniu naruszenia interesu prawnego w niniejszej sprawie (por. postanowienie WSA w Opolu z 12 maja 2026 r., I SA/Op 235/26).

Podsumowując, w ocenie sądu skarżąca nie wykazała, że doszło do naruszenia jej interesu prawnego lub uprawnienia polegającego na istnieniu związku między zaskarżoną uchwałą, a jej własną, indywidualną sytuacją prawną w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g., w stosunku do działek [...] i [...] położonych w obrębie wsi [...]. Wobec tego sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 p.p.s.a., skargę w tym zakresie odrzucił, o czym orzeczono w punkcie 2 wyroku.

Odnośnie natomiast do interesu prawnego skarżącej, wywodzonego z tytułu prawa własności działek ewidencyjnych nr [...] i nr [...], położonych w obrębie wsi [...] określonych w zaskarżonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako tereny użytków rolnych z zakazem lokalizacji zabudowy mieszkalnej i zagrodowej, oznaczonych na rysunku planu symbolem – R (§ 3 ust. 4 pkt 2 planu), dla których plan w § 6 ust. 2 ustala przeznaczenie podstawowe: tereny użytków rolnych oraz m in. zakaz lokalizacji zabudowy mieszkalnej i zagrodowej (pkt 1); zakaz lokalizacji turbin wiatrowych (pkt 2), wyjaśnić należy, że jednym z warunków merytorycznego badania zgodności określonych postanowień uchwały z prawem jest nie tylko wykazanie, że postanowienia te mają związek z interesem prawnym strony skarżącej, lecz także, że interes ten naruszają. Wynika to ze sposobu, w jaki ustawodawca ukształtował na gruncie art. 101 ust. 1 u.s.g. legitymację procesową.

Naruszenie interesu prawnego strony następuje wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (por. wyrok NSA z 19 czerwca 2009 r., II OSK 205/09). Przy czym, ów interes prawny musi być bezpośredni, realny i aktualny, a nie przyszły, hipotetyczny lub ewentualny. Kryterium interesu prawnego powinno być oceniane w płaszczyźnie materialnoprawnej i wymaga stwierdzenia bezpośredniego związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków strony skarżącej, a zaskarżonym aktem (por. wyroki NSA z 17 maja 2012 r., I OSK 208/12; z 24 stycznia 2013 r., II OSK 2400/12; z 1 października 2013 r., I OSK 1209/13; z 10 lutego 2015 r., I OSK 2349/14).

W przypadku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak już sygnalizowano, podmiotami legitymowanymi do jego zaskarżenia są, co do zasady właściciele nieruchomości położonych na terenie objętym planem, co wynika z treści art. 6 ust. 1 u.p.z.p. Koresponduje to z art. 140 k.c., a strona skarżąca, uprawniona do zaskarżenia uchwały w przedmiocie planu miejscowego, może w konsekwencji skutecznie podważać tylko te ustalenia planu, które naruszają jego prawo własności (por. wyrok NSA z 25 października 2019 r., II OSK 1905/19). Jednocześnie w orzecznictwie przyjmuje się, że w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. sąd orzeka w granicach interesu prawnego skarżącego, co oznacza, że w przypadku stwierdzenia istotnego naruszenia zasad bądź trybu sporządzania planu miejscowego (por. art. 28 ust. 1 u.p.z.p.), sąd może stwierdzić nieważność uchwały w części wyznaczonej interesem prawnym skarżącego.

Jeżeli więc skarżący wywodzi swój interes z prawa własności nieruchomości, to stwierdzenie nieważności aktu powinno zasadniczo nastąpić tylko w odniesieniu do części planu miejscowego dotyczącej tej nieruchomości, a w szerszym zakresie tylko wówczas, gdy jest to niezbędne dla zachowania spójności ustaleń planistycznych (zob. m.in. wyroki NSA z 25 listopada 2008 r., II OSK 978/08; z 28 kwietnia 2016 r., II OSK 2992/14; z 25 października 2019 r., II OSK 1905/19; z 18 czerwca 2020 r., II OSK 334/20).

