Uzasadnienie
Skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skarżący K. H. wniósł o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] o numerze [...], utrzymującego w mocy postanowienie tegoż organu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania decyzji Wójta Gminy Cisek z dnia 23 marca 2006r. nr [...], ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne na 2006r. w wysokości 285 zł.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, wskazując na wykazany w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia brak okoliczności mogących stanowić podstawę wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji. Równocześnie organ ten poinformował o wydaniu w dniu 14 czerwca 2006r. decyzji ostatecznej nr [...], doręczonej stronie w dniu 7 sierpnia 2006r., którą uchylono w całości powołaną powyżej decyzję wymiarową organu I instancji i przekazano sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. W rezultacie w obrocie prawnym przestała funkcjonować decyzja, o której wstrzymanie wykonania wnosił skarżący.
Ustanowiony z urzędu w ramach prawa pomocy pełnomocnik skarżącego pismem procesowym złożonym w Sądzie w dniu 25 stycznia 2007r. cofnął skargę i wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego z przyznaniem mu wynagrodzenia za zastępstwo prawne w kwocie 240,00 zł oraz niezbędnych wydatków w kwocie 40,00 zł. W uzasadnieniu powołał się na okoliczność uchylenia przez organ odwoławczy decyzji wymiarowej organu I instancji, przez co bezprzedmiotowy stał się spór co do wstrzymania jej wykonania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wskutek cofnięcia skargi przez skutecznie ustanowionego pełnomocnika postępowanie należało umorzyć.
Przepis art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270, ze zm.)- [dalej jako: p.p.s.a.] przewiduje obowiązek umorzenia przez Sąd postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Z art. 60 tej ustawy wynika z kolei, że zasadą jest związanie Sądu oświadczeniem strony skarżącej o cofnięciu skargi. Takie rozwiązanie jest wyrazem zagwarantowania przez ustawodawcę prawa rozporządzania przez skarżącego skargą, jednakże z ograniczeniami wprost wyrażonymi w tym przepisie. Sąd może mianowicie uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia przepisów lub spowodowałoby utrzymanie w mocy między innymi decyzji dotkniętej wadą nieważności. Jest to regulacja zawierająca wyjątek od zasady związania sądu cofnięciem skargi i jako taka podlega ścisłej wykładni.
W rozpatrywanej sprawie nie istnieją okoliczności prowadzące do uznania powyższego cofnięcia skargi za niedopuszczalne. Niewątpliwie nie zmierza ono do obejścia przepisów, skoro wskutek uchylenia decyzji (co do wstrzymania wykonania której toczył się między stronami spór objęty sprawą niniejszą) ustał obowiązek podlegający wykonaniu określony tą decyzją. Wyeliminowanie decyzji organu I instancji z obrotu prawnego oznacza zatem dla skarżącego, że obowiązek nałożony tą decyzją przestał istnieć, a więc z mocy prawa nie może być wykonywany.
W przedstawionych okolicznościach nie jest również spełniona druga z negatywnych przesłanek niweczących skuteczne cofnięcie skargi, a mianowicie utrzymanie w mocy aktu lub czynności, które dotknięte byłyby wadą nieważności.
Ze wskazanych powyżej przyczyn i na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postępowanie sądowe zainicjowane skargą wniesioną przez K. H. należało umorzyć.
Wobec zwolnienia skarżącego w całości od kosztów sądowych nie istniały podstawy do orzekania o zwrocie wpisu w przypadku cofnięcia skargi (art. 232 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), natomiast rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za pomoc prawną ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącego oparte jest na przepisie art. 250 p.p.s.a. oraz § 15 i § 14 ust. 2 lit.c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.).