Analiza przedstawionego przez skarżącą wydruku z księgi wieczystej oraz postanowień kwestionowanej uchwały, prowadzi w powyższym względzie do następujących wniosków.

Skarżąca pozostaje właścicielem działek ewidencyjnych nr [...] i nr [...] objętych skarżonym m.p.z.p. Tym samym interes prawny skarżącej zawęża się w konsekwencji wyłącznie do wymienionych działek ewidencyjnych. Kwestionowane przez skarżącą postanowienia uchwały odnieść można – w ramach tak nakreślonego interesu prawnego – jedynie do ww. działek. Działki te położone są na terenie R i tylko co do tych działek, a konsekwentnie co do terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem R, skarżąca wykazała naruszenie jej interesu prawnego.

Należy podkreślić, że skarżąca naruszenia swego interesu prawnego upatruje w przewidzianym planem zakazem lokalizacji zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej dla terenów oznaczonych symbolem R, wskazując, że ograniczenie to ma charakter bezwzględny i prowadzi do wyłączenia możliwości realizacji zabudowy związanej z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, co stanowi istotne ograniczenie sposobu wykonywania prawa własności. Owe działki, jak wskazano, położone są w bezpośrednim sąsiedztwie terenów przeznaczonych pod lokalizację parku wiatrowego (oznaczenia EWR) oraz układu dróg wewnętrznych (KDW), obsługujących te inwestycję, co wprost wynika z jej pisma datowanego na 5 maja 2026 r.

Przechodząc do oceny merytorycznej skargi wskazać jeszcze raz należy, że art. 101 ust. 1 u.s.g. przewiduje, iż ocena uchwały może zostać dokonana wyłącznie w zakresie wyznaczonym granicami interesu prawnego przysługującego stronie skarżącej. Przepisy u.p.z.p. określają rodzaje naruszeń prowadzących do nieważności uchwały rady gminy w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowiąc, iż tego rodzaju skutek powoduje istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie (art. 28 ust. 1 u.p.z.p.).

Mając na uwadze treść zarzutów podniesionych w skardze należy zauważyć, iż organ planistyczny pozostając związanym zapisami studium zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p., obowiązany był je uwzględnić konstruując miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego W ujęciu systemowym stopień uwzględnienia ustaleń studium w miejscowym planie nie wyraża się w nakazie przeniesienia do planu zapisu studium lecz oznacza zakaz zmiany ustaleń studium w przepisach planu. Zmiana ustaleń studium będzie zatem miała miejsce w przypadku odstąpienia od ustalenia, co do przeznaczenia i funkcji terenów w planie miejscowym (por. wyrok NSA z 18 lutego 2020 r., II OSK 1413/18). Przyjmuje się natomiast, że plan miejscowy może doprecyzować zasady wyrażone w studium w sposób, który nie prowadzi do ich zmiany lub modyfikacji (zob. wyrok NSA z 1 lipca 2014 r., II OSK 85/14).

Co więcej, w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą ograniczać własność i takie regulacje nie stanową naruszenia prawa, o ile dzieje się to z poszanowaniem zasady proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP). O przekroczeniu władztwa planistycznego można mówić jedynie wówczas, gdy rozwiązania planistyczne są dowolne i pozbawione uzasadnienia merytorycznego. Nadto, zgodnie z koncepcją władztwa planistycznego, mającą umocowanie w art. 4 u.p.z.p., organom gminy przysługuje prawo władczego rozstrzygnięcia co do przeznaczenia terenu pod określone funkcje, nawet wbrew woli właścicieli gruntów objętych planem. Nie ulega jednak wątpliwości, iż przysługujące gminie władztwo planistyczne może być skutecznie zrealizowane, jeżeli jest uzasadnione takim interesem publicznym, który uzasadnia wprowadzanie ograniczenia i jedynie w planie zagospodarowania przestrzennego, który został uchwalony przy zachowaniu, określonych ustawą, zasad i trybu sporządzania planu (zob. Z. Niewiadomski, Planowanie przestrzenne, W-wa 2002, s. 86 in.).

Plan miejscowy, co do zasady może zatem zawierać przepisy, z których będzie wynikało ograniczenie prawa własności nieruchomości polegające na tym, że na wskazanym terenie nie będzie można prowadzić określonej działalności lub zabudowy (art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p.). W istotę władztwa planistycznego gminy wpisane jest uprawnienie polegające na legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności. W ramach realizacji tego uprawnienia gmina w naturalny sposób zobowiązana jest do kierowania się interesem publicznym oraz odpowiednim jego wyważeniem w odniesieniu do interesu prywatnego, przy jednoczesnym uwzględnieniu zasady proporcjonalności i racjonalnego postępowania w perspektywie oddziaływania na prawo własności. Konstytucyjnie chroniona własność może być ograniczona w drodze ustawy (art. 64 ust. 3 Konstytucji RP). Taką ustawą jest m.in. u.p.z.p., która stanowi, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 u.p.z.p.).

Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy w pierwszej kolejności wskazać należy, że przyjęte w planie przeznaczenie działek w odniesieniu do symbolu R są zgodne z zapisami studium uwarunkowań i odpowiadają dotychczasowemu przeznaczeniu tego terenu. W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Łambinowice (uchwała nr Nr XIII/106/12 Rady Gminy w Łambinowicach z dnia 24 lutego 2012 r.) teren, na którym położone są działki skarżącej znajduje się w jednostce funkcjonalnoprzestrzennej oznaczonej symbolem RP i jest definiowany jako tereny użytków rolnych. Nadto znajduje się na terenach szczególnie podatnych na denudacje, przy czym, co należy podkreślić studium nie przewiduje szczególnych rozwiązań dla terenów oznaczonych symbolem RP.

Studium w Kierunkach rozwoju rolnictwa, odnośnie użytkowanie gruntów rolnych przewiduje, iż w aktualnej strukturze użytkowania gruntów w gminie największy udział mają użytki rolne (66%), a w dalszej kolejności lasy (19%). Pozostałe grunty obejmujące tereny zabudowane, komunikacyjne, wody, tereny eksploatacyjne i inne zajmują 26 % powierzchni gminy. W strukturze użytków rolnych zdecydowanie przeważają grunty orne (63%). Największy udział w użytkowaniu gruntów w indywidualnych gospodarstwach rolnych mają użytki rolne (96%); z tego w 89% grunty orne.

Jednocześnie określony w studium układ przestrzenny gminy wskazuje na przewidywane zmiany w strukturze użytkowania gruntów polegające na obniżeniu udziału użytków rolnych do wielkości 60%-62%. Nadto w zasadach polityki przestrzennej uwzględnić należy: zakaz lokalizacji przemysłowych ferm tuczu trzody chlewnej, ochronę kompleksów rolnych klas I-III przed przeznaczeniem na cele nierolne, ograniczenie dostępności gruntów rolnych klasy I-IV przed przeznaczeniem na cele nie rolne. Dodatkowo w zasadach gospodarki przestrzennej dotyczącej obszarów zabudowanych studium przewiduje m.in. realizację programu mieszkaniowego w formie zabudowy o niskiej intensywności zabudowy – MN, dopuszcza intensyfikację zabudowy istniejących osiedli mieszkaniowych wielorodzinnych, poprzez uzupełnienie zabudowy i jej rozbudowę, polegającą na wprowadzeniu poddaszy użytkowych szczególnie w budynkach wielorodzinnych o płaskich dachach, utrzymuje tereny wyznaczone we wsi [...] w ramach w ramach obowiązującego planu miejscowego, utrzymuje tereny mieszkaniowe zgodnie z obowiązującymi planami, wydanymi decyzjami o warunkach zagospodarowania, w ramach granic terenów przeznaczonych w studium do zabudowy, wyznacza obszary istniejącej zabudowy mieszkaniowej do dalszego zachowania (ZB), wymagające przekształceń (ZBp) i wymagające rehabilitacji (ZBr).

Dodatkowo studium w ramach kierunków rozwoju mieszkalnictwa ustala, że we wsi [...] utrzymuje się teren przy drodze powiatowej [...] pod budownictwo jednorodzinne (teren objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi [...]) oraz w pozostałych wsiach o dominującej funkcji rolniczej z uzupełniającą funkcją mieszkaniową zakłada się realizację budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego plombowego, uzupełniającego i odtworzeniowego w ramach terenów dopuszczalnego za inwestowania wsi; zasady te odnoszą się również do terenów wsi [...] i [...]. Dopuszcza się intensyfikację zabudowy w istniejącej zabudowie jedno rodzinnej i zagrodowej w ramach terenów objętych wtórnymi podziałami działek. Przy czym, co wyraźnie należy podkreślić, granica dopuszczalnego zainwestowania (nie obejmuje ona działek skarżącej) określona na rysunku studium jest nie przekraczalną granicą rozwoju mieszkalnictwa na terenie wszystkich jednostek osadniczych.

Wobec tego uregulowania zawarte w § 3 ust. 4 pkt 2, w zw. z § 6 ust. 2 pkt 1 planu przeznaczające teren oznaczony symbolem R pod tereny użytków rolnych wraz z zakazem lokalizacji zabudowy mieszkalnej i zagrodowej nie naruszają zapisów studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Łambinowice, obowiązującego w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały.

Wobec powyższego sąd stwierdził, że organy kształtując, w tym zakresie, postanowienia miejscowego planu w ramach przysługującego im władztwa planistycznego, działały w granicach ustalonych przez studium. Powyższa konstatacja jest istotna z punktu widzenia prawidłowości zastosowania przez organ art. 20 ust. 1, w zw. z art. 9 ust. 4 u.p.z.p.

Zaskarżony plan w § 3 ust. 1 zmienia dotychczasowy sposób użytkowania terenu, z użytkowania rolnego na nierolniczy jedynie w miejscach lokalizacji urządzeń technicznych niezbędnych dla prawidłowej eksploatacji parku wiatrowego (elektrowni wiatrowej), zatem regulacja ta nie dotyczy działek skarżącej. W § 3 ust. 4 pkt 2 ustalenia planu obejmują tereny użytków rolnych z zakazem lokalizacji zabudowy mieszkalnej i zagrodowej, oznaczone na rysunku planu symbolem – R; przy czym jednocześnie ustalenia planu przewidują tereny zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych, oznaczone na rysunku planu symbolem – RM, bez zakazu zabudowy (§ 4 ust. 4 pkt 3).

Skoro gmina widziała potrzebę uregulowania ładu przestrzennego na danym obszarze we wskazany wyżej sposób, to brak jest przesłanek dla ingerencji sądu w prawnie chronioną samodzielność jednostki samorządu terytorialnego (art. 165 ust. 2 Konstytucji RP).

Warto zaznaczyć, że zapisy kwestionowanej uchwały nie uniemożliwiają dalszego wykorzystywania spornych terenów w dotychczasowy sposób. Z załączonych do akt wypisów z ksiąg wieczystych nie wynika, by na działkach skarżącej znajdowała się jakakolwiek zabudowa – działki te są gruntami ornymi niezabudowanymi. W konsekwencji oznacza to, iż aczkolwiek uprawnienia wynikające z prawa własności skarżącej zostały ograniczone, to jednak nastąpiło to w granicach wynikających z ww. przepisów u.p.z.p., co nie narusza istoty prawa własności. Oznacza to, że nie doszło do naruszenia art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Wprowadzone przez prawodawcę lokalnego ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącej, zlokalizowanej na terenie oznaczonym symbolem R, w ocenie sądu, nie naruszają także zasad proporcjonalności, równości oraz wyważania interesu publicznego i indywidualnego.

Podkreślić należy, iż pomimo tego, że studium nie ma mocy aktu powszechnie obowiązującego, nie jest aktem prawa miejscowego, to jako akt planistyczny określa politykę przestrzenną gminy i bezwzględnie wiąże organy gminy przy sporządzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Określone obszary gminy mogą mieć zatem określone przeznaczenie w planie miejscowym, jeśli wcześniej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmina wskaże taki rodzaj przeznaczenia dla tych obszarów. Uprawnione jest zatem twierdzenie, że ustalenia planu miejscowego są konsekwencją zapisów przyjętych w studium. Plan zagospodarowania przestrzennego ma stanowić uszczegółowienie zapisów zawartych w studium.

Tym samym skoro treść kwestionowanych regulacji planistycznych jest konsekwencją zapisów przyjętych w studium, to postulat strony, odnoszący się do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Dodać w tym miejscu wypada, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zasadą planowania przestrzennego jest wymóg zgodności miejscowego planu z ustaleniami studium. Uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym przeznaczenie terenu jest niezgodne ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, jest istotnym naruszeniem ww. zasady. Co prawda studium jest aktem polityki przestrzennej gminy, zawierającym jej ogólne postanowienia, natomiast szczegółowe rozwiązania następują w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jednakże szczególne rozwiązania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie mogą pozostawać w kolizji z zapisami studium.

Czym innym jest bowiem uszczegółowienie zapisów studium w planie miejscowym, a czym innym jest zawarcie ustaleń odbiegających od rozwiązań przyjętych w studium. Dlatego też, jeśli w ocenie skarżącej niezbędne jest zagospodarowanie terenu w sposób odmienny od postanowień studium, uchwalenie planu w tym zakresie może nastąpić jedynie po uprzedniej nowelizacji studium.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi sąd zaznacza, że uchwalenie planu miejscowego w kontrze do interesów prywatnych właściciela nieruchomości jest dopuszczalne – rzecz jasna przy zachowaniu transparentności i rzetelności procedury planistycznej. Z akt sprawy wynika że działki skarżącej to niezabudowane działki rolne, nie doszło zatem do zmiany przeznaczenia nieruchomości uniemożliwiającej dotychczasowy sposób wykorzystania nieruchomości poprzez uchwalenie zaskarżonego planu. Tym samym uchwalając zaskarżony planu miejscowy Rada Gminy nie naruszyła władztwa planistycznego w zakresie przeznaczenia i sposobu wykorzystania działek skarżącej.

Wskazać także należy, że zgodnie z art. 17 ust. 12 - 14 u.p.z.p. organ wykonawczy gminy jest obowiązany do rozpatrzenia przedmiotowych uwag i może je uwzględnić, wprowadzając zmiany do planu. Rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 17 ust. 14 u.p.z.p., jednak dotyczy jedynie nieuwzględnionych uwag, o których mowa w pkt. 11, nie zaś uwag uwzględnionych przez organ w trakcie procedury planistycznej. Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika ponadto, że rozpatrzenie uwag może nastąpić w jednym głosowaniu nad uchwaleniem projektu planu, a taki sposób głosowania nad nieuwzględnionymi uwagami nie może stanowić o istotnym naruszeniu prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej uchwały (por. np. wyrok NSA z 8 listopada 2022 r., II OSK 3484/18). Wskazuje się również, że przepisy u.p.z.p. nie nakładają na organ sporządzający projekt planu (wójta, burmistrza, prezydenta miasta) obowiązku sporządzania uzasadnienia rozstrzygnięcia w przedmiocie zgłoszonych uwag (wyrok NSA z 15 listopada 2019 r., II OSK 3302/17).

Powyższe stanowiska sąd orzekający w sprawie niniejszej podziela. Tym samym na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut odnoszący się do niewłaściwego rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu. Dodać wypada, że skarżąca nie skorzystała z możliwości zgłaszania wniosków i uwag do projektu planu w trakcie procedury planistycznej. Ogłoszenie o poszczególnych etapach procedury zostało opublikowane wymaganymi kanałami informacji, czym organ planistyczny stworzył realną możliwość uczestniczenia w procesie planistycznym. W ocenie sądu skorzystanie przez organ z wskazanych wcześniej kanałów komunikacji było wystarczające do tego by skarżąca mogła zgłosić swoje uwagi do projektu planu. Skoro z takiego uprawnienia nie skorzystała, to organ planistyczny miał prawo przyjąć, że przeznaczenie w planie spornych działek na teren rolne z zakazem zabudowy jest przez skarżącą akceptowane.

Ponadto w orzecznictwie NSA wskazuje się także, że brak (niepełne) uzasadnienie uchwały nie w każdym przypadku stanowi na tyle istotną wadę, że jej wystąpienie rodzi konieczność wyeliminowania takiego aktu z obiegu prawnego. Dopiero jednoczesny brak uzasadnienia uchwały oraz całkowity brak w aktach sprawy jakichkolwiek informacji dotyczących merytorycznych powodów podjęcia aktu przez organ gminy powoduje istotną wadliwość uchwały uzasadniającą stwierdzenie jej nieważności (por. wyroki NSA z 8 czerwca 2006 r., II OSK 410/06; z 23 maja 2013 r., I OSK 240/13; z 20 marca 2019 r. II OSK 3043/18; z 29 sierpnia 2018 r., II OSK 2136/16; z 18 maja 2017 r., I OSK 23/17. W niniejszej sprawie nie wniesiono żadnych uwag do planu (załącznik nr 3 do uchwały) zatem zarzuty skargi w tym zakresie są chybione.

W kontekście zarzutów skargi wyjaśnić także należy, że kontrola sądu administracyjnego nie może dotyczyć celowości czy słuszności dokonywanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rozstrzygnięć, lecz ogranicza się jedynie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, w szczególności przestrzegania zasad planowania. Sąd administracyjny nie posiada kompetencji do merytorycznej oceny trafności i celowości rozwiązań planu, skoro jedynym kryterium dopuszczalnym w postępowaniu sądowym jest kryterium legalności (por. wyrok NSA z 1 grudnia 2010 r., II OSK 1947/10).

W ocenie sądu - wbrew zarzutom skargi - procedura planistyczna, poprzedzająca podjęcie zaskarżonej uchwały, w granicach interesu prawnego skarżącej, została przeprowadzona prawidłowo, stosownie do przepisów u.p.z.p. oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co znajduje odzwierciedlenie w aktach sprawy.

Wyjaśnić tylko wypada, że zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. przesłankami stwierdzenia nieważności uchwały w całości lub w części są: 1) istotne naruszenie zasad sporządzenia planu miejscowego;

2) istotne naruszenie trybu sporządzania planu 3) naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Merytoryczna kontrola zaskarżonego aktu dokonywana jest w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącej posiadającej tytuł prawny do oznaczonych nieruchomości objętych planem, natomiast uwzględnienie skargi może nastąpić wyłącznie w części wyznaczonej indywidualnym interesem skarżącej. Sąd, kontrolując zaskarżony akt w zakresie przestrzegania zasad jego sporządzenia, czyni to więc zasadniczo w granicach wyznaczonych naruszeniem indywidualnego interesu prawnego skarżącej. Także naruszenia procedury planistycznej muszą mieć wpływ na interes prawny skarżącej

Sąd dokonał analizy akt pod względem postępowania na etapie procedury planistycznej. Wynika z niej, że nie doszło do istotnego naruszenia trybu sporządzania m.p.z.p., ani też właściwości organów (art. 28 ust. 1 u.p.z.p.).

Zgodnie z obowiązującymi przepisami procedurę planistyczną inicjuje podjęcie uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 14 ust. 1 u.p.z.p.), przy czym przez wójt, burmistrz albo prezydent miasta ogłasza w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia (art. 17 pkt 1 u.p.z.p.). Kolejnym wymogiem jest obowiązek ogłoszenia przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta (przez obwieszczenie, w prasie lokalnej, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości) o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni oraz organizuje w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami (art. 17 pkt 10 u.p.z.p.).

Następnie organ wyznacza w ogłoszeniu termin, w którym osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu planu, nie krótszy niż 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia planu (art. 17 pkt 11 u.p.z.p.). Przedstawiona wyżej procedura planistyczna również została w rozpoznawanej sprawie dochowana.

Wobec powyższego sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi w zakresie działek nr [...] i [...] położonych w obrębie wsi [...], o czym orzeczono w punkcie 1 wyroku